Τα κινήματα στην Ελλάδα παλεύουν για όσα έχουν επιλυθεί. Απαντούν ακόμη στις προκλήσεις της μεταδικτατορικής εποχής.

Η αξιολόγηση όσων θέλουν να σπουδάσουν είναι αναγκαία. Το ερώτημα είναι ποιος θέτει τα κριτήρια της αξιολόγησης.

Η μεγάλη ζήτηση και η χαμηλή νόμιμη προσφορά γης δημιουργεί υπεραξίες και ευκαιρίες διαφθοράς.

Υπάρχει κανένας λόγος εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, αν αυτή δεν αφορά την γνώση;

Ενα παλιό ρητό στην πληροφορική λέει: «Αν όλα αποτύχουν, ανοίξτε το εγχειρίδιο χρήσης». Σε μας που στην παιδεία χρόνια τώρα όλα αποτυγχάνουν, γιατί δεν δοκιμάζουμε να κάνουμε ό,τι και στο εξωτερικό;

Το πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η εκπαίδευση μπορεί να γίνει όχημα κοινωνικής κινητικότητας. Όχι από πάνω προς τα κάτω, αλλά απο κάτω προς τα πάνω…

Η αξιολόγηση, παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι πρωτίστως μέθοδος επιβράβευσης ή τιμωρίας. Είναι κυρίως διαδικασία χαρτογράφησης των προβλημάτων.

Τα ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα παράγουν πληθωριστικά πτυχία, τα οποία δεν αντικατοπτρίζουν καμιά πραγματική αξία.

Είναι καλός, άγιος και δημοκρατικός ο διάλογος. Με την προϋπόθεση ότι όλοι οι διαλεγόμενοι μιλούν την ίδια γλώσσα.

Με αριστερά λόγια χτίζονται φαντασιακά ανώγια και κατώγια. Η δημόσια και χωρίς αποκλεισμούς Παιδεία θέλει λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά.

Αυτό που αναδεικνύουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι ότι, σε επίπεδο εκπροσώπησης, εμφανίζεται μια γενιά αντίγραφο των γονιών της.

Ο πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας» (ΕΣΥΠ), επιστήμων ων και ουχί πολιτικός, είπε τα πράγματα με το όνομά τους.

Το κράτος αντί μοιράζει όλα τα λεφτά στους δημιουργούς πρέπει να δημιουργήσει υποδομές για την αγορά της τέχνης.

Δεν υποκινούνται οι φοιτητές. Τα πράγματα είναι χειρότερα: χρησιμοποιούνται…

Η κυβέρνηση θέλησε να κάνει το σωστό στην Παιδεία αλλά χωρίς να το μάθει κανείς, ειδικά τα αντιδραστικά σχήματα που διαφεντεύουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νόμου που να τιμωρεί τη «σεξουαλική παρενόχληση» ή τη «συζυγική βία», αλλά η μη εφαρμογή όλων των προηγούμενων νόμων που τιμωρεί τις πράξεις. Ασχετα αν αυτές δεν έχουν καινοφανή και μεταμοντέρνα ονόματα.

Η αισθητική ρύπανση των δημοσίων χώρων έχει πολιτική προϊστορία. Ξεκίνησε ως ελευθερία του λόγου για να καταλήξει στη χυδαιότητα.

Το επιχείρημα ότι η κρατική επιδότηση θα ενισχύσει τις πρωτοπορίες είναι έωλο. Η κρατική επιδότηση δεν κάνει καλό. Δυστυχώς δεν είναι καν ουδέτερη. Κάνει κακό.

Το μεγαλύτερο όφελος από την μείωση του κρατικού τομέα είναι πως θα μειωθούν τα εμφράγματα στο κέντρο της Αθήνας.

Κανονικά, οι πανεπιστημιακοί έπρεπε να πρωτοστατούν στους αγώνες για την ίδρυση μη κερδοσκοπικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.