Οι πιο χουβαρντάδες με τα λεφτά των αμερικανών φορολογουμένων ήταν οι Έλληνες. Εδώ ακούστηκαν οι πιο γοερές κραυγές του στιλ «σα δεν ντρέπεστε, τσιγκούνηδες των λαών, Αμερικάνοι!». Σε μια χώρα που έδωσε μόλις 300.000 ευρώ οι εφημερίδες της έχυσαν τα περισσότερα δάκρυα για τα 35 εκατομμύρια δολάρια των Αμερικανών.
Η προχθεσινή διαχείριση της κρίσης στη λεωφόρο Μαραθώνος έγινε σύμφωνα με τα εγχειρίδια των Αμερικανών κι άλλων φονιάδων των λαών, οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση του άθεου και εμπειριστικού Διαφωτισμού έκαναν γνώση τις προηγούμενες κρίσεις, τις μελέτησαν και κατέληξαν σε κανόνες για την μεγιστοποίηση του ωφέλιμου αποτελέσματος.
Η έκκληση της Αριστεράς των κινημάτων να σωθεί ένα μικρό βιβλιοπωλείο δείχνει την έκταση της κρατικοδίαιτης λογικής της. Ενώ κάλλιστα μπορεί να το κάνει η ίδια, βάζοντας όμως το χέρι στη τσέπη, απευθύνει ερωτήσεις στον υπουργό Πολιτισμού…
Ο καλλιτεχνικός κόσμος έχει εθιστεί στην προστασία του κράτους. Αντί να γράφει έργα άξια να ανεβούν γράφει επιστολές και άρθρα στον Αθηναϊκό Τύπο ώστε να πιεσθούν οι πολιτικοί που διανέμουν το χρήμα για να προτιμηθούν (ανεξαρτήτως αξίας) τα νεοελληνικά θεατρικά έργα.
Η διδαχή του Ιησού ξεκαθάρισε ότι «τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό». Και η εξωτερική πολιτική είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Καίσαρα και στην περίπτωσή μας του κ. Μολυβιάτη.
Ας αναθέσουμε στους ήδη υπάρχοντες διεθνείς οργανισμούς να αξιολογήσουν τα ελληνικά ΑΕΙ και να προτείνουν λύσεις. Θα μας έρθει πιο φθηνά και κυρίως θα είναι πολύ πιο αντικειμενική η αξιολόγηση. Το χειρότερο όλων θα είναι να μπει η αξιολόγηση των ΑΕΙ στη δίνη της εσωτερικής μιζέριας.
Στην Ελλάδα οι πρώτοι που αντιτίθενται σε τέτοιες προοπτικές στο άνοιγμα κι άλλων μη κρατικών πανεπιστημίων είναι εκείνοι που θεωρητικώς τουλάχιστον θα ωφεληθούν περισσότερο.
Ο «διάλογος» για την ομοφυλοφυλία…
Αργά ή γρήγορα η κρατική επιδότηση πρέπει να δημιουργήσει μια στοιχειώδη αγορά. Έστω ιδιωτικούς χορηγούς. Αν δεν δημιουργήσει σημαίνει ότι οι επιδοτήσεις πάνε στο βρόντο. Πολλοί πληρώνουν, λίγοι επωφελούνται και πολιτισμικό κεφάλαιο δεν δημιουργείται στη χώρα.
Αν κάποιοι θέλουν να ‘χει μέλλον αυτός ο τόπος καλά θα είναι να ασχοληθούν με τι γίνεται μέσα στις αίθουσες και κατόπιν με τις παρελάσεις.
Εβδομήντα χρόνια τώρα -από την δικτατορία του Μεταξά κι εντεύθεν- η ελληνική σημαία σέρνεται σε μαθητικές παρελάσεις σε χέρια άξιων ή λιγότερο άξιων μαθητών, που μπορεί να την αγαπούν ή όχι.
Η συζήτηση για την σημαία σε κάθε εθνική εορτή έχει γίνει πλέον κουραστική.
Ο νόμος για τις μετεγγραφές που κατέθεσε η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας δεν είναι άδικος. Δεν είναι καν δίκαιος. Είναι εκτός θέματος.
Είναι μάλλον βέβαιο ότι ούτε η υπουργός Παιδείας κ. Μαριέτα Γιαννάκου, ούτε ο υφυπουργός κ. Σπύρος Ταλιαδούρος ήξεραν τα λογοκριτικά καμώματα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Γράμματα γνωρίζουν και θα τους σηκωνόταν η τρίχα αν εκαλούντο να κρίνουν -με το ερώτημα, μάλιστα, της απόρριψης!- τον μεγάλο των ελληνικών γραμμάτων και αγωνιστή για την ελευθερία της πατρίδος Ηλία Βενέζη.
Ένα νεαρό κορίτσι από την Ουκρανία γίνεται σύμβολο της μάχης που δίνει η ελληνική κοινωνία ενάντια στα πολυπλόκαμα κυκλώματα των μαστροπών.
Δυστυχώς στην Ελλάδα όλοι θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν πρώτα κοινωνική πολιτική και μετά την δουλειά τους. Από την εποχή Κουτσόγιωργα που άρχισε τις προσλήψεις στο δημόσιο με «κοινωνικά κριτήρια», μέχρι σήμερα που τα ΑΕΙ μετεγγράφουν φοιτητές με «κοινωνικά κριτήρια», το αποτέλεσμα είναι ένα: η αποτελεσματικότητα του συστήματος διαρκώς διαβρώνεται.
Χρειάζεται να ξαναδούμε όλη την πολιτική διαδικασία εξ αρχής. Το σύστημα έχει φτάσει στα όρια του. Τα αντικρουόμενα συμφέροντα είναι πολλά και η πίττα (κάθε μορφής) μικραίνει. Αυτό οδηγεί όλη την πολιτική διαδικασία σε νευρική κρίση.
Πως γνωρίζουμε ότι το νερό που πίνουμε και έχει πιστοποιηθεί ασφαλές, είναι πραγματικά ακίνδυνο; Ποιος ελέγχει αν κάνουν καλά ή όχι την δουλειά τους οι ελεγκτές;
Κάποιοι μπορεί να πουν ότι το ΠΑΣΟΚ φταίει για το «σοβιετικού τύπου σύστημα Παιδείας που έχουμε σήμερα». Θα έχουν απόλυτο δίκιο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν πρέπει να το αλλάξει.
Είναι ανόητοι όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα έχει μόνο χθες και όχι αύριο. Σοφά η πολιτική ηγεσία της χώρας δίνει μαθήματα νεωτερισμού σε μια χώρα που κάποιοι την θέλουν φοβισμένη. Μια χώρα που έχει πολύτιμο παρελθόν για να αντλεί έμπνευση αλλά έχει και δυνατότητες για ένα πολύ καλύτερο μέλλον.
