Οι «απόψεις κάθε ανθρώπου είναι σεβαστές» στον βαθμό που εξυπηρετούν το εθνικό, ταξικό, κομματικό μας αφήγημα. Σε αντίθετη περίπτωση ούτε η προσωπικότητα του άλλου δεν είναι σεβαστή.

Το κράτος δεν μπορεί, αντί να προστατεύει τους επιμελείς, να αμολήσει 40.000 πιθανούς φορείς στην κοινωνία για να διασπείρουν τον ιό.

Οι επιδόσεις των σχολείων –έστω στην παπαγαλία– είναι τα μόνα αξιόπιστα δεδομένα που μπορούμε να έχουμε για την κατάσταση του υπαρκτού ελληνικού σχολειού.

Η «long antimemorandum syndrome» άφησε συμπτώματα κόπωσης, γνωστικής δυσλειτουργίας για χρόνια μετά τη μόλυνση.

Όταν οι τοπικοί σύλλογοι γράφουν γλωσσολογία, έχοντας μάλιστα τη μεγάλη σφραγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, γιατί να μην γράφουν την ιστορία τα δημοτικά συμβούλια;

Ας προσπεράσουμε τις αντιεπιστημονικές απόψεις ότι «άλλο η εκκλησία κι άλλο τα κομμωτήρια…», διότι ο ιός δεν κάνει πνευματικές διακρίσεις.

Μια απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος που κάνει πράξη το «ούτε στα Άγραφα, ούτε πουθενά…»

Αν κάποιος θέλει να μειώσει τη φαρμακευτική δαπάνη βγάζει από τη λίστα τα ακριβά φάρμακα, που έχουν γενόσημα, και όχι τα φθηνά.

Το πρόβλημα είναι η κυβέρνηση «που αγνοεί τις συστάσεις των ειδικών» ή οι ειδικοί που δίνουν λάθος συμβουλές;

Ανεμβολίαστος περιφερειάρχης που μετέχει με τηλεδιάσκεψη στα περιφερειακά συμβούλια…