Το Πολυτεχνείο, όπως όλα όσα αξίζουν να θυμόμαστε, ήταν αποτέλεσμα της συγκυρίας. Ήταν το ένα πράγμα που έφερε το άλλο με αποτέλεσμα εκείνες τις τρεις ημέρες του Νοέμβρη που συγκλόνισαν (εκ των υστέρων) την Ελλάδα.
Είναι ακατανόητη η έκκληση περί «σεβασμού της θέλησης του κυπριακού λαού», διότι αφενός κανείς δεν αμφισβήτησε το δημοψήφισμα ως διαδικασία και αφετέρου κανείς δεν επιχειρεί να υποχρεώσει τον Κυπριακό λαό να ζήσει σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν.
Η τηλεόραση και δη η μεσημεριανή αποδεικνύεται σπίθα σε μπαρουταποθήκη. Κάποιος πρέπει να τη συμμαζέψει κι αυτός δεν είναι άλλος από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο.
Ας αναθέσουμε στους ήδη υπάρχοντες διεθνείς οργανισμούς να αξιολογήσουν τα ελληνικά ΑΕΙ και να προτείνουν λύσεις. Θα μας έρθει πιο φθηνά και κυρίως θα είναι πολύ πιο αντικειμενική η αξιολόγηση. Το χειρότερο όλων θα είναι να μπει η αξιολόγηση των ΑΕΙ στη δίνη της εσωτερικής μιζέριας.
Εκτός από τους «πέντε νταβατζήδες, και τις πέντε συντεχνίες», φαίνεται ότι υπάρχουν και «πέντε ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων» που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί ώστε να βρίζουν και να απειλούν δημόσια ανώτατους λειτουργούς.
Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι Θεοί ερωτεύτηκαν παράφορα τον κ. Μητσοτάκη. Έχει όμως τα υπόλοιπες αρετές της Κασσάνδρας.
Παρουσίαση της τριλογίας του κ. Νίκου Θέμελη στο Πνευματικό Κέντρο Σιάτιστας.
Αν ψάχνουμε για σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού, ο κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι ο ιδανικός υποψήφιος. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού εκφράζει διαχρονικά και στρογγυλά όλα τα αριστερά στερεότυπα που έχουν εμποτίσει αυτή την κοινωνία μέχρι το μεδούλι.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι που αντιτίθενται σε τέτοιες προοπτικές στο άνοιγμα κι άλλων μη κρατικών πανεπιστημίων είναι εκείνοι που θεωρητικώς τουλάχιστον θα ωφεληθούν περισσότερο.
Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν ακολουθήσουν «επιθετική πολιτική» στο Κυπριακό ακόμη κι αν διπλωματικά παγώσει ο χρόνος, η ζωή στα Κατεχόμενα δεν σταματά. Με άλλα λόγια: στην επόμενη διαπραγμάτευση δεν θα παζαρέψουμε μόνο εμείς το σχέδιο Ανάν. Θα το παζαρέψουν κι εκείνοι…
Πρέπει να σκεφτούμε λιγάκι σοβαρά την πρόταση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Έστω να διερευνήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί δηλαδή να σταθούμε για μια ακόμη φορά αρνητικά στις διεθνείς εξελίξεις να πάμε θετικά και μπροστά.
Στην Ελλάδα τα αυτονόητα είναι μονίμως υπό διωγμόν. Από την εποχή του νεομακεδονικού όταν η πρόταση της σύνθετης ονομασίας ήταν περίπου εσχάτη προδοσία, μέχρι τώρα που ο κ. Δούκας αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί ψιθυρίζοντας «κι όμως, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης ισχύει», ο λαϊκισμός μας απαγορεύει να δούμε κατάματα την υπάρχουσα κατάσταση.
Πολλοί έχουν το δικαίωμα να κραυγάζουν για μια ακόμη φορά για την δυσμενή εξέλιξη περί το «νεομακεδονικό», αλλά εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τους πάρουμε στα σοβαρά.
Όσο βαθαίνει και πλαταίνει η Δημοκρατία, όσο περισσότερα δικαιώματα έχει να σταθμίσει, τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται και εξ αυτού τόσο πιο ευάλωτη σε δημαγωγούς.
Όλα τα ζώα μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους. Πολύ περισσότερο οι άνθρωποι. Μόνο κάτι αμετανόητοι εθνικιστές συνεχίζουν να εθελοτυφλούν προσθέτοντας εμπόδια στον ήδη δύσκολο δρόμο της χώρας στο διεθνές σκηνικό.
Τόμας Φρίντμαν: «Δεν διαφωνούμε για το τι πρέπει να κάνει η Αμερική, διαφωνούμε για το τι πρέπει να είναι η Αμερική.»
Όσο ο δημόσιος διάλογος περνά από τα παράθυρα τόσο θα εγκλωβιζόμαστε σε ανόητες -που μοιάζουν με εθνικοπατριωτικές- απόψεις.
Η εξωτερική μας πολιτική είχε βαλτώσει χρόνια τώρα στο νεομακεδονικό. Ξεκίνησε αιχμάλωτη από τις ρητορείες και τις κορόνες της δεκαετίας του ’90 και συνέχισε αιχμάλωτη από την έλλειψη θάρρους και συνεννόησης του πολιτικού κόσμου.
Η Αμερική αυτή τη στιγμή είναι τριπλά διχασμένη χώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι πόλεις και η ύπαιθρος. Διαφορετικά ψήφισαν οι ακτές και η ενδοχώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι νέοι από τους ηλικιωμένους. Ο τέταρτος διχασμός θα αφορά το ίδιο το ρεπουμπλικανικό κόμμα.
Ο «διάλογος» για την ομοφυλοφυλία…
