Τίποτε δεν είναι λυμένο και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Ειδικά μετά τα δημοψηφίσματα, τα οποία απέχουν μόλις ένα μήνα.

Ως προς το ήθος τα πράγματα είναι απλά. Ήθος πρέπει να έχουν όλοι είτε ασκούν εξουσία, είτε όχι. Ως προς το ύφος ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;

Ο κ. Κώστας Σημίτης κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ελληνική ιστορία. Ήταν ο «λογιστής» που έγινε αναμορφωτής της σύγχρονης Ελλάδας.

Ακούγονται ήδη πολλά για την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άδικα κι επιφανειακά. Η νέα κυβέρνηση έχει ένα μόνο πρόβλημα. Είναι κυβέρνηση όλης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχει σαφές πολιτικό στίγμα.

Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.

Στο φάσμα της κοινωνικής ιεραρχίας υπήρχαν δύο άκρα. Από την μια υπήρχαν οι μποέμ, λόγιοι και καλλιτέχνες. Από την άλλη οι μπουρζουάδες. Ήταν οι καταξιωμένοι επιχειρηματίες. Η νέα χιλιετία έφερε, όμως, στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί μίγμα των δύο. Είναι οι μποέμ-μπουρζουάδες, ή «Μπόμπος»

Κάθε διαδικασία αποκέντρωσης δημιουργεί βραχυχρόνια προβλήματα. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι ότι η συγκέντρωση εξουσιών δημιουργεί μακροχρόνια μεγαλύτερα και πιο ακριβά προβλήματα.

Απελευθέρωση διαδικασιών, αποκέντρωση εξουσίας πρέπει να είναι το ζητούμενο.

Η «Ατζέντα 2010» που εξήγγειλε ο σοσιαλιστής κ. Σρέντερ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η διογκούμενη ανεργία και ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας, περιλαμβάνει πολλά φιλελεύθερα μέτρα.

Η 16η Ιουνίου του 2003 ήταν μια μεγάλη νίκη κατά του αριστερού συντηρητισμού. Κι αυτό το ξέρει καλά ο κ. Ραφαρέν γι’ αυτό μήνυσε στον κ. Καραμανλή ότι «η συντήρηση δεν είναι λύση».

Ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Το αποδεικνύουν οι «Τάσεις» της MRB. Μόνο 0,3% των ελλήνων πολιτών (στατιστικά αμελητέο ποσοστό) πιστεύει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν κι έμενα».

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτές οι νέες ιδέες -στις οποίες σχεδόν βίαια ο κ. Παπανδρέου εκθέτει τον ελληνικό λαό- θα επιβιώσουν την βάσανο της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ αν δεν τις δοκιμάσουμε.

Όποιο κόμμα κι αν χάσει θα έχει να αντιμετωπίσει την επόμενη μέρα τον καθρέφτη του. Ταυτόχρονα όμως οι εσωκομματικές εξελίξεις στον ηττημένο δεν θα αφήσουν αλώβητο τον νικητή. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε…

Γιατί δεν είναι έκπληξη η μετάλλαξη της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας

Το βασικό ερώτημα είναι απλό: πόση Aμεση Δημοκρατία αντέχει ένα κοινωνικό σύνολο; Ή αλλιώς: πόση αντιπροσωπευτική Δημοκρατία πρέπει να υπάρχει για να μην αλλοιώνεται η θέληση της πλειοψηφίας;

Όλες οι κινήσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου ανασυνθέτουν μακροχρόνια το πολιτικό σκηνικό.

Είναι πολλοί από το ΠΑΣΟΚ που έπαθαν σοκ από την αμφίπλευρη διεύρυνση που έκανε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου. Χθες ενέταξε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας τα πλέον μισητά για το ΠΑΣΟΚ πρόσωπα.

Η ευρύτατη συζήτηση που άνοιξε περί «κοινωνικού κέντρου» μπορεί να είναι δείγμα νέας πολιτικής κυριαρχίας. Όπως όταν παλιότερα μεσουρανούσε το ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε και η συζήτηση περί εκσυγχρονισμού.

Όλοι αυτοί οι Αριστεροί κήνσορες, που γκρινιάζουν για την έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου, έχουν ατζέντα σοβαρής συζήτησης για τα μεγάλα θέματα; Αλήθεια! Ποια είναι η πρόταση του Συνασπισμού της Αριστεράς (ριζοσπαστικής και μη) για το ασφαλιστικό;

Αυτό που απέδειξε η προηγούμενη εμπειρία είναι ότι πρώτα αποκεντρώνονται τα προβλήματα της κεντρικής διοίκησης και κατόπιν οι όποιες αρετές της.