Η κυβερνηση παρέλαβε ένα χωράφι που ευνοούσε την ανάπτυξη των ζιζανίων της διαφθοράς και του έριξε λίπασμα. Αντί να ξεριζώσει τα ζιζάνια, ενισχύοντας τους θεσμούς ελέγχου και εξισορρόπησης των εξουσιών, άρχισε το ξερίζωμα των ελεγκτικών μηχανισμών

Το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε από τα 167,7 δισ. ευρώ το 2003 σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος (50% αύξηση σε τέσερα χρόνια!). Και το χειρότερο: ο χρόνος δεν έχει κλείσει ακόμη.

Είναι η πολλοστή φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια που η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία μας εκπλήσσει ευχάριστα.

Ο θάνατος των οκτώ εργατών ήταν ένα συνειδητό ρίσκο που πήρε η κυβέρνηση προκειμένου -κατά την αθώα εκδοχή- να αυξήσει την απασχόληση σε μια προβληματική περιοχή ή -κατά την εκδοχή της αντιπολίτευσης- να εξυπηρετήσει φίλους της εργολάβους.

Οι συνεδριάσεις των επιτροπών του Κογκρέσου δεν διαφέρουν σε πολλά από τις εγχώριες. Μόνο που εκεί είναι πραγματικά δημόσιες και ουδείς τις μεταφράζει ως ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ δύο ομάδων.

H αύξηση των κρουσμάτων διαφθοράς την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ έχει να κάνει με ρηχή αντίληψη του φαινομένου της διαφθοράς.

Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα πολιτικού χρήματος σε όλο τον κόσμο. Για εμάς είναι και πρόβλημα διαφθοράς ακριβώς επειδή το έχουμε απονομιμοποιημένο.

Kαι στην περίπτωση της Siemens λειτούργησε το «αόρατο χέρι». Επιδιώκοντας το ιδιωτικό τους συμφέρον οι αναταγωνίστριες επιχειρήσεις προώθησαν το κοινό καλό.

Αντί να περιμένουμε τη μαγική συνταγή που θα μας φτιάξει μια κοινωνία αγγέλων, μπορούμε προς το παρόν να περιορίσουμε τους διαβόλους που ενδημούν στον δημόσιο τομέα;

Δεν μπορεί να υπάρξει μηδενικό κράτος για να έχουμε μηδενική διαφθορά των πολιτικών. Μπορεί όμως να υπάρξει μικρότερο κράτος για να έχουμε μικρότερη διαφθορά.

Οι ατέλειες στην ελληνική αγορά δεν αφορούν αποκλειστικά το σκέλος της προσφοράς των προϊόντων. Αφορούν και τη ζήτηση, δηλαδή την συμπεριφορά ημών των καταναλωτών.

Το σοσιαλιστικό μοντέλο ανάλυσης χρειάζεται λίγους πλούσιους κερδοσκόπους και πολλούς πένητες καταναλωτές. Οταν η ζήτηση διαψεύδει το μοντέλο εφευρίσκεται η «καταναλωτική συνείδηση».

Το πρώτο πράγμα που έκανε η ολλανδική κυβέρνηση, όταν αποφάσισε να προχωρήσει σ’ ένα γενναίο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, ήταν να φτιάξει ένα «γλωσσάρι της δημόσιας διοίκησης».

Είναι κούφια τα μέτρα για την ακρίβεια που μας πουλάει ο κ. Φώλιας. Κι αυτό επειδή εστιάζονται στα συμπτώματα και όχι στην ασθένεια της εγχώριας αγοράς.

Η αγορά δεν εφευρέθηκε επειδή είναι δεδομένη η ροπή όλων προς την κερδοσκοπία. Εφευρέθηκε για να ικανοποιήσει αυτό το αίτημα.

Την ακρίβεια δεν τη δημιουργεί ο ανταγωνισμός που η κυβέρνηση επιχειρεί να περιορίσει, αλλά η έλλειψή του.

Η αγορά δεν είναι η κόλαση που η τρέχουσα ρητορεία και τα πρωινάδικα μας παρουσιάζουν. Είναι χώρος συνεργασίας και αμοιβαίας κερδοσκοπίας.

Η κρατική ρύθμιση δημιουργεί συνολικές αποτυχίες. Και σε κοινωνικό επίπεδο (βλέπε, για παράδειγμα, το μεγάλο πείραμα των κομμουνιστικών καθεστώτων) και σε κλαδικό επίπεδο.

Η αγορά λείπει από τον κλάδο των μεταφορών. Το επάγγελμα είναι κλειστό. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς να έχουμε ακριβές μεταφορές, είναι να μην έχουμε καθόλου βενζίνη.

Ο βασικότερος και πιο μεσοπρόθεσμος παράγων αύξησης της τιμής των τροφίμων είναι η άνοδος του βιοτικού επιπέδου μεγάλων χωρών του Τρίτου Κόσμου.