Το βρετανικό φλέγμα του Economist δεν μπορούσε να αφήσει χωρίς να σχολιάσει τα πεπραγμένα του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης με τον ξεχωριστό και ιδιαίτερα δηκτικό του τρόπο. Ο τίτλος του άρθρου προϊδεάζει: «Ψάχνοντας κάτι, για το οποίο αξίζει να οργιστούν…»

Όλο το ΔΙΚΑΤΣΑ πάσχει. Φτιάχτηκε για να εξυπηρετεί ανάγκες άλλων εποχών. Απαξιώθηκε και από την τεχνολογία και από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Μήπως ήρθε καιρός να ξεθεμελιωθεί και να ξαναχτιστεί εκ βάθρων;

Ιστορίες νεοελληνικής τρέλας: Κατεδάφισαν βυζαντινό τείχος για να ανοίξουν πόρτα χώρου στάθμευσης αυτοκινήτων!

Ο Εμφύλιος είναι ένα κομμάτι αυτής της δικής μας ιστορίας. Δεν μας τιμά σαν έθνος, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τον κοιτάξουμε κατάματα. Όχι για να τον τιμήσουμε, αλλά για να διδαχθούμε.

Αν εξαιρέσουμε τον πρόεδρο κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο η σταρ της μάζωξης του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης στη Φλωρεντία είναι μια γλυκιά Καναδή ονόματι Ναόμι Κλέιν.

Γιατί δεν ήταν συμπατριώτες μας οι αεροπειρατές της 11ης Σεπτεμβρίου…

Από μια Θεσσαλονίκη της ανοχής, της πολυπολιτισμικότητας, του ρωμαλέου και φιλελευθέρου Τύπου, των γραμμάτων και τεχνών φτάσαμε σε μια πόλη στην οποία καίγονται βιβλία, ζητούνται απαγορεύσεις λεξικών, γίνονται επιθέσεις κατά ιστορικών κι εκθετών βιβλίων.

Καλά είναι λοιπόν οι άνθρωποι του Γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής να ανοίγουν κανένα σχολικό βιβλίο πριν εκδώσουν ανακοινώσεις. Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά γιατί εκθέτουν την μόρφωση του Αρχιεπισκόπου με τις ανοησίες περί «πίστεως που είναι ενσωματωμένη στο γονιδίωμα των Ελλήνων».

Το πρόβλημα ξεκινά από την εσκεμμένη (μέχρι και καλλιεργημένη) σύγχυση που γίνεται μεταξύ του προκαθήμενου της Εκκλησίας (ο οποίος σημειωτέον είναι Έλλην Πολίτης με όλα τα δικαιώματα) και της Εκκλησίας.

Οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονται. Όχι όμως ελαφρά τη καρδία, και σαφέστατα όχι με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τη Δικαιοσύνη και τους δικαστές.

Όποιο και αν είναι το πολιτικό κόστος των αποφάσεων που παίρνουν οι «Ανεξάρτητες Αρχές», οι υπουργοί οφείλουν να βγάζουν το σκασμό, μιας και οι αρχές είναι ανεξάρτητες και λόγος δεν τους πέφτει.

Μπορεί μεν η Ελλάδα να μην είναι ο παράδεισος να ζει και να εργάζεται κάποιος που γίνεται μετανάστης αλλά είναι ένας τόπος πολύ υποφερτός, ανεκτικός (παρά τα λίγα κρούσματα ανεγκέφαλων ρατσιστών), ένας τόπος που τελικά αγκάλιασε τους ξένους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανευόμαστε.

Διακόσιες σαράντα τέσσερις (244) αναφορές πολιτών -ρεκόρ καταγγελιών- έφτασαν στα χέρια του Συνηγόρου του Πολίτη για την λειτουργία (ή καλύτερα: την μακάρια ραθυμία) του «Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής» (ΔΙΚΑΤΣΑ).

Η αλήθεια είναι πως όλοι θυμόμαστε την Ευρώπη μόνο όταν ταλαιπωρούμαστε και ποτέ όταν ταλαιπωρούμε. Οι ταξιτζήδες σκέφτονται «ευρωπαϊκά» για το παράνομο παρκάρισμα, αλλά «ελληνικά» για τους λεωφορειόδρομους.

Φλέγεται πάλι η Αθήνα. Το μπετό που πλημμυρίζει το λεκανοπέδιο πυρακτώθηκε κι η ανάσα των ανθρώπων έγινε πιο δύσκολη.

Όσοι επισκέφθηκαν την Nέα Yόρκη και δηλώνουν πως δεν την λάτρεψαν είναι ή τυφλοί, ή ψεύτες, ή Kνίτες.

Πρόβλημα είναι η διαχείριση της επιστημονικής αλήθειας που κάνουν οι καπνοβιομηχανίες, η ρήση ότι «δεν είναι τεκμηριωμένο πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο».

Mια ακόμη ιστορία καθημερινής τρέλας από τις πολλές που ταλαιπωρούν τον ρωμιό και κοστίζουν χρήμα και χρόνο. Το απελπιστικόν του πράγματος είναι η στωικότητα με την οποία πλέον κάθε πολίτης αποδέχεται κάθε ταλαιπωρία που οι γραφειοκράτες μανδαρίνοι του επιφυλάσσουν.

Είναι πολλοί οι ιεράρχες και ιερείς, που διακονούν την ζώσα Ορθοδοξία, εκείνη που δεν φοβάται το μέλλον, αλλά το συνδιαμορφώνει.

Κουτσά – στραβά, Αγώνες θα κάνουμε, αλλά ξεχνάμε την επόμενη μέρα…