Παραφράζοντας τον Βρετανό Συγγραφέα Saki μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες παράγουν περισσότερη ιστορία απ’ όση μπορούν να κατεδαφίσουν. Ή νομίζουν ότι παράγουν περισσότερη ιστορία…

Η χώρα διολισθαίνει επικίνδυνα σε ένα βελούδινο αυταρχισμό. Όλο και περισσότερα πράγματα απαγορεύονται. Έτσι, χωρίς σκέψη και προηγούμενη συζήτηση. Χειρότερα: χωρίς αντιστάσεις.

Αποδείχθηκε ότι τα συμπαρομαρτούντα των απαγορεύσεων κοστίζουν πολύ περισσότερο στο σύνολο, απ’ ότι η ελεύθερη επιλογή.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν φοβάται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τη σύγκρισή τρέμει. Τη βολή τους δεν θέλουν να χάσουν οι πανεπιστημιακοί και γι’ αυτό πολεμούν τα μη κρατικά ΑΕΙ.

Εμφανίζεται το εξής παράδοξο: όσο περισσότερο προωθούν την τσόντα διάφορες εφημερίδες και κανάλια, τόσο περισσότερο ανησυχούν για την έκπτωση των αξιών από την τσόντα των άλλων.

Σε μια χώρα όπου βρίζουμε το δημόσιο ανησυχούμε για τον ιδιωτικό τομέα. Ενώ μας ληστεύουν στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ, ανησυχούμε για τις υπερβολές της ιδιωτικής ασφάλισης.

Αν δεν πρέπει λόγω της ιστορίας της να μπει η Τουρκία στην Ε.Ε, τότε λόγω παρελθουσών βαρβαροτήτων πρέπει να φύγει η Γερμανία, η Βρετανία και περίπου 23 ακόμη χώρες

Ο πτυχιούχος του Χάρβαρντ, λογίζεται ως πτυχιούχος του Χάρβαρντ, απ’ όλο τον κόσμο, από απ’ όλες τις κυβερνήσεις, απ’ όλες τις επιχειρήσεις εκτός από το ελληνικό δημόσιο!

Μήπως οι πρυτάνεις έπρεπε να ανησυχούν πρώτα για την καταρράκωση των δημοσίων ΑΕΙ κι ύστερα για την πιθανή καταρράκωση των σπουδών στα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Η δημόσια Παιδεία δεν κινδυνεύει από τα συνεργαζόμενα με ελληνικούς φορείς ξένα πανεπιστήμια. Κυρίως κινδυνεύει από τον χείριστο εαυτό της και από τον υπουργό που την διαφεντεύει.

Δεν είμαστε κατ’ ανάγκη φοβικοί. Στερεότυποι είμαστε.

Έβγαλε «βρώμα η Ιστορία ότι ξοφλήσανε» και πεισθήκαμε όλοι πως ξόφλησε κι η οικουμένη.

Ο όρος «κάποιος» πρέπει να βρίσκεται ψηλά στο «τόπ – 10» των πλέον χρησιμοποιούμενων λέξεων στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ειδικά όταν συνοδεύεται από τη λέξη «κέντρο»

Αυτή η χώρα έχει άλλο μέλλον από κείνο που έδειξε η έρευνα του ΕΚΚΕ. Αρκεί να βάλουμε όλοι το λιθαράκι μας και να φτιάξουμε αυτό το μέλλον…

Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει από την δημοσκόπηση δεν είναι μόνο τα υψηλά ποσοστά που φιλεύουμε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά τα χαμηλά προς κάθε κατεργάρη.

Η Δημοκρατία δεν είναι σύστημα χωρίς αρχές. Δεν θεμελιώνεται αποκλειστικά στο αίτημα διαρκούς κι επί παντός διαλόγου. Ο διάλογος δεν είναι αρχή της Δημοκρατίας, είναι μέθοδος της.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά ασθενεί βαρύτατα. Η ασθένεια της έχει να κάνει με τα δύο μέτρα και σταθμά που ακολουθούμε σε όλα τα θέματα. Θέλουμε τα πάντα, χωρίς το κόστος τους.

Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ο ρατσισμός (όπως αφρόνως χρησιμοποιείται ο όρος) αλλά η αμηχανία μπροστά στις νέες και εν πολλοίς δυτικόφερτες προκλήσεις.

Ας μην σηκώσει ο Οδυσσέας την σημαία, άσχετα αν είναι ομόγλωσσος, ομόθρησκος και μετέχει της ελληνικής παιδείας. Πρέπει, όμως, να του επιτρέψουμε να παρελάσει γενικώς;

Η πολιτική του «δωρεάν» δημιούργησε και ρατσισμό στη Θέρμη. Τα ίδιο πρόβλημα έχει όλη η Ελλάδα: Η αναντιστοιχία εκείνων που πληρώνουν κι εκείνων που καρπώνονται τις υπηρεσίες.