Η κυβέρνηση έπεσε θύμα της ρητορείας της. Πολλοί έβλεπαν τον πήχυ της προηγούμενης διαφθοράς (που αρκούσε να μην τον ξεπεράσουν) πάρα πολύ ψηλά.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας, που δυστυχώς επιδεινώνεται και καταστρέφει όσες ελπίδες ξένων επενδύσεων υπάρχουν, είναι η διαρκής αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού.

Το πρόβλημα για μια κρατική αεροπορική εταιρεία, όπως και με κάθε ΔΕΚΟ, είναι πως δεν έχει ένα αφεντικό που να λογοδοτεί για ένα στόχο. Εχει πολλά αφεντικά που έχουν αντικρουόμενους στόχους.

Μπορούν οι δημόσιες επιχειρήσεις μπορεί να είναι το πρωί καλοκάγαθες και με κοινωνικό ρόλο, ενώ το βράδυ θα μεταμορφώνονται σε αιμοβόρους καπιταλιστές, που στόχο έχουν κέρδη.

Η Νέα Δημοκρατία εξελέγη το 1990 και το 2004 κυματίζοντας τη σημαία της διαφάνειας και με βασικό δόγμα ότι η «γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια». Ξεκίνησε και τις δύο φορές τη διακυβέρνησή της με δίκες στελεχών της προηγούμενης διοίκησης.

Είναι αλήθεια όλα όσα καταμαρτυρούν οι συνδικαλιστές της Ολυμπιακής για τα καμώματα των πολιτικών τους προϊσταμένων, που οδήγησαν την εταιρεία στη χρεοκοπία. Μόνο, που όλα αυτά είναι το ισχυρότερο επιχείρημα κατά της ύπαρξης μιας κρατικής αεροπορικής εταιρείας.

Η «Ο.Α», υπήρξε ένα τυπικό «κράτος-στόρι»: Δεν μας νοιάζουν τα αποτελέσματα, αφού άλλος καλύπτει τις ζημιές.

Σε κάθε μεταβολή η κοινωνία έμαθε να αντιδρά παβλοφικά: δεν βλέπει την ευκαιρία, αλλά μόνο το πρόβλημα.

Μια από τις στατιστικές που διακινείται εσχάτως, έχει πηγή τον ΟΗΕ. Αφορά τις ανισότητες στην κατανομή πλούτου παγκοσμίως. Τα νούμερα είναι απολύτως αληθή αλλά και εξόχως παραπλανητικά: το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% κατέχει μόνο το 1%.

Η αγορά παράγει αδικία από τα αποτελέσματα του έργου και το κράτος είναι άδικο προς εκείνους που δεν μπορούν να πιέσουν πολιτικά ή δεν έχουν «μπάρμπα στο γκουβέρνο»…

Σε ένα σύστημα επιδοτούμενου καπιταλισμού, οι «λαοί των ΠΑΕ» έχουν μεγαλύτερη ανταλλακτική αξία, από τη μεγάλη μάζα των φιλάθλων.

Το ασφαλιστικό θα λυθεί. Μπορεί προγραμματισμένα, μπορεί και με μια καταστροφή.

Μια τροπολογία δεν ρυθμίζει μόνο τα χρέη των ΠΑΕ προς το δημόσιο, αλλά προβλέπει πως ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει και τα χρέη τους προς τους ποδοσφαιριστές των!

Αυτή τη στιγμή στον θεσσαλικό κάμπο διαδραματίζεται το απόλυτο παράδοξο. Επιδοτούμε την παραγωγή του αχρείαστου (βαμβάκι), ενισχύοντας την σπατάλη του αναγκαίου (νερό).

Η αγορά είναι μια διαρκής διαδικασία δοκιμής και λάθους, ενώ ο κεντρικός σχεδιασμός είναι ένα διαρκές λάθος και δοκιμασία των λαών που τον υφίστανται…

Κάθε φορά που προτείνεται κάποια απελευθέρωση στο εμπόριο η αντίδραση είναι κοινή και κινδυνολογική.

Είναι παράλογο και αντιπαραγωγικό να διαχειρίζονται τα λεφτά των εργαζομένων κάποιοι διορισμένοι από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η συζήτηση πρέπει να ξεκινά από την αποτελεσματικότητα των κρατικών δαπανών στην Παιδεία, στην υγεία και στην πρόνοια για να καταλήγει στο επιθυμητό ύψος.

Στην οικονομία, όπως και στη ζωή, υπάρχουν επιλογές. Οι καλές αμείβονται, οι κακές έχουν κόστος. Είτε είναι κάποιος επιχειρηματίας, είτε απλός καταναλωτής.

Δουλειά δεν είχε ο Συνήγορος του Καταναλωτή κι αποφάσισε να ασχοληθεί με τον Σωκράτη και τον Διογένη.