Η βία και η ανομία στη χώρα είναι απλώς συμπτώματα βαθύτερων παθογενειών, για τα οποία χρειάζεται συστηματική και μακροχρόνια δουλειά ώστε να αντιμετωπιστούν.
Δημιουργήθηκε εσχάτως μια παράδοση λογοκρισίας στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Δεν είναι λογοκρισία άνωθεν. Είναι λογοκρισία από τα κάτω και από τα πλάγια. Δεν είναι κρατική, αλλά ιδιωτική.
Σε μια χώρα όπου οι περισσότεροι πίστευαν ότι οι Εβραίοι έκαναν μόνο εγκλήματα στην Παλαιστίνη, τώρα αποσιωπούν τα πραγματικά εγκλήματα της κυβέρνησης Νετανιάχου στη Γάζα και των εποίκων στη Δυτική Οχθη, σε συνεργασία με τον ισραηλινό στρατό.
Ο «μεταρρυθμισμός» της κυβέρνησης ορίζεται από το «δόγμα Τσιάρα». Ο,τι ακούγεται στα καφενεία (πρωτίστως τα τηλεοπτικά) γίνεται αμέσως ποινικός κώδικας.
Το δικαίωμα της επιλογής γίνεται άχθος για όσους απλώς βολεύονται με τα συστήματα που κάποιος άλλος λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή τους και την τσέπη τους.
Επειδή ακριβώς και η νόμιμη βία είναι αμυντική, έχει όρια και κανόνες.
Οι υποδομές σώζουν ζωές
Μέχρι στιγμής ολόκληρο το κανονιστικό πλαίσιο της Ανώτατης Παιδείας είχε ένα στόχο. Να τιμωρήσει όσους σπούδαζαν σε ξένα πανεπιστήμια.
Ουδείς εχέφρων άνθρωπος –ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης– θα ήθελε να είναι «σύντροφος» ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες όλων των εποχών.
Οταν μια κυβέρνηση, που δηλώνει φιλελεύθερη, κατεβάζει έργα τέχνης, δημιουργεί τα χείριστα προηγούμενα.
Ας μην ξεχνάμε ότι επί πολλά χρόνια «της πατρίδος μας η Σημαία είχε χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο τον βασιλικό θυρεό».
Κάθε πόλεμος αποκτά τη δική του φρικτή δυναμική. Ακόμη κι αν έχει τις πλέον δικαιολογημένες αφορμές.
Είναι ίδιον των πολιτικών να πουλάνε πατριωτισμό με αντάλλαγμα ψήφους.
Η παρανομία έχει γίνει κανόνας και αυτό έχει επιπτώσεις και στην ποιότητα της νομοθέτησης και στην εκπαιδευτική λειτουργία της δημοκρατικής διαδικασίας, που οι κυβερνήσεις έπρεπε πρώτες να ασκούν
Η ελευθερία της έκφρασης δεν απειλείται πλέον μόνο από τα συντεταγμένα κράτη, αλλά και από άτακτους όχλους που στο όνομα της διαμαρτυρίας θέλουν να επιβάλουν το όποιο «δίκιο» τους.
Για να καμαρώνει λοιπόν η κυβέρνηση «τη μικρότερη ανεργία από το 2009», κάποιοι (προφανώς ευάλωτοι) δεν έχουν ασφάλιση ως «εθελοντές» και εργάζονται κανονικά.
Όταν υπάρχουν δύο ή τρία σχολεία στα οποία τα παιδιά θα χρειαστεί να περπατούν ένα ή δύο χιλιόμετρα την ημέρα…
Ένα έργο ξεκίνησε το 2014 και δεν έχει τελειώσει ακόμη. Αν είχε υλοποιηθεί σε δύο χρόνια, όπως προβλεπόταν, δεν θα θρηνούσαμε –εννέα χρόνια μετά– 57 νέα παιδιά.
Το Εθνικό Αστεροσκοπείο τι δουλειά έχει στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας; Υπάρχει περίπτωση να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας ώστε να χρειαστεί τη βοήθεια τού Αστεροσκοπείου ο εκάστοτε υπουργός;
Οι κινητοποιήσεις ως όπλο διαπραγμάτευσης.
