Η δυνατότητα ψήφου στους μετανάστες, τουλάχιστον, στις δημοτικές εκλογές δεν είναι απλώς ένα βήμα για διεύρυνση της Δημοκρατίας στον τόπο μας. Είναι μια πρακτική απαίτηση των καιρών.

Ο Θεός γίνεται εργαλείο στα χέρια κάποιων για να συντηρούν ή να επεκτείνουν την εξουσία τους, χωρίς μάλιστα να δέχονται κανέναν αντίλογο, επειδή ισχυρίζονται ότι μιλούν εκ μέρους Του.

Μια κοινωνία δεν κρίνεται από ένα έγκλημα κάποιου αλλοδαπού. Κρίνεται την επόμενη μέρα, από τη θλίψη ή την αδιαφορία της για την ανθρώπινη ζωή που χάθηκε…

Βρισκόμαστε σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Από τη μία, υπάρχει ένα ζήτημα εφαρμογής των νόμων που πρώτοι οι δικαστές επιζητούν. Από την άλλη, κινδυνεύει να αποδεκατιστεί το δικαστικό σώμα επειδή πολλοί λειτουργοί του αμέλησαν να υποβάλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες».

Κι αυτός ο θάνατος των αστυνομικών ήταν άδικος. Μπορεί ο Ρώσος να τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά η αδιαφορία για την τήρηση των κανονισμών έκανε το έγκλημα εφικτό.

Δεν είναι θέμα τυπικής δημοκρατικής τάξης, ή «πολιτικής ορθότητας» να ανήκουν τα του «Καίσαρα στον Καίσαρα». Είναι ουσιαστικό θέμα που έχει πραγματικές επιπτώσεις στη ζωή μας.

Η εξέγερση απέδειξε πως το πρόβλημα της Γαλλίας είναι ο διάχυτος ρατσισμός. Δεν ζήτησαν περισσότερα λεφτά οι εξεγερμένοι ούτε καλύτερο κοινωνικό κράτος. Απαίτησαν περισσότερο σεβασμό από το κράτος και την κοινωνία στην οποία ζουν.

Η κοσμική Πολιτεία επιτρέπει σε κάθε πολίτη, είτε φορά ράσο είτε όχι, να ασχολείται και με «τα του Καίσαρα» και με «τα του Θεού». Η χριστιανική παράδοση δεν το επιτρέπει.

Βρίθει παραλογισμών η ελληνική νομοθεσία, ώστε αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει κάποιος που πραγματικά βουλεύεται στην Πλατεία Συντάγματος.

Τη δεκαετία του 1950 στις ΗΠΑ κατέπεσε με δικαστικές αποφάσεις το Απαρτχάιντ στη δημόσια εκπαίδευση. Κάποιοι, στην Ελλάδα του 2005, προσπαθούν να το αναστήσουν.

Οι σχέσεις οικονομίας και πολιτικής θα διαπιστώσουμε ότι εξελίσσονται διαρκώς σε μια σειρά από… «παρακάλια».

Μεγαλύτερο και από τη χρηματοδότηση πρόβλημα της Παιδείας είναι οι ιδεολογικές αγκυλώσεις εκείνων που τη διαφεντεύουν.

Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι ένας μεγάλος και πλούσιος οργανισμός. Πρέπει να έχει τις δικές της ιερατικές σχολές. Ας τις κάνει. Πρέπει όμως, να ανήκουν στην Εκκλησία, να τις διαχειρίζεται η Εκκλησία, να χρηματοδοτούνται από την Εκκλησία.

Δεν ήταν επικίνδυνες οι απόψεις που εκστόμισε ο κ. Aνθιμος από του βήματος που είχε στηθεί αποκλειστικά για τον κ. Kαραμανλή. Πιο σοβαρό και επικίνδυνο για τη Δημοκρατία είναι η έλλειψη σεβασμού της θρησκευτικής αρχής προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Η ελευθερία του λόγου πρέπει να είναι απόλυτη, αλλιώς παύει να είναι ελευθερία. Ακόμη και οι απεχθείς, ακόμη και οι γελοίες προτάσεις έχουν δικαίωμα ύπαρξης στο δημόσιο διάλογο.

Στην Παιδεία τα δοκιμάσαμε όλα. Και τα έξι και τα δεκάξι μαθήματα στις εισαγωγικές. Και τις δέσμες και τις εξετάσεις στη Β΄ Λυκείου και τις εξετάσεις μόνο στη Γ’ Λυκείου. Όλα απέτυχαν. Ένα μόνο δεν δοκιμάσαμε. Την αποκέντρωση. Ήρθε ο καιρός της και παρά τα προβλήματα στην αρχή, μακροχρόνια θα είναι ευεργετική για την Παιδεία και τον τόπο…

Αν πρέπει να μας θλίβει κάτι από τις «εργασίες» που διακινεί ο Αρχιεπίσκοπος είναι μόνο το επίπεδό τους. Δυστυχώς οι απόψεις που διακινεί ο κ. Χριστόδουλος είναι γνήσιες ρωμαίικες μπούρδες.

Στην Ελλάδα δυστυχώς η Δικαιοσύνη σε πλείστες όσες περιπτώσεις αναπαράγει τις ιδεοληψίες που δέρνουν τη χώρα.

Οι υστερίες της, επιλεκτικά ευαίσθητης για τα δημοκρατικά δικαιώματα, Αριστεράς έχουν την αποτελεσματικότητα του βοσκού, που έσκουζε για φανταστικούς λύκους στα πρόβατα.

Στο επίκεντρο της αριστερής ιδεολογίας είναι η υπεράσπιση των κοινόκτητων, των δημόσιων χώρων. Όχι μόνον η υπεράσπισή τους αλλά και η διεύρυνσή τους. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε αφήσει βορά όλα τα δημόσια αγαθά στα μικρά και μεσαία συμφέροντα της χώρας.