Από τα λίγα που μαθαίνουμε για την Γάζα και τα φριχτά που ακούμε από τους ακροδεξιούς εταίρους του Νετανιάχου, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες οφείλουμε να είμαστε σε εγρήγορση.

Tο γεγονός αυτό καθαυτό ότι σήμερα μιλάμε ανοιχτά για τα δικαιώματα ανθρώπων που έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό υποδηλώνει τη ρήξη μιας αρρωστημένης «κανονικότητας».

Επιστροφή στην παράδοση, λοιπόν, που δεν βιάζει τη θέληση των ατόμων –και μάλιστα εξ απαλών ονύχων– να ασπαστούν κάποιο θρησκευτικό δόγμα, να καταλήγουν τελικώς τύποις χριστιανοί ορθόδοξοι.

Οι πρώτες καταλήψεις της ΠΑΘΕ τη δεκαετία του ’90 έγιναν για να αναδειχθούν τα προβλήματα των αγροτών. Το αίτημα για «συμβολική» συνέλευση επί του οδοστρώματος είχε να κάνει με την αναπαράσταση εκείνου του αγώνα.

Επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε συναίνεση των κομμάτων για τις ευρωεκλογές, που χρειάζεται απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών, και τορπιλίστηκε με μια τροπολογία της τελευταίας στιγμής για την οποία απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών.

Πώς θα μας φαινόταν αν με βάση την ευεργετική παράδοση της νηστείας έβγαινε η Ιερά Σύνοδος να… αφορίσει τους διαιτολόγους, να αρνηθεί τη μετάληψη σε όσους ακολουθούν διαλειμματική διατροφή ή τη μέθοδο Keto;

Το Σύνταγμα αναφέρεται στην «οικογένεια», νέτα σκέτα, χωρίς να αναφέρει χρώμα, θρησκευτικές πεποιθήσεις ή σεξουαλικό προσανατολισμό εκείνων που την απαρτίζουν.

Βρισκόμαστε σε εποχή των πολυκρίσεων και το χειρότερο είναι πως η διάρθρωση της ελληνικής παραγωγής και της ελληνικής αγοράς δημιουργεί τέλειες καταιγίδες.

Το ΠΑΣΟΚ μπερδεύτηκε και μπέρδεψε με τις περίτεχνες αντιπολιτευτικές πιρουέτες του.

Έχουμε μία ανεξάρτητη αρχή, ένα Συνήγορο, μια γενική γραμματεία (με ένα σκασμό γενικές διευθύνσεις από κάτω), συν μία Διυπηρεσιακή Μονάδα Ελέγχου Αγοράς. Μόνο προκοπή στα ράφια δεν έχουμε…

Δεν υπάρχουν εκ των προτέρων δίκαια αιτήματα. Οι κινητοποιήσεις (απεργίες, διαδηλώσεις κ.λπ.) γίνονται προκειμένου να πεισθεί η πλειονότητα των πολιτών για το δίκαιο ενός αιτήματος.

Δεν κατανοούμε την γκρίνια για το επονομαζόμενο «φροντιστήριο» για τον πολιτικό γάμο των ομοφιλόφυλων. Επρεπε να γίνονται για κάθε νομοσχέδιο, αφού όπως φαίνεται σε συνεδριάσεις της Ολομέλειας, οι βουλευτές –όλων των κομμάτων– κάνουν σκασιαρχείο.

Κυκλοφορούν µισές αλήθειες και πολλές εξυπνάδες σχετικώς με τη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Πάει πολύ να ασχολούνται οι «αφυλόφιλοι»με τις «φυλοφιλίες» των άλλων.

Το θέμα της ακρίβειας απασχολούσε πάντα τα ελληνικά νοικοκυριά, αλλά ως θέμα συζήτησης και όχι κάποιας αντίδρασης.

Το ζήτημα του «γάμου» των ομοφύλων ζευγαριών αποτελεί «ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Αυτό που οι υπουργοί αφήνουν ως αίσθηση να πλανάται, ότι καταλογίζονται πρόστιμα τη μία ημέρα και καταβάλλονται την επομένη, εμπεριέχει μικρές αλήθειες για να φτιάξουν μια ψευδή πραγματικότητα.

Τα πρόστιμα στις πολυεθνικές, για τα οποία καμαρώνει η κυβέρνηση, δεν είναι καινούργιο φρούτο. Το καινούργιο θα είναι αν αυτά πληρώνονται και δεν χάνονται (βολικώς για κάποιους) στους λαβυρίνθους της γραφειοκρατίας.

Τέτοια µπερδέµατα έχουμε να δούμε από το 1952, τότε που ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου.

Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να συζητάμε (και) τα εθνικά θέματα χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με επάρκεια γνώσεων.