Για τα χθεσινά επεισόδια ευθύνονται κι όσοι τόσο καιρό επιχειρηματολογούν ότι η Ελλάς κρίνεται στα γήπεδα, ότι η κεφαλιά του κ. Χαριστέα είναι απόδειξη της «ανώτερης ελληνικής ψυχής», εκείνοι που ανέμειξαν την εθνική ρητορεία και το ποδόσφαιρο.

Το θέμα των θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία είναι από κείνες τις γκρίζες περιοχές του δικαίου, όπου το θέμα της ελευθερίας της έκφρασης αντίκειται σε άλλες θεμελιώδεις αρχές του δικαίου, όπως είναι η απαγόρευση καταναγκασμού ανηλίκων και η προστασία της προσωπικότητας του παιδιού.

Στο δεύτερο κομμάτι του πολυθεάματος αποτυπώθηκε πιστά η σύγχρονη Ελλάδα. Το πανηγύρι και το «σκυλάδικο». Καλώς, ως προς τις προθέσεις. Μόνο που έλειψε το «συν» του καλλιτέχνη. Αυτό που απομυζά τη χυδαιότητα και την κάνει τέχνη.

Η μεγαλύτερη κληρονομιά αυτών των αγώνων είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία τους ελληνικού λαού κατάλαβε πως η χώρα δεν είναι ούτε μόνη, ούτε κατατρεγμένη σ’ αυτόν τον κόσμο.

Δεν χρειάζονται ούτε πλαφόν, ούτε άλλα σοσιαλγραφειοκρατικού τύπου μέτρα στην Παιδεία. Αποκέντρωση χρειάζεται.

Η κυριαρχία της Αριστεράς απαξίωσε πολύ νωρίς και ιδεολογικά και κοινωνικά κάθε προσπάθεια διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τα χαρακτηριστικά τους. Μόνο που αυτή η απαξίωση του ρατσισμού είναι ρηχή. Σαν μόδα…

Το μεγάλο υπερθέαμα της τελετής έναρξης ήταν ένας μεγάλος κόλαφος στην Ελλάδα των καφενέδων και των μεγάλων ανησυχιών. Ήταν ένα χαστούκι στην κοινοτυπία της μιζέριας. Ήταν ένα μάθημα για όλους μας.

Αυτές τις μέρες που όλοι θα περιηγηθούμε στα στάδια και στις νέες οδικές αρτηρίες του λεκανοπεδίου, τώρα που περπατήσουμε στην καθαρή Αθήνα, θα απολαύσουμε τη γιορτή κάτω από το στέγαστρο του Καλτράβα, είναι η ώρα να σκεφτούμε την αξία της οργάνωσης.

Σε κάθε «περίπατο» στην Αθήνα βλέπω πολλά σκουπίδια. Ναρκομανείς δεν είδα. Ίσως να μην μπορώ να τους διακρίνω. Μπορεί να είναι άνθρωποι σαν κι εμάς…

Όπως οι αμερικανοί τουρίστες τριγυρνούν στα πανηγύρια βγάζοντας φωτογραφίες και επιφωνήματα θαυμασμού, έτσι και διάφοροι εξ ευωνύμων θεοποιούν το λαϊκό ως περίπου την έσχατη αλήθεια.

Η οργάνωση της ελληνικής Παιδείας είναι το τελευταίο απομεινάρι του αλήστου μνήμης Κεντρικού Προγραμματισμού που έχει απομείνει στην Ευρώπη.

Όταν ήμασταν υποψήφιοι θεωρήσαμε την ανάληψη των «Ολυμπιακών Αγώνων» εθνική υπόθεση. Έχουμε το κακό χούι σ’ αυτή τη χώρα να μην συζητούμε ποτέ τις εθνικές υποθέσεις. Ή έστω εκείνες που βαφτίζονται ως τέτοιες.

Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα δυστυχώς είναι βαθύς και λαϊκός. Έχει να κάνει με θρησκευτικές δοξασίες, με ηλίθιες θεωρίες συνωμοσίας, με τα στερεότυπα των «Εβραίων Σάιλοκ»

Νέος γύρος κλαυθμών και οδυρμών για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Εκτός από τους συνήθεις πανεπιστημιακούς προέκυψαν και οι πρόεδροι των συντεχνιών (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί κ.λ.π.)

Το σκάνδαλο δεν ήταν οι στίχοι του «Shake it». Περισσότερο κόσμο σκανδάλισε η αποστροφή του ιεράρχη ότι δεν «παραγνωρίζει την καλλιτεχνική αξία του ποπ-σταρ Σάκη Ρουβά».

Το διαρκές αίτημα της νεωτερικότητας (όπως εκφράσθηκε από την Αριστερά) που αποδομεί σύμβολα και αξίες της ελληνικής κοινωνίας έχει πάντα ως αποτέλεσμα το «Shake it»;

Ο νομοθέτης σε όλο το δυτικό κόσμο δείχνει να ενστερνίζεται την άποψη ότι ο ρατσιστικός λόγος είναι ποινικά ελέγξιμος. Υπάρχει όμως και ο ιταλικός τρόπος να ελεγχθεί η εκφορά αυτού του λόγου…

Παραφράζοντας τον Βρετανό Συγγραφέα Saki μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούν να κατεδαφίσουν. Ή νομίζουν ότι παράγουν περισσότερη ιστορία…

Η χώρα διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα βελούδινο αυταρχισμό. Όλο και περισσότερα πράγματα απαγορεύονται. Έτσι, χωρίς σκέψη και προηγούμενη συζήτηση. Χειρότερα: χωρίς αντιστάσεις.

Αποδείχθηκε ότι τα συμπαρομαρτούντα των απαγορεύσεων κοστίζουν πολύ περισσότερο στο σύνολο, απ’ ότι η ελεύθερη επιλογή.