Γιατί να επωμιζόμαστε το κόστος αστυνόμευσης ποδοσφαιρικών αγώνων όταν δυσκολευόμαστε να πληρώσουμε τους άνεργους πενηντάρηδες;

Oι τιμές του πετρελαίου δεν διαμορφώνονται μακροχρόνια από την «κερδοσκοπία», αλλά από την πραγματική ζήτηση.

Δυστυχώς, η πρόωρη συνταξιοδότηση δεν λύνει προβλήματα. Τα μεταθέτει σε ένα άλλο επίσης προβληματικό τομέα και τα διογκώνει. Οι συνταξιούχοι των πενήντα και κάτι είναι παραγωγικό δυναμικό της χώρας που καταδικάζεται απλώς να καταναλώνει εξόδοις άλλων.

Πληρώνουμε τον δημόσιο υπάλληλο για τη δουλειά που κάνει ή για τις ανάγκες που έχει;

Οι καταναλωτικές συμπεριφορές δείχνουν ότι στην Ελλάδα μπορεί να δυστυχούν οι αριθμοί, αλλά η πλειονότητα των Ελλήνων παραοικονομικώς ευημερεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφθηκε η φτώχεια στη χώρα. Φτωχοί υπάρχουν και πιθανώς να αυξάνονται. Η εντύπωση, όμως, περί φτώχειας είναι πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική φτώχεια, εντύπωση που τροφοδοτεί αφειδώς η τηλεόραση.

Oι Ελληνες βρίσκονται ενώπιον ενός ιδιότυπου διχασμού που πιθανώς εμφανίζεται ως αντίφαση στις δημοσκοπήσεις. Η μοναδική θεωρία που έχουν παρουσιάζει το «αγαθόν» του κράτους, ενώ η πραγματικότητα δείχνει την αποτυχία του. Βιώνουν το δεύτερο, αλλά δεν έχουν τα ιδεολογικά εργαλεία να απορρίψουν το πρώτο.

Xωρίς την παράμετρο του κόστους, κάθε κόσμος είναι εφικτός. Aκόμη και ένας «ανατολιτικο-ιρλανδο-σουηδικός»…

Oι ευρωπαϊκές και κυρίως η ελληνική οικονομία πάσχουν στην παραγωγή. Eκεί πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας, αντί να χτυπάμε το σαμάρι του ευρώ…

Οι Γάλλοι αποφάσισαν το χειρότερο όλων. Να μην κάνουν τίποτε για την ανεργία των νέων

Επειδή όλα καλύπτονται από ένα θολό μανδύα κοινωνικής προστασίας, δεν ξέρουμε, τοις πράγμασι, πόσα από αυτά που πληρώνουμε πάνε σ’ αυτούς που τα χρειάζονται ή σ’ αυτούς που παράγουν.

Υπάρχει ένας ιερός λύκος στην ελληνική κοινωνία που όλοι τον βλέπουμε, αλλά προτιμούμε να ασχολούμαστε με τον ντορό του. Λέγεται κράτος και τα ίχνη του είναι η ακρίβεια και η ανεργία.

Το μοντέλο της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας καταρρέει. Καταρχήν, όταν μιλάμε για ΜμΕ εννοούμε χιλιάδες μαγαζάκια των 30-50 τ.μ. συνήθως εμπορικά που αναπαράγουν το μοντέλο αγοράζω με μεταχρονολογημένες επιταγές-δείχνω-πουλάω-ελπίζω ότι θα μείνει κάτι.

Υπάρχει διάχυτη η αντίληψη στη λαϊκή κουλτούρα (καθρέφτης της οποίας είναι η τηλεόραση) ότι η αγορά είναι από την φύση της κάτι κακό.

Οι ευθύνες των κυβερνώντων είναι η μισή απάντηση για τα χάλια των ΔΕΚΟ.

Δέσμιο της λαϊκιστικής ρητορείας που ανέπτυξαν οι εργατομητριές του ευρωψηφοδελτίου του, το ΠΑΣΟΚ μαζί με την έξαλλη Αριστερά μάχεται την «οδηγία Μπολγκεστάιν» ακόμη και μετά το θάνατό της.

Αξίζουν έπαινοι, διότι το κράτος έπαψε να λειτουργεί σαν τον ανεύθυνο υπερτυχερό του ΛΟΤΤΟ και αποφάσισε να μάθει, επιτέλους, τι έχει. Το παράδοξο είναι πως λειτουργεί τόσα χρόνια χωρίς αυτή τη στοιχειώδη γνώση.

Οι περισσότεροι επικεφαλής των ΔΕΚΟ δεν κρίνονται ανά διετία. Πρέπει να κρίνονται καθημερινά από την τιμή της μετοχής της επιχείρησης που διοικούν.

Οι απολύσεις λειτουργούν σαν καμπανάκι που μας ξυπνούν από τον αυτάρεσκο λήθαργό μας, που θέλουν την ελληνική οικονομία να είναι σαν την Ελλάδα: Ποτέ να μην πεθαίνει.

Όσο περισσότεροι είναι εκείνοι που διαχειρίζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δημόσια περιουσία, τόσο περισσότεροι θα είναι κι εκείνοι που θα θέλουν να την εκμεταλλευτούν.

Εργαζόμενοι κι εργοδότες (ακόμη κι αν αυτοί είναι διοικητές των ΔΕΚΟ) είναι μεγάλα παιδιά και μπορούν να τα βρουν μόνοι τους χωρίς την παρέμβαση του κράτους πατερούλη.