Στον εικονικό κόσμο των γκάλοπ, όπου το κόστος δεν μετράται, είναι απορίας άξιον που τα ποσοστά γαλαντομίας δεν είναι ακόμη υψηλότερα. Διότι όποιον και να ρωτήσουν αν πρέπει να δοθεί «επίδομα βόλτας», «ναι» πρέπει να απαντήσει. Η «τζάμπα φιλευσπλαχνία» δεν έβλαψε ποτέ κανένα.
Αργά ή γρήγορα η κρατική επιδότηση πρέπει να δημιουργήσει μια στοιχειώδη αγορά. Έστω ιδιωτικούς χορηγούς. Αν δεν δημιουργήσει σημαίνει ότι οι επιδοτήσεις πάνε στο βρόντο. Πολλοί πληρώνουν, λίγοι επωφελούνται και πολιτισμικό κεφάλαιο δεν δημιουργείται στη χώρα.
Η επόμενη Συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να μας δώσει ένα λιτό και φιλελεύθερο Σύνταγμα, γιατί αυτό που έχουμε είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας…
Αν κάποιοι θέλουν να ‘χει μέλλον αυτός ο τόπος καλά θα είναι να ασχοληθούν με τι γίνεται μέσα στις αίθουσες και κατόπιν με τις παρελάσεις.
Αυτή η χώρα έχει περί τα 10 εκατομμύρια Έλληνες. Φιλέλληνες δεν γνωρίζω αν υπάρχουν. Aνθρωποι δηλαδή που δεν θα μαγαρίζουν με πλαστικά και σακούλες τις ακτές μας, που δεν θα σηκώνουν μαζί με τη σημαία κι ένα όροφο παράνομα στο εξοχικό τους…
Εβδομήντα χρόνια τώρα -από την δικτατορία του Μεταξά κι εντεύθεν- η ελληνική σημαία σέρνεται σε μαθητικές παρελάσεις σε χέρια άξιων ή λιγότερο άξιων μαθητών, που μπορεί να την αγαπούν ή όχι.
Η συζήτηση για την σημαία σε κάθε εθνική εορτή έχει γίνει πλέον κουραστική.
Η Αριστερά για μια ακόμη φορά τρώει από τους έτοιμους αγώνες του παρελθόντος. Ο χύδην βερμπαλισμός της απαξιώνει πραγματικούς αγωνιστές και ακόμη χειρότερα υπονομεύει πιθανούς αυριανούς αγώνες με την τακτική του μύθου «λύκος στα πρόβατα».
Η κυβέρνηση οφείλει να δείξει ευαισθησία, σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που δείχνουν οι απεργοί πείνας και οι υποστηρικτές τους. Πρέπει να κάνει τον βίο των υπόλοιπων κρατουμένων «ίσο και ανθρώπινο» με εκείνο των καταδικασθέντων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Όλα τα άλλα είναι υποκρισίες. Ένθεν κακείθεν…
Το Σύνταγμα που έχουμε πάσχει από την τελευταία αναθεώρησή του. Από καταστατικός χάρτης της χώρας κατάντησε Προεδρικό Διάταγμα γραμμένο σε πάπυρο. Ο πολιτικός κόσμος πρέπει σοβαρά να σκεφθεί το ενδεχόμενο άμεσης αναθεώρησής του.
Ο κ. Πάγκαλος είναι γνωστός για την αθυροστομία του. Θα περίμενε κανείς ότι θα ήταν από τους πλέον μαχητικούς υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου. Από τους ανθρώπους που θα επέμεναν ότι ακόμη και ο ακραίος λόγος τιμωρείται κατ’ αρχήν πολιτικά.
Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση κατάφερε σε 15 μόλις χρόνια να φτάσει σε αξιοζήλευτα επίπεδα υποκριτικής τέχνης. Από τον δημοσιογράφο που εκφωνούσε τις ειδήσεις, περάσαμε στον εκφωνητή ειδήσεων, κατόπιν στον τηλεσχολιαστή και τώρα οδεύουμε στην παντομίμα της επικαιρότητας.
Η διαπλοκή έχει κάποιο κόστος (το οποίο αυξάνει με τους νόμους περί διαφάνειας), αλλά έχει και κάποια οφέλη. Καιρός είναι να στοχεύσουμε στη μείωση του οφέλους, που σημαίνει λιγότερες ευκαιρίες διαπλοκής, δηλαδή λιγότερο κράτος.
Από την μετά-Μπαϊρακτάρη συζήτηση προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί όλη η αναζήτηση επικεντρώθηκε στους «νταβατζήδες» και όλοι αγνόησαν επιδεικτικά το δεύτερο μέρος της επισήμανσής του κ. Καραμανλή που αφορά τις συντεχνίες;
Η εκλογολογία μπορεί να αποδειχθεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία κι αυτό πιθανώς να μην είναι κακό για τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και για τον τόπο. Είναι δεδομένο ότι στην προεκλογική αναμπουμπούλα οι συντεχνίες και οι νταβατζήδες χαίρονται.
Η λογική της επιδότησης των πάντων από τον δημόσιο κορβανά εξυπηρετεί κατ’ αρχήν τα τρωκτικά του Δημοσίου. Όσα περισσότερα χρήματα διανέμονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσες περισσότερες ευκαιρίες διαφθοράς υπάρχουν και τόσο λιγότερες γίνονται οι πιθανότητες ελέγχου.
«Η δουλειά δεν είναι έπαθλο είναι δικαίωμα» κραυγάζει η ΓΣΕΕ με αφορμή ένα ριάλιτι σόου. Οι περισσότεροι Έλληνες όμως δεν θα συμφωνήσουν. Μάλλον θεωρούν πιο επιτυχημένη την προσέγγιση των αναρχικών οι οποίοι γράφουν στους τοίχους: «η δουλειά δεν είναι δικαίωμα είναι βλακεία».
Η νέα ελληνική μυθολογία έχει χαρακτηριστικά, αντίστοιχα εκείνων που χαρακτήρισαν την «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά. Φοράει φτερά και απεργάζεται μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Αυτή είναι χαριτωμένη. Υπάρχει και μια μυθολογία που γίνεται επικίνδυνη. Παράγεται από διάφορους εγγράμματους (των ελληνικών πανεπιστημίων βέβαια) κι αγράμματους διαμορφωτές της κοινής γνώμης που συχνάζουν στα τηλεπαράθυρα…
Ο νόμος για τις μετεγγραφές που κατέθεσε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν είναι άδικος. Δεν είναι καν δίκαιος. Είναι εκτός θέματος.
Ο μέγας φόβος της τρομοκρατίας οδηγεί τους Ρώσους να επιθυμούν την επιστροφή σε ένα παρελθόν που σακάτεψε τη χώρα και το λαό της.
