Ο Μέρικ Γκάρλαντ έγινε ο τρίτος υπουργός Δικαιοσύνης στην αμερικανική ιστορία, στον οποίο απαγγέλθηκε κατηγορητήριο για “περιφρόνηση της Βουλής” επειδή αρνήθηκε να παραδώσει ηχητικά αρχεία σχετιζόμενα με τον χειρισμό των απόρρητων εγγράφων που είχε στην κατοχή του ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν.

Η σχέση των νεοελλήνων με την Ιστορία χαρακτηρίζεται από την αποστροφή και την απόκρυψη, με αποτέλεσμα την ημιμάθεια.

Οι διευθύνσεις (ταχυδρομικές και ηλεκτρονικές) βρίσκονται στο μεταίχμιο του ιδιωτικού με τον δημόσιο χώρο, αλλά δεν παύουν να είναι μέρος του πρώτου. Αυτά τα σύνορα πρέπει να υπερασπιστούμε…

Οι γνήσιοι λαϊκιστές είναι (κατά έναν επιζήμιο τρόπο) χαρισματικοί. Οποιος επιχειρεί να τους μιμηθεί χαντακώνεται.

Την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ζήσαμε μια παράκρουση με την ιδιωτικότητα. Αυτή η υπερβολή, όμως, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην αντίθετη, δηλαδή στην απαξίωση κάθε έννοιας ιδιωτικότητας.

Τα κόμματα σε όλο τον δυτικό κόσμο έχουν μπει σε φάση αναβρασμού. Το ίδιο και στην Ελλάδα.

Μπορεί κάποιος να προσάψει τα μύρια όσα στη Ν.Δ., αλλά όχι ότι είναι «μικρή και φοβική».

Το περιλάλητο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» αφυπνίζεται μόνον αν τηρηθεί η νομιμότητα και δεν προκύψει προφυλάκιση ως «προκαταβολή ποινής».

Η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία ελέγχονται από τη δικαστική. Η Δικαιοσύνη από ποιον θα ελεγχθεί;

Η επιρροή διά του «κοινού περί δικαίου αισθήματος» στην Δικαιοσύνη δεν μπαίνει στον ίδιο τορβά με την παρέμβαση πολιτικών ή οικονομικών παραγόντων.

Η αλαζονεία δεν σταματά στην κορυφή, αλλά κατρακυλά κατά κάποιον τρόπο σε ολόκληρο το οικοδόμημα του κρατικού μηχανισμού.

Για να φτουρήσουν οι συνεργασίες πρέπει να προσβλέπουν σε κάτι παραπάνω από την ελπίδα της ήττας της Ν.Δ. ή το σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης».

Το ετήσιο τελετουργικό σχετικώς με τις πυρκαγιές (ακαθάριστα οικόπεδα, φλόγες που κυκλώνουν χωριά, σπίτια που καίγονται, συν πολύς λυρισμός) επαναλαμβάνεται και φέτος αδιαφοροποίητο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον ανησυχούσε για τα δεινά που επιφέρουν οι νόμοι όταν εφαρμόζονται λάθος. Στη δική μας περίπτωση, πρέπει να ανησυχούμε για το βραχύ διάστημα που εφαρμόζονται· είτε σωστά είτε λάθος.

Οι πράξεις των δημοσίων αρχών –είτε είναι ποινικές διώξεις είτε διοικητικά πρόστιμα– είναι δημόσιες πράξεις! Οι πολίτες πρέπει να τις μαθαίνουν για να μπορούν και να τις κρίνουν.

Στην Ελλάδα φούντωσε ο «αντιγουοκισμός» πριν καν υπάρξει woke culture…

Οι δημοσιογράφοι δεν απονέμουν δικαιοσύνη διά της δημοσιότητας, απλώς πληροφορούν τους πολίτες ότι η δημόσια αρχή που χρηματοδοτούν με τους φόρους τους κατηγορεί κάποιον.

Είχε μαλλιάσει η πένα του αείμνηστου καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη να γράφει ότι «η προσωρινή κράτηση αντί για έκτακτο μέτρο, που πρέπει να επιβάλλεται αποκλειστικά στις περιπτώσεις που προβλέπει ο νόμος, έχει καταντήσει σύνηθες όπλο στα χέρια των ανακριτών που δεν διστάζουν να το χρησιμοποιήσουν επί δικαίους και αδίκους»

Ο άγνωστος εμπρηστής (αν υπάρχει) πρώτα βρήκε ξερόχορτα σε δημόσια γη για να βάλει τη φωτιά και μετά αυτή επεκτάθηκε, διότι (όπως λένε τα κανάλια) «υπάρχουν ασυνείδητοι που δεν καθαρίζουν τα (ιδιωτικά) οικόπεδα».

Στο «διωκτικό – δικαστικό σύμπλεγμα» υπάρχει ένας άλλος κόσμος με τους δικούς του νόμους και τα δικά του πρωτόκολλα;