Ο μόνος τρόπος εξόδου από τη διαρκή κρίση του ασφαλιστικού είναι να το χωρίσουμε στο προνοιακό του κομμάτι που ανήκει στο κράτος και σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα που θα πρέπει είναι στην ελεύθερη επιλογή καθενός.

Οι μόνοι που θα πληγούν από το νέο ασφαλιστικό είναι εκείνοι που δεν έχουν φωνή. Αυτοί που δεν μπορούν να απεργήσουν γιατί δεν εργάζονται και δεν μπορούν να κλείσουν τους δρόμους γιατί ψάχνουν για δουλειά.

Το πρόβλημα και με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι η σοβιετικής υφής λογική του. Η κεντρική διοίκηση προσπαθεί να ρυθμίσει τη ζωή και τη σύνταξη στην πιο απίθανη λεπτομέρειά τους.

Σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τώρα η χώρα, υπάρχει μια κοινή συνιστώσα του παρελθόντος. Η διαχρονική μετάθεση κόστους και ωφελειών οποιασδήποτε δράσης.

Για να χρηματοδοτηθεί το ασφαλιστικό -και άλλες κοινωνικές δαπάνες- πρέπει η παραγωγικότητα να αυξάνεται τόσο που όχι μόνο θα καλύπτει τις μεγαλύτερες ανάγκες, αλλά θα υπάρχει και περίσσευμα.

Κάθε κυβέρνηση καμώνεται ό,τι καταπολεμά την ακρίβεια και κάθε αντιπολίτευση την καταγγέλλει τα «μέτρα ασπιρίνες».

Τρία πράγματα αναδεικνύονται από τη διαμάχη για τη μεταμεσονύκτια λειτουργία του μετρό. η προχειρότητα, η πλήρης απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος και η λογική του «κάποιος να με πληρώνει».

Μια έκθεση για τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία, η οποία θα μπορούσε να είχε γραφτεί για την Ελλάδα.

Tα ΣΔΙΤ δεν είναι για χόρταση. Γίνονται θετικά σε επενδύσεις που εκ των πραγμάτων ο ιδιωτικός τομέας έχει μεγαλύτερη εμπειρία από τον δημόσιο και σίγουρα δεν αφορούν ευαίσθητες λειτουργίες του κράτους.

Στην Ευρώπη εκτός από το «τεκμήριο αθωότητας» υπάρχει και το «τεκμήριο πολιτικής ενοχής».

Η αγορά παρουσιάζεται ως μια συνωμοσία όπου συνασπισμένοι οι αγγουροπαραγωγοί έχουν αποφασίσει να αλλάξουν τα φώτα του πτωχού πλην άβουλου καταναλωτή.

Η κυβέρνηση έπεσε θύμα της ρητορείας της. Πολλοί έβλεπαν τον πήχυ της προηγούμενης διαφθοράς (που αρκούσε να μην τον ξεπεράσουν) πάρα πολύ ψηλά.

Το βασικό πρόβλημα της χώρας, που δυστυχώς επιδεινώνεται και καταστρέφει όσες ελπίδες ξένων επενδύσεων υπάρχουν, είναι η διαρκής αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού.

Το πρόβλημα για μια κρατική αεροπορική εταιρεία, όπως και με κάθε ΔΕΚΟ, είναι πως δεν έχει ένα αφεντικό που να λογοδοτεί για ένα στόχο. Εχει πολλά αφεντικά που έχουν αντικρουόμενους στόχους.

Μπορούν οι δημόσιες επιχειρήσεις μπορεί να είναι το πρωί καλοκάγαθες και με κοινωνικό ρόλο, ενώ το βράδυ θα μεταμορφώνονται σε αιμοβόρους καπιταλιστές, που στόχο έχουν κέρδη.

Η Νέα Δημοκρατία εξελέγη το 1990 και το 2004 κυματίζοντας τη σημαία της διαφάνειας και με βασικό δόγμα ότι η «γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια». Ξεκίνησε και τις δύο φορές τη διακυβέρνησή της με δίκες στελεχών της προηγούμενης διοίκησης.

Είναι αλήθεια όλα όσα καταμαρτυρούν οι συνδικαλιστές της Ολυμπιακής για τα καμώματα των πολιτικών τους προϊσταμένων, που οδήγησαν την εταιρεία στη χρεοκοπία. Μόνο, που όλα αυτά είναι το ισχυρότερο επιχείρημα κατά της ύπαρξης μιας κρατικής αεροπορικής εταιρείας.

Η «Ο.Α», υπήρξε ένα τυπικό «κράτος-στόρι»: Δεν μας νοιάζουν τα αποτελέσματα, αφού άλλος καλύπτει τις ζημιές.

Σε κάθε μεταβολή η κοινωνία έμαθε να αντιδρά παβλοφικά: δεν βλέπει την ευκαιρία, αλλά μόνο το πρόβλημα.

Μια από τις στατιστικές που διακινείται εσχάτως, έχει πηγή τον ΟΗΕ. Αφορά τις ανισότητες στην κατανομή πλούτου παγκοσμίως. Τα νούμερα είναι απολύτως αληθή αλλά και εξόχως παραπλανητικά: το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% κατέχει μόνο το 1%.