Ευτυχώς υπάρχει και ο θηριώδης επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης και μαθαίνουμε κάποια πράγματα για τον κ. Κασσελάκη.
Ποιον κοροϊδεύουν και, κυρίως, τι ελπίζουν να κερδίσουν από αυτήν την επικοινωνιακή λαθροχειρία με τα Τέμπη;
Είναι βασικό το ερώτημα που απαξίωσε ο πρωθυπουργός, αν δηλαδή οι πολιτικοί μας έκαναν λεφτά από «αστακοκάραβα ή βιντζότρατες ή οτιδήποτε άλλο».
Είναι βασικό το ερώτημα που απαξίωσε ο πρωθυπουργός, αν δηλαδή οι πολιτικοί μας έκαναν λεφτά από «αστακοκάραβα ή βιντζότρατες ή οτιδήποτε άλλο».
Με τα κυβερνητικά παιχνιδάκια με τους θεσμούς σωρεύεται καχυποψία, η οποία γίνεται οργή και καταλήγει σε Δεκέμβρηδες του 2008.
Πόσο κοστίζει σε μεροκάματα, μηχανήματα, υλικά, χαμένες εργατοώρες των εποχούμενων το σκάψιμο και ξανασκάψιμο των δρόμων;
«Η αγροτική χρήση ανέρχεται στο 86% του προσφερόμενου νερού στην Ελλάδα (η οικιακή στο 11% και η βιομηχανική στο 3%). Από αυτό το σύνολο του 86%, η Θεσσαλία αποσπά τη μερίδα του λέοντος, το 25% της αγροτικής και το 21,7% της συνολικής ζήτησης».
Το πρόβλημα είναι ότι δεν υφίσταται αυτός ο καθοριστικός για τη διαφάνεια ανταγωνισμός των εξουσιών.
Η μόνη διαπραγματευτική ισχύς που πιστεύουν ότι έχουν οι πολίτες είναι η ψήφος τους και γι’ αυτό στρέφονται στα άκρα.
Η ψευδής είδηση που κυκλοφόρησε από τα τρολ και την επανέλαβαν τα παραδοσιακά μέσα είναι ότι ο γιος ενός πρωθυπουργού γίνεται διευθύνων σύμβουλος του Εθνικού Κήπου.
Τα μυστήρια της ακρίβειας στη χώρα, ίσως λόγω μακροημέρευσής των, ευκόλως εξηγούνται. Η διαλαλούμενη φθήνια, όχι…
Καλά κάνει η Ιερά Σύνοδος και αποτραβιέται από την πολλή συνάφεια με τους πολιτικούς και την πολιτική.
Πίσω από τα ωραία λόγια για τη «διαφύλαξη και την ανάδειξη της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς» μπαίνει ένας νέος φόρος υπέρ τρίτων.
Με το συνέδριο για τη Μεταπολίτευση, σαν να έγινε το πρώτο βήμα για τη συμφιλίωση της χώρας με την αλήθεια.
Δεν υπήρχε ζήτηση για BBC, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 άνοιξαν τα ραδιοκύματα, και δεν υπάρχει σήμερα ζήτηση για ανώτατη παιδεία. Αντιθέτως, είναι τεράστια η ζήτηση για «χαρτιά», ακόμη και από τα υπάρχοντα κρατικά πανεπιστήμια.
Στην ψηφιακή εποχή, η έννοια του «σβήνω για να γράψω» δεν υπάρχει πουθενά. Εδώ πάλι σβήνονται και ξαναγράφονται τα πάντα.
Οι μπάχαλοι εμφανίζονται κατά τη διάρκεια μεγάλων διαδηλώσεων όχι για να τις αμαυρώσουν, αλλά διότι μπορούν να κρυφτούν μέσα στο πλήθος.
Περισσότερο αλάτι στην πληγή έριξε η ανεξεταστική επιτροπή που συνεστήθη για το θλιβερό δυστύχημα στα Τέμπη.
Στην «εκκλησία των ιεραρχών», ένας αρχιμανδρίτης μπορεί να βάζει το «ποίμνιο» να χειροκροτεί κάποιους βουλευτές.
Στον χυλό του (χωρίς σοβαρή ανάγνωση της πραγματικότητας) αντιμητσοτακισμού προστέθηκε και ο χυλός τού «σας αγαπάω όλους και δεν θα σας προδώσω ποτέ».
