Η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν και κατά πόσον το ρουσφέτι –που ευσχήμως βαφτίστηκε «παρέμβαση στη δημόσια διοίκηση»– είναι μέρος του έργου των βουλευτών.

Η τοξικότητα παράγεται είτε από θεωρίες συνωμοσίας, που εκ της φύσεώς τους ούτε μπορούν να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευστούν, είτε από δίκες προθέσεων οι οποίες έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά.

Ουδείς πρέπει να νιώθει ασφαλής, όταν αποδιαρθρώνεται η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων κι όταν εκλέγονται πολιτικοί που πρώτο μέλημά τους είναι η εικόνα τους και οι δημοσκοπήσεις.

Οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές, έγραφε ο Τσακυράκης, «δεν μπορεί παρά να ενταχθούν σε μια γενικότερη συζήτηση που αφορά την όλη αρχιτεκτονική του πολιτεύματος.

Οι βουλευτές της ΝΔ που υποστήριξαν θερμώς θεσμικές παρεκτροπές της κυβέρνησης (υποκλοπές κ.λπ.), ξεσηκώθηκαν κατά της πρότασης του πρωθυπουργού για το μερικό ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.

Το πολιτικό σύστημα επιστρέφει στις εποχές της θλιβερής κανονικότητας, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου προειδοποιούσε ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Πως κάποιες χώρες αποφεύγουν τη χρεοκοπία και πως εμείς χτίζουμε μια καινούργια.

Το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας.

Σε αυτήν τη χώρα όσο περισσότερο καμαρώνουμε για την ιστορία μας, τόσο περισσότερο την κρύβουμε.

Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι διαρκώς «όμηρος» της Δικαιοσύνης.