Παρουσίαση της τριλογίας του κ. Νίκου Θέμελη στο Πνευματικό Κέντρο Σιάτιστας.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι που αντιτίθενται σε τέτοιες προοπτικές στο άνοιγμα κι άλλων μη κρατικών πανεπιστημίων είναι εκείνοι που θεωρητικώς τουλάχιστον θα ωφεληθούν περισσότερο.
Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν ακολουθήσουν «επιθετική πολιτική» στο Κυπριακό ακόμη κι αν διπλωματικά παγώσει ο χρόνος, η ζωή στα Κατεχόμενα δεν σταματά. Με άλλα λόγια: στην επόμενη διαπραγμάτευση δεν θα παζαρέψουμε μόνο εμείς το σχέδιο Ανάν. Θα το παζαρέψουν κι εκείνοι…
Πρέπει να σκεφτούμε λιγάκι σοβαρά την πρόταση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Έστω να διερευνήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί δηλαδή να σταθούμε για μια ακόμη φορά αρνητικά στις διεθνείς εξελίξεις να πάμε θετικά και μπροστά.
Πολλοί έχουν το δικαίωμα να κραυγάζουν για μια ακόμη φορά για την δυσμενή εξέλιξη περί το «νεομακεδονικό», αλλά εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τους πάρουμε στα σοβαρά.
Στην Ελλάδα τα αυτονόητα είναι μονίμως υπό διωγμόν. Από την εποχή του νεομακεδονικού όταν η πρόταση της σύνθετης ονομασίας ήταν περίπου εσχάτη προδοσία, μέχρι τώρα που ο κ. Δούκας αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί ψιθυρίζοντας «κι όμως, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης ισχύει», ο λαϊκισμός μας απαγορεύει να δούμε κατάματα την υπάρχουσα κατάσταση.
Όλα τα ζώα μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους. Πολύ περισσότερο οι άνθρωποι. Μόνο κάτι αμετανόητοι εθνικιστές συνεχίζουν να εθελοτυφλούν προσθέτοντας εμπόδια στον ήδη δύσκολο δρόμο της χώρας στο διεθνές σκηνικό.
Όσο βαθαίνει και πλαταίνει η Δημοκρατία, όσο περισσότερα δικαιώματα έχει να σταθμίσει, τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται και εξ αυτού τόσο πιο ευάλωτη σε δημαγωγούς.
Τόμας Φρίντμαν: «Δεν διαφωνούμε για το τι πρέπει να κάνει η Αμερική, διαφωνούμε για το τι πρέπει να είναι η Αμερική.»
Όσο ο δημόσιος διάλογος περνά από τα παράθυρα τόσο θα εγκλωβιζόμαστε σε ανόητες -που μοιάζουν με εθνικοπατριωτικές- απόψεις.
Η εξωτερική μας πολιτική είχε βαλτώσει χρόνια τώρα στο νεομακεδονικό. Ξεκίνησε αιχμάλωτη από τις ρητορείες και τις κορόνες της δεκαετίας του ’90 και συνέχισε αιχμάλωτη από την έλλειψη θάρρους και συνεννόησης του πολιτικού κόσμου.
Η Αμερική αυτή τη στιγμή είναι τριπλά διχασμένη χώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι πόλεις και η ύπαιθρος. Διαφορετικά ψήφισαν οι ακτές και η ενδοχώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι νέοι από τους ηλικιωμένους. Ο τέταρτος διχασμός θα αφορά το ίδιο το ρεπουμπλικανικό κόμμα.
Ο «διάλογος» για την ομοφυλοφυλία…
Είναι πολύ φιλόδοξο το σχέδιο «Κοινωνικής Στεγαστικής Πολιτικής» που εκπόνησαν τα υπουργεία Απασχόλησης και Εθνικής Aμυνας για εργατικές κατοικίες εντός των στρατοπέδων που απομακρύνονται. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και διπλά λάθος.
Δημιουργείται μια περίεργη ηθική πλειοψηφία στη χώρα η οποία έχει περισσότερο να κάνει με τη ρήση του Ιταλού σκηνοθέτη Βιτόριο Ντε Σίκα: «Η ηθική αγανάκτηση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις 2% ηθική, 48% αγανάκτηση και 50% ζήλια».
Η διαπλοκή είναι σύνθετο πολιτικο-οικονομικό φαινόμενο και ο νομικισμός που επιστρατεύει ο πολιτικός κόσμος δεν αρκεί. Μακροχρόνια μόνο η αγορά και ο ανταγωνισμός μπορεί να ξεριζώσει το φαινόμενο.
Παρά τα όσα θρυλούμε η Ελλάδα δεν είναι για τις ΗΠΑ (όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο) το άπαν της οικουμένης. Είναι μια χώρα που έχει έκταση όσο η Αλαμπάμα, πληθυσμό όσο το Οχάιο και είναι μοναδική στο γεωπολιτικό χάρτη, όσο μοναδικό είναι και το Πακιστάν.
Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ δεν είναι η εγκυκλοπαιδική άγνοιά του. Είναι η επιμονή του σ’ αυτή. Δεν γνωρίζει, αλλά δεν θέλει και να μάθει. Δεν έχει τεκμηριωμένη άποψη και εμμένει σ’ αυτή.
Aν το δούμε τους δύο υποψηφίους για την προεδρια των ΗΠΑ με όρους του παρελθόντος οι διαφορές τους δεν φαντάζουν τεράστιες.
Αφού καμαρώσαμε τους μαθητές με τις ομοιόμορφες στολές τους, αφού τους ευχηθήκαμε -«άντε και του χρόνου!» – δεν τους ρωτάμε κι όλας γιατί παρελάσανε ή έστω τι γιορτάσαμε χθες;
