Το πρόβλημα της εγχώριας οικονομικής κρίσης είναι διαφορετικό και σοβαρότερο από εκείνο της διεθνούς κρίσης. Aπαιτούνται άμεσα μέτρα. Πρώτο και κύριο είναι να γνωρίζει ο ελληνικός λαός όλη την αλήθεια.
Οι μικρές μονάδες διοίκησης, σε αντίθεση με τους σοβιετικού τύπου κεντρικούς μηχανισμούς, δεν είναι μόνο πιο ευέλικτες. Είναι και πιο διαφανείς. Το έργο τους ή οι αποτυχίες τους δεν χάνονται στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας.
Μια δημοκρατία χρειάζεται συναινέσεις, αλλά πρωτίστως χρειάζεται την έκφραση των αντιθέσεων. Αυτό είναι το μεγαλείο της: κατάφερε τη συμφωνία όλων στους κανόνες της πολιτικής ώστε να εκφράζονται και να επιλύονται διά του κανόνα της πλειοψηφίας οι αντιθέσεις.
Ενώ εμείς κοιτάμε τον τραπεζικό τομέα πιθανώς να ξεκινά η κατάρρευση στον παρατραπεζικό τομέα, ο οποίος υπήρξε αιμοδότης της μικρής ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Ολα αυτά τα χρόνια, που κυριαρχούσαν τα αποκαλούμενα σήμερα «τοξικά προϊόντα», το χρήμα ήταν άφθονο και φθηνό στις διεθνείς αγορές. Το αποτέλεσμα η κυβέρνηση να μην το πολυσκέφτεται κάθε φορά που υπέγραφε για επιπλέον δαπάνες.
Η «Ολυμπιακή» πιθανότατα θα κλείσει αλλά αγώνας θα έχει δικαιωθεί: Και κλειστή η «Ολυμπιακή» θα είναι κρατική.
Το πρόβλημα, λοιπόν, των Ελλήνων αγροτών δεν είναι η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά η κακή ενημέρωση.
Ο Ομπάμα δεν υποσχέθηκε ανεμελιά και επιδόματα. Υποσχέθηκε δίχτυ προστασίας σε όσους το έχουν πραγματική ανάγκη και σκληρή δουλειά για τους υπόλοιπους.
Oσοι ζητούν τολμηρές προτάσεις στην πολιτική, καλό είναι ταυτοχρόνως να δηλώσουν ότι τις ανέχονται. Εκτός και αν τολμηρή πρόταση εννοούν το νεφελώδες «ένας άλλος μισθός είναι εφικτός».
Βλέπουμε τα σημερινά πολλά προβλήματα με το ευρώ και νοσταλγούμε τα περισσότερα προβλήματα που είχαμε με την δραχμή.
Ενα δείγμα της αναποτελεσματικότητας των κυβερνήσεων διαχρονικά είναι το γεγονός ότι κανείς υπουργός δεν έχει ως πρώτο στόχο να κάνει τη δουλειά του. Ολοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να δείξουν την «κοινωνική τους ευαισθησία».
Οσο γιγαντώνεται η παγκοσμιοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας και μένει ατροφικό το σκέλος της πολιτικής, τα προβλήματα δεν λύνονται.
Η απάντηση στην παγκόσμια κρίση ή θα είναι παγκόσμια ή θα είναι πολυέξοδη και αλυσιτελής.
O Καρλ Μαρξ δεν έφυγε ποτέ, ώστε τώρα να επιστρέψει. Τα γραπτά του αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο της δυτικής σκέψης και δεν υπάρχει σε όλο τον κόσμο οικονομολόγος ή στοχαστής που δεν επηρεάστηκε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τη σκέψη του Γερμανού φιλοσόφου.
Δεν γνωρίζουμε αν γκρεμίστηκε κανένα τείχος, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είδαμε ορδές πολιτών να τρέχουν αλλάζοντας σε κρατικοπαρεμβατικούς παραδείσους, όπως είδαμε να γίνεται το 1989 από την κομμουνιστική Ευρώπη στην καπιταλιστική Δύση.
Πως γίνεται να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός όταν ανθίζει και να φταίει εξίσου, όταν μαραζώνει;
Το πρόβλημα με το συγκριμένο σχέδιο για τη στήριξη των τραπεζών δεν συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ένα κακό σχέδιο. Το πρόβλημα συνίσταται στο ότι είναι πρόχειρο.
Διαψευσμένες οικονομικές προβλέψεις…
H κρίση θα αφήσει μεγάλα σημάδια στις οικονομίες του κόσμου. Οχι διότι θα χαθούν τράπεζες που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν, αλλά διότι από τον αεριτζίδικο καπιταλισμό περνάμε στον σπεκουλαδόρικο νεοπαρεμβατισμό. Κάποιοι που έχουν τα μέσα και την επιρροή στο πολιτικό σύστημα ληστεύουν διά νόμου τους φορολογούμενους.
Η αγορά χρεοκόπησε τη «Λίμαν Μπράδερς», αλλά είναι οι πολιτικές αποφάσεις των νέων συντηρητικών που μας οδηγούν στην ύφεση.
