Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει απλώς να κλάψουμε. Για τα παιδιά από το Μακρυχώρι Βεροίας που δεν θα μεγαλώσουν, για τα παιδιά που δεν τους επιφυλάξαμε κανένα μέλλον…
Στην Ελλάδα η «δημόσια ανυπακοή» σημαίνει να είναι «δημόσια», να είναι «ανυπακοή», αλλά ουδείς από τους ασκούντες να πληρώσει το τίμημα.
Η άφρων πολιτική του Τζόρτζ Μπους έβγαλε τους λαούς στο δρόμο. Επιτυγχάνει όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο μακροπρόθεσμο. Φουντώνει τον αντιαμερικανισμό σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το πρόβλημα της ελληνικής παιδείας δεν είναι η αξιολόγηση των κλινικά νεκρών ΑΕΙ. Καλόν είναι να γίνει, αλλά δεν θα προσθέσει και πολλά.
Τα μόνα μαζικά κινήματα που μπορεί να δούμε είναι τα «παγκόσμια κινήματα»: χίλιους ανθρώπους στην Αθήνα, 3.000 στη Νέα Υόρκη, 500 στο Βλαδιβοστόκ να συντάσσονται κάτω από μια κοινή σημαία. Άσχετα αν αυτή η σημαία είναι άγνωστη στο Παγκράτι ή το Σόχο…
Πιθανόν να είναι ελληνική πατέντα, αλλά οι Αμερικανοί το πήραν στα σοβαρά. Φυσικά μιλάμε για το μποϊκοτάζ προϊόντων για εθνικούς λόγους.
Η εγκληματικότητα αποτελεί μάστιγα για κάθε σύγχρονη κοινωνία. Είναι ίσως ένα από τα τιμήματα που πληρώνει κάθε κοινωνία που αρχίζει να ευημερεί.
Στην Ελλάδα το «Παιδεία πάνω από τα κέρδη» δεν είναι απλώς σύνθημα. Είναι κάτι παραπάνω από δόγμα.
Οι εκκλήσεις για απαγορεύσεις προκύπτουν από παντού. Όλοι ζητούν να απαγορευτεί κάτι -καθείς ανάλογα με τα γούστα του- και κάποιοι μάλιστα το πετυχαίνουν.
Πιθανότατα να έχουν γίνει οξύτερα τα καιρικά και τα γεωλογικά φαινόμενα, αλλά πρέπει να μπουν στις σωστές τους διαστάσεις. Και κυρίως να θυμηθούμε κάποιους άλλους παράγοντες οι οποίοι διογκώνουν το φαίνεσθαι της πραγματικότητας.
Εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν προχθές σε όλο τον κόσμο κατά του άδικου πολέμου που επίκειται στο Ιράκ. Συντονισμένα τα φιλειρηνικά κινήματα σε πλέον των 350 πόλεων κατέβηκαν με μια φωνή…
Ναι, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Πάντα ήταν κι απόδειξη αυτού είναι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ μιας φεουδαρχικής κοινωνίας και της σημερινής. Μόνο που αυτός δεν φτιάχνεται με συνθήματα, αλλά με πιο πολλή δουλειά…
Η συζήτηση για το άβατο του Αγίου Όρους όμως αποκαλύπτει την υποκριτική στάση μεγάλου κομματιού των γνωμηγητόρων της χώρας μας.
Η σύγκριση με το παρελθόν είναι άδικη. Από τη μια μεριά της ζυγαριάς βάζουμε τα λίγα μεγάλα έργα του παρελθόντος (ξεχνώντας τα πολλά υποπροϊόντα κάθε εποχής) και από την άλλη το σύνολο των σημερινών έργων, από τα οποία δεν ξέρουμε ακόμη ποια θα αντέξουν. Η σύγκριση δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική υπέρ του παρελθόντος.
Φράνσις Φουκουγιάμα: το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι δύναμη «δημιουργικής καταστροφής» για τον αραβικό κόσμο, μια δύναμη που ανοίγει τον δρόμο για μια νέας μορφής δημοκρατική τάξη στη Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα που φοβάται («αντιστέκεται», το ονομάτισαν οι αριστεριστές) συρρικνώνεται ταχύτατα. Η Αριστερή δαιμονοποίηση κάθε διεθνούς θεσμού -φυσικά μόνο εκείνων που δεν ανήκαν στο ανατολικό μπλοκ- υποχωρεί σε βαθμό γραφικότητας.
Το βρετανικό φλέγμα του Economist δεν μπορούσε να αφήσει χωρίς να σχολιάσει τα πεπραγμένα του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης με τον ξεχωριστό και ιδιαίτερα δηκτικό του τρόπο. Ο τίτλος του άρθρου προϊδεάζει: «Ψάχνοντας κάτι, για το οποίο αξίζει να οργιστούν…»
Όλο το ΔΙΚΑΤΣΑ πάσχει. Φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί ανάγκες άλλων εποχών. Απαξιώθηκε και από την τεχνολογία και από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Μήπως ήρθε καιρός να ξεθεμελιωθεί και να ξαναχτιστεί εκ βάθρων;
Ιστορίες νεοελληνικής τρέλας: Κατεδάφισαν βυζαντινό τείχος για να ανοίξουν πόρτα χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων!
Ο Εμφύλιος είναι ένα κομμάτι αυτής της δικής μας ιστορίας. Δεν μας τιμά σαν έθνος, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τον κοιτάξουμε κατάματα. Όχι για να τον τιμήσουμε, αλλά για να διδαχθούμε.
