Κανένα από τα δύο κόμματα δεν προέβαλε στον ελληνικό λαό την δική του εκδοχή για το αναθεωρημένο «άρθρο 16».

Δεν υπάρχει λόγος να δαπανάμε 1,5 εκατομμύριο ευρώ την ημέρα στην «Ολυμπιακή», όταν δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους δασκάλους.

Για την δικαιοσύνη ισχύει ότι και για την γυναίκα του Καίσαρα. Δεν αρκεί να είναι πλήρως ουδέτερη, πρέπει και να το δείχνει.

Το φαινόμενο να σταματούν τα μαθήματα, δήθεν για εξομολόγηση, δεν συνάδει με μια σύγχρονη παιδεία.

Ενώ όλος ο κόσμος συζητά για την Παιδεία, εμείς κολλήσαμε στη γεωγραφία. Αντί να συζητάμε την αποκέντρωση, καβγαδίζουμε για το ποιο μοντέλο συγκέντρωσης είναι καλύτερο.

Τα κινήματα στην Ελλάδα παλεύουν για όσα έχουν επιλυθεί. Απαντούν ακόμη στις προκλήσεις της μεταδικτατορικής εποχής.

Η αξιολόγηση όσων θέλουν να σπουδάσουν είναι αναγκαία. Το ερώτημα είναι ποιος θέτει τα κριτήρια της αξιολόγησης.

Η μεγάλη ζήτηση και η χαμηλή νόμιμη προσφορά γης δημιουργεί υπεραξίες και ευκαιρίες διαφθοράς.

Υπάρχει κανένας λόγος εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, αν αυτή δεν αφορά την γνώση;

Ενα παλιό ρητό στην πληροφορική λέει: «Αν όλα αποτύχουν, ανοίξτε το εγχειρίδιο χρήσης». Σε μας που στην παιδεία χρόνια τώρα όλα αποτυγχάνουν, γιατί δεν δοκιμάζουμε να κάνουμε ό,τι και στο εξωτερικό;

Το πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι αν η εκπαίδευση μπορεί να γίνει όχημα κοινωνικής κινητικότητας. Όχι από πάνω προς τα κάτω, αλλά απο κάτω προς τα πάνω…

Η αξιολόγηση, παρά τα θρυλούμενα, δεν είναι πρωτίστως μέθοδος επιβράβευσης ή τιμωρίας. Είναι κυρίως διαδικασία χαρτογράφησης των προβλημάτων.

Τα ελληνικά ακαδημαϊκά ιδρύματα παράγουν πληθωριστικά πτυχία, τα οποία δεν αντικατοπτρίζουν καμιά πραγματική αξία.

Είναι καλός, άγιος και δημοκρατικός ο διάλογος. Με την προϋπόθεση ότι όλοι οι διαλεγόμενοι μιλούν την ίδια γλώσσα.

Με αριστερά λόγια χτίζονται φαντασιακά ανώγια και κατώγια. Η δημόσια και χωρίς αποκλεισμούς Παιδεία θέλει λιγότερα συνθήματα και πιο πολύ δουλειά.

Αυτό που αναδεικνύουν οι φοιτητικές κινητοποιήσεις είναι ότι, σε επίπεδο εκπροσώπησης, εμφανίζεται μια γενιά αντίγραφο των γονιών της.

Ο πρόεδρος του «Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας» (ΕΣΥΠ), επιστήμων ων και ουχί πολιτικός, είπε τα πράγματα με το όνομά τους.

Το κράτος αντί μοιράζει όλα τα λεφτά στους δημιουργούς πρέπει να δημιουργήσει υποδομές για την αγορά της τέχνης.

Δεν υποκινούνται οι φοιτητές. Τα πράγματα είναι χειρότερα: χρησιμοποιούνται…

Η κυβέρνηση θέλησε να κάνει το σωστό στην Παιδεία αλλά χωρίς να το μάθει κανείς, ειδικά τα αντιδραστικά σχήματα που διαφεντεύουν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ.