Η αλαζονεία των Ιεραρχών με το σλόγκαν «Η Εκκλησία είμαστε εμείς» κι όποιος στηλιτεύσει εμάς χτυπάει την Εκκλησία διόγκωσε τα φαινόμενα της σήψης.
Όσο οι Μητροπόλεις παραμένουν ανέλεγκτες από «κλήρο και λαό», θα μετατρέπονται διαρκώς σε «θερμοκήπια αθλιοτήτων».
Η αυτοκριτική του Αρχιεπισκόπου πρέπει να εκληφθεί ως προπέτασμα καπνού για να μείνει αδιατάρρακτο ένα σύστημα που γεννά σήψη. Στον «κλήρο και το λαό» ο Μακαριώτατος επιφυλάσσει ρόλο …γνωμοδοτικό.
Τη ρητή εντολή του Αποστόλου Παύλου υπερέβη ουκ ολίγες φορές ο Αρχιεπίσκοπος. Οι πλείστες όσες παρεμβάσεις του στην πολιτική προσέβαλαν και την ακριβοδίκαια μοιρασιά του Ιησού στον Καίσαρα και τον Θεό.
Η μυθιστορία ενός πολιτικού σκανδάλου, που πιθανώς να ταλάνιζε κάποιο απομακρυσμένο κρατίδιο της Αφρικής…
Οποτεδήποτε κάποιος έθετε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων και μιλούσε για φαινόμενα διαφθοράς στην Ιεραρχία, πάντα αντιμετώπιζε τον σπίλο ότι είναι ενεργούμενο σκοτεινών δυνάμεων.
Όταν ο (δικαίως ή αδίκως) κρινόμενος Αρχιεπίσκοπος είναι ταυτόχρονα κριτής, ή έστω επισκιάζει λόγω της θέσης του την διαδικασία κρίσης, στην εκκλησία θα μείνει μια άδικη σκιά ότι και πάλι «τα πράγματα κουκουλώθηκαν».
Όταν ιεράρχες πιπιλίζουν ότι στόχος είναι η «αυτοκάθαρση» και ταυτόχρονα ψεύδονται ασυστόλως ενώπιον Θεού κι ανθρώπων πρέπει να είμαστε σίγουροι πως και η «αυτοκάθαρση» ψέμα θα είναι.
Η δημοσιογραφική έρευνα δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταματήσει εδώ. Το κακό σπυρί έσπασε και η εκκλησία θα καθαρθεί μόλις φύγει όλο το πύον της πληγής που δολίως μαζεύτηκε όλα τα προηγούμενα αμαρτωλά χρόνια.
Σε ότι αφορά το «πόθεν έσχες» όσων διαχειρίζονται εκκλησιαστικό χρήμα, ή διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα και ανήκουν στην εκκλησία, έχει επέλθει πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους.
Το μέγιστο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιστέψουμε ότι η διαφθορά είναι γενικευμένο πρόβλημα. Όπως και να πιστέψουμε το αντίθετο, ότι δηλαδή είναι ελάχιστοι οι διεφθαρμένοι.
Η διαφθορά είναι σύμφυτη των ανθρωπίνων πραγμάτων. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου. Σ’ αυτό που διαφέρουν οι πραγματικές δυτικού τύπου δημοκρατίες είναι στο πως αντιμετωπίζουν τα θλιβερά αυτά φαινόμενα.
Ποιος είναι και ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της παράδοσης στην ελληνική κοινωνία και μέχρι που φτάνει ο σεβασμός της παράδοσης;
Οι πιο χουβαρντάδες με τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων ήταν οι Έλληνες. Εδώ ακούστηκαν οι πιο γοερές κραυγές του στιλ «σα δεν ντρέπεστε, τσιγκούνηδες των λαών, Αμερικάνοι!». Σε μια χώρα που έδωσε μόλις 300.000 ευρώ οι εφημερίδες της έχυσαν τα περισσότερα δάκρυα για τα 35 εκατομμύρια δολάρια των Αμερικανών.
Η προχθεσινή διαχείριση της κρίσης στη λεωφόρο Μαραθώνος έγινε σύμφωνα με τα εγχειρίδια των Αμερικανών κι άλλων φονιάδων των λαών, οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση του άθεου και εμπειριστικού Διαφωτισμού έκαναν γνώση τις προηγούμενες κρίσεις, τις μελέτησαν και κατέληξαν σε κανόνες για την μεγιστοποίηση του ωφέλιμου αποτελέσματος.
Η έκκληση της Αριστεράς των κινημάτων να σωθεί ένα μικρό βιβλιοπωλείο δείχνει την έκταση της κρατικοδίαιτης λογικής της. Ενώ κάλλιστα μπορεί να το κάνει η ίδια, βάζοντας όμως το χέρι στη τσέπη, απευθύνει ερωτήσεις στον υπουργό Πολιτισμού…
Ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει εθιστεί στην προστασία του κράτους. Αντί να γράφει έργα άξια να ανεβούν γράφει επιστολές και άρθρα στον Αθηναϊκό Τύπο ώστε να πιεσθούν οι πολιτικοί που διανέμουν το χρήμα για να προτιμηθούν (ανεξαρτήτως αξίας) τα νεοελληνικά θεατρικά έργα.
Η διδαχή του Ιησού ξεκαθάρισε ότι «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό». Και η εξωτερική πολιτική είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Καίσαρα και στην περίπτωσή μας του κ. Μολυβιάτη.
Ας αναθέσουμε στους ήδη υπάρχοντες διεθνείς οργανισμούς να αξιολογήσουν τα ελληνικά ΑΕΙ και να προτείνουν λύσεις. Θα μας έρθει πιο φθηνά και κυρίως θα είναι πολύ πιο αντικειμενική η αξιολόγηση. Το χειρότερο όλων θα είναι να μπει η αξιολόγηση των ΑΕΙ στη δίνη της εσωτερικής μιζέριας.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι που αντιτίθενται σε τέτοιες προοπτικές στο άνοιγμα κι άλλων μη κρατικών πανεπιστημίων είναι εκείνοι που θεωρητικώς τουλάχιστον θα ωφεληθούν περισσότερο.
