Ακόμη κι αν δεχθούμε ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα βελτιώσουν την κατάσταση της Παιδείας, σίγουρα δεν θα την επιδεινώσουν. Aρα γιατί να μην τα δοκιμάσουμε, μην τυχόν και μας προκύψουν στη διαδικασία κάποια ΑΕΙ, ανάμεσα στα δεκάδες «κιόσκια» που σίγουρα θα φτιαχτούν;

«Ποτέ δεν θα γίνουμε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», δήλωσε η Επίτροπος κ. Βίβιαν Ρέντινγκ. Ας μην γίνουμε. Το ερώτημα βέβαια είναι άλλο. Μπορούμε; Ή μήπως απλώς η δαιδαλώδης γραφειοκρατία της Ε.Ε. μας πουλά εξελιγμένο τον μύθο του Αισώπου με τους όμφακες;

Η δημοσκόπηση της V-PRC αποκαλύπτει ότι ελάχιστοι πολίτες ζητούν από την κυβέρνηση να θέσει σε προτεραιότητα αυτά που είναι βασική δουλειά του κράτους. Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών ζητά προστασία…

«Το κράτος είναι πολύ μεγάλο για να διαχειριστεί τα μικρά και πολύ μικρό για τα μεγάλα» είχε πει ο Άντονι Γκίντενς. Πόσω μάλλον όταν προσπαθεί να διαχειριστεί και τα μικρά και τα μεγάλα…

Ο μέγας φόβος που υπάρχει για το ιδιωτικό, είναι ότι θα φανεί η γύμνια του Δημοσίου. Θα φανεί ότι μπορούν να παραχθούν υπηρεσίες Παιδείας υψηλού επιπέδου, αφήστε δε το γεγονός, ότι κάποιοι μπορεί να αναγκαστούν μέχρι και να δουλέψουν.

Χθες, το τραγικό για τη χώρα ήταν τα παιδιά που χάθηκαν άδικα. Σήμερα, το τρομαχτικό είναι η διαπίστωση πως αύριο θα ξεχάσουμε.

Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχουν και τα τροχαία. Και καλά ήταν τα περί «εθνικής ανεξαρτησίας», αλλά αν έφτιαχναν και καμιά «εθνική οδό», θα ήταν καλύτερα…

Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…

Στην Ελλάδα η «δημόσια ανυπακοή» σημαίνει να είναι «δημόσια», να είναι «ανυπακοή», αλλά ουδείς από τους ασκούντες να πληρώσει το τίμημα.

Η άφρων πολιτική του Τζόρτζ Μπους έβγαλε τους λαούς στο δρόμο. Επιτυγχάνει όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο μακροπρόθεσμο. Φουντώνει τον αντιαμερικανισμό σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το πρόβλημα της ελληνικής παιδείας δεν είναι η αξιολόγηση των κλινικά νεκρών ΑΕΙ. Καλόν είναι να γίνει, αλλά δεν θα προσθέσει και πολλά.

Τα μόνα μαζικά κινήματα που μπορεί να δούμε είναι τα «παγκόσμια κινήματα»: χίλιους ανθρώπους στην Αθήνα, 3.000 στη Νέα Υόρκη, 500 στο Βλαδιβοστόκ να συντάσσονται κάτω από μια κοινή σημαία. Άσχετα αν αυτή η σημαία είναι άγνωστη στο Παγκράτι ή το Σόχο…

Πιθανόν να είναι ελληνική πατέντα, αλλά οι Αμερικανοί το πήραν στα σοβαρά. Φυσικά μιλάμε για το μποϊκοτάζ προϊόντων για εθνικούς λόγους.

Η εγκληματικότητα αποτελεί μάστιγα για κάθε σύγχρονη κοινωνία. Είναι ίσως ένα από τα τιμήματα που πληρώνει κάθε κοινωνία που αρχίζει να ευημερεί.

Στην Ελλάδα το «Παιδεία πάνω από τα κέρδη» δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι κάτι παραπάνω από δόγμα.

Οι εκκλήσεις για απαγορεύσεις προκύπτουν από παντού. Όλοι ζητούν να απαγορευτεί κάτι -καθείς ανάλογα με τα γούστα του- και κάποιοι μάλιστα το πετυχαίνουν.

Πιθανότατα να έχουν γίνει οξύτερα τα καιρικά και τα γεωλογικά φαινόμενα, αλλά πρέπει να μπουν στις σωστές τους διαστάσεις. Και κυρίως να θυμηθούμε κάποιους άλλους παράγοντες οι οποίοι διογκώνουν το φαίνεσθαι της πραγματικότητας.

Εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν προχθές σε όλο τον κόσμο κατά του άδικου πολέμου που επίκειται στο Ιράκ. Συντονισμένα τα φιλειρηνικά κινήματα σε πλέον των 350 πόλεων κατέβηκαν με μια φωνή…

Ναι, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Πάντα ήταν κι απόδειξη αυτού είναι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ μιας φεουδαρχικής κοινωνίας και της σημερινής. Μόνο που αυτός δεν φτιάχνεται με συνθήματα, αλλά με πιο πολλή δουλειά…

Η συζήτηση για το άβατο του Αγίου Όρους όμως αποκαλύπτει την υποκριτική στάση μεγάλου κομματιού των γνωμηγητόρων της χώρας μας.