Σε κάθε μεταβολή η κοινωνία έμαθε να αντιδρά παβλοφικά: δεν βλέπει την ευκαιρία, αλλά μόνο το πρόβλημα.

Μια από τις στατιστικές που διακινείται εσχάτως, έχει πηγή τον ΟΗΕ. Αφορά τις ανισότητες στην κατανομή πλούτου παγκοσμίως. Τα νούμερα είναι απολύτως αληθή αλλά και εξόχως παραπλανητικά: το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% κατέχει μόνο το 1%.

Η αγορά παράγει αδικία από τα αποτελέσματα του έργου και το κράτος είναι άδικο προς εκείνους που δεν μπορούν να πιέσουν πολιτικά ή δεν έχουν «μπάρμπα στο γκουβέρνο»…

Σε ένα σύστημα επιδοτούμενου καπιταλισμού, οι «λαοί των ΠΑΕ» έχουν μεγαλύτερη ανταλλακτική αξία, από τη μεγάλη μάζα των φιλάθλων.

Το ασφαλιστικό θα λυθεί. Μπορεί προγραμματισμένα, μπορεί και με μια καταστροφή.

Μια τροπολογία δεν ρυθμίζει μόνο τα χρέη των ΠΑΕ προς το δημόσιο, αλλά προβλέπει πως ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει και τα χρέη τους προς τους ποδοσφαιριστές των!

Αυτή τη στιγμή στον θεσσαλικό κάμπο διαδραματίζεται το απόλυτο παράδοξο. Επιδοτούμε την παραγωγή του αχρείαστου (βαμβάκι), ενισχύοντας την σπατάλη του αναγκαίου (νερό).

Η αγορά είναι μια διαρκής διαδικασία δοκιμής και λάθους, ενώ ο κεντρικός σχεδιασμός είναι ένα διαρκές λάθος και δοκιμασία των λαών που τον υφίστανται…

Κάθε φορά που προτείνεται κάποια απελευθέρωση στο εμπόριο η αντίδραση είναι κοινή και κινδυνολογική.

Είναι παράλογο και αντιπαραγωγικό να διαχειρίζονται τα λεφτά των εργαζομένων κάποιοι διορισμένοι από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η συζήτηση πρέπει να ξεκινά από την αποτελεσματικότητα των κρατικών δαπανών στην Παιδεία, στην υγεία και στην πρόνοια για να καταλήγει στο επιθυμητό ύψος.

Στην οικονομία, όπως και στη ζωή, υπάρχουν επιλογές. Οι καλές αμείβονται, οι κακές έχουν κόστος. Είτε είναι κάποιος επιχειρηματίας, είτε απλός καταναλωτής.

Δουλειά δεν είχε ο Συνήγορος του Καταναλωτή κι αποφάσισε να ασχοληθεί με τον Σωκράτη και τον Διογένη.

Μόνο στον δυτικό μεσαίωνα και στην σημερινή Ελλάδα μπορούμε να βρούμε την έννοια της «δίκαιης» τιμής των προϊόντων.

Τα αποτελέσματα της αποχής των λιμενεργατών από τις υπερωρίες αποκαλύπτει ότι και τα λιμάνια λειτουργούν «στο κόκκινο».

Ο ρόλος του κράτους ως εργοδότης πρέπει να είναι διαφορετικός από τον ρόλο του κράτους ως αρωγός των αναξιοπαθούντων.

Όταν η πολιτική γίνεται εν ώρα εργασίας, οι εργαζόμενοι μεταφέρουν το κόστος των πολιτικών τους υποχρεώσεων στην επιχείρηση των άλλων.

Δεν έχουμε μόνο τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Έχουμε και τις τιμές που μας αξίζουν, γιατί γι’ αυτές ψηφίζουμε καθημερινά στο σούπερ-μάρκετ.

Όλα τα αιτήματα, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο περιστρέφονται γύρω από το κράτος.

Θέλουμε ανταγωνισμό που θα εμπεριέχει και τις χρεοκοπίες, ή κρατική παρέμβαση που ιστορικά αποδείχτηκε ότι φέρνει φτώχεια;