Οι μύθοι έχουν και μια σκοτεινή πτυχή. Μπορούν να δημιουργήσουν δυσανεξία, διώξεις ακόμη και γενοκτονίες.

Το πιο εντυπωσιακό και σε αυτήν την καταστροφή είναι η επικοινωνιακή της διαχείριση από την κυβέρνηση.

Το σχέδιο επέτυχε, η Ανατολική Αττική απεβίωσε, κάτι που –εκτός από μαυρίλα, στο τοπίο και στη διάθεσή μας– δημιουργεί κάποια ερωτήματα.

Ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, υπουργός Υγείας και άτυπος πορτ παρόλ της κυβέρνησης κ. Αδωνις Γεωργιάδης δηλώνει (δημοσίως!) ότι κουράστηκε από το θέμα των υποκλοπών.

Αν και έχουν αλλάξει δραματικώς οι συνθήκες –έχουμε ενιαία αγορά και συνεπώς αμνοερίφια πάνε κι έρχονται–, δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό οι δομές παραγωγής.

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να απονομιμοποιηθεί η ακροαριστερή τρομοκρατία. Φοβόμαστε ότι θα χρειαστεί περισσότερος για την απονομιμοποίηση της Ακροδεξιάς.

Δεν ξέρουμε τα κίνητρα του δράστη του τριπλού φονικού στη Βρετανία. Μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι πως δεν ξεκινάνε από την «ταυτότητά του», η οποία έτσι κι αλλιώς είναι ένα σύνθετο και διαρκώς μεταβαλλόμενο πράγμα.

Η χαρά από τη γελοιότητα απέχει μόνο μια στιγμή, το ίδιο και το γλέντι από το κιτς.

Αυτοί που επικαλούνται τη βιολογία για να αρθρώσουν το αφήγημα της «αντρογυναίκας», έχουν τη χείριστη σχέση με την επιστήμη.

Υπάρχουν παγιωμένες αντιλήψεις για «λευκές» και «μαύρες» θέσεις εργασίας, για την «αρμόζουσα» θέση των λευκών και μαύρων, των ανδρών και γυναικών, των ετεροφυλόφιλων και των ομοφυλόφιλων και πάει λέγοντας.

Το κυβερνητικό αφήγημα για τις υποκλοπές λέει ότι στη χώρα επικρατεί το «μπάτε, υποκλοπείς αλέστε», ενώ το πόρισμα του Αρείου Πάγου συμπληρώνει «κι αλεστικά μη δώστε».

Στο πόρισμα για τις υποκλοπές εκπλήσσουν τα μαθηματικά που χρησιμοποιούνται για να τεκμηριωθεί το συμπέρασμα.

Αν κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι αντιδράσεις σε αυτό το διάτρητο πόρισμα υπονομεύουν το κύρος της Δικαιοσύνης, πού να δουν τα λαϊκά πορίσματα που θα βγουν τον Αύγουστο παρά θίν’ αλός.

Το πολίτευμα δεν διαβρώνεται επειδή οι πολίτες, τα κόμματα, οι φορείς δεν ακολουθούν τις υπουργικές διδαχές, αλλά από τις αντιδημοκρατικές πράξεις των κυβερνώντων.

Θα ενσωματώσουμε τους κώδικες επικοινωνίας των νέων για να διδάξουμε τις παλιές διαχρονικές αξίες, ή θα παραμείνουμε σε στείρο κλασικισμό, που μπορεί να λέει τα ομορφότερα πράγματα του κόσμου, αλλά ουδείς μικρότερος των σαράντα ετών τα κατανοεί;

Πώς ακριβώς θίγεται το θρησκευτικό συναίσθημα –και δη των ορθοδόξων– για μια ψεύτικη απεικόνιση ενός συμβάντος που αναφέρεται με πολλές αντιφάσεις στα Ευαγγέλια;

Αν σε μια πολύκροτη δίκη, την οποία παρακολουθεί όλος ο (εκτός Ελλάδος) κόσμος, χάνονται πολύτιμα στοιχεία διότι κάπου, κάποτε, κάποιος δημόσιος υπάλληλος πίεσε ένα συρραπτικό, τι ακριβώς γίνεται σε άλλες (ήσσονος για τη δημόσια προσοχή) δίκες;

Τα οικονομικά ενός νοικοκυριού απειλούνται από την … αγορά ενέργειας στην Ουγγαρία, από τις διαθέσεις του Πούτιν, την ευστοχία των Χούθι, την ξηρασία στον Αμαζόνιο κ.ά.

Αν ένας μηχανισμός έχει απόλυτο δικαίωμα απόκρυψης των πεπραγμένων του και ο ίδιος μηχανισμός αποφασίζει ποια είναι τα «μυστικά» του, τότε το πρώτο πράγμα που θα αποφασίσει να συγκαλύψει είναι οι παρανομίες του.

Μετά την εκρηκτική άνθηση των ΜΜΕ και την εκρηκτικότερη διάχυση των κοινωνικών δικτύων, ουδείς προσέχει τι λέει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν. Ολοι στέκονται στο πώς το λέει.