Αν όλα σ’ αυτόν τον τόπο γίνονται από τους Αμερικανούς γιατί να πει στον κόπο να ψηφίσει κάποιος; Γιατί να παλέψει για κάτι; Δεν θα αρκούσε μια απλή αίτηση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ;

Για να απαντηθεί το ερώτημα «που πάνε οι Έλληνες;» πρέπει πρώτα να σκεφθούμε που ήταν οι Έλληνες. Zούσαμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία που ξαφνικά πήρε ανάποδες;

Ξεσάλωσαν για μια ακόμη φορά οι αμερικανοί κωμικοί. Αφορμή ήταν η σύλληψη του πρώην δικτάτορα του Ιράκ Σαντάμ Χουσεϊν.

Για μια ακόμη φορά το τεράστιο θέμα των δηλώσεων Θεοδωράκη συζητείται αποκλειστικά εντός της Αριστεράς. Κι αυτό μπορεί να εξηγεί την ιδεολογική της κυριαρχία στον τόπο…

Φτάνουμε στο εξής παράδοξο: να υβρίζουν οι πολιτικοί τις εφημερίδες -καλυπτόμενοι από την βουλευτική ασυλία- και να μην μπορούν να απαντήσουν οι δημοσιογράφοι.

Το πολύ γαρ της θλίψης γεννά «κοινοτισμό». Είναι κατανοητή η πίκρα της Αριστεράς για την ήττα, αλλά πρέπει να γυρίσουμε στα κατακάθια της ιστορίας για εναλλακτικές προτάσεις;

Για το 2,7% που εμφανίζει ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.) ποιος νοιάζεται; Ανησυχεί κανείς γι’ αυτή την έρπουσα άνοδο του κόμματος του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη;

Υπήρξαν δύο ειδών αντιδράσεις από τους εμπλεκόμενους στη δίκη μετά την ανάγνωση της ετυμηγορίας.

Ο κ. Αλαβάνος μας είπε ότι οι πολιτικοί της Αριστεράς αντί να γράφουν ποίηση, ή δοκίμια, αποζητούν να εκλέγονται στη Βουλή για να μας υπενθυμίζουν το «απραγματοποίητο»

Δύο απόψεις για την τρομοκρατία. Ο Τ. Ερντογάν δηλώνει ότι «δεν είναι ένοχο το Ισλάμ για τους φανατικούς του». Ο Ρ. Ντόκινς πιστεύει ότι είναι δομικό πρόβλημα κάθε θρησκείας.

Νέες θεωρίες: Κατά την κ. Παπαρήγα όλοι (Ισραηλινοί, Αμερικάνοι, Βρετανοί, Τούρκοι) μπορεί να οργάνωσαν το μακελειό στην Πόλη. Όλοι, πλην των εξτρεμιστών ισλαμιστών.

Η έννοια της κρίσης ακούγεται αρνητικά. Έχει εντάσεις εκνευρισμούς και πάθη. Προέρχεται όμως από την λέξη κρίνω. Και η «κρίση» εκ του «κρίνω» είναι θετική. Πιθανώς για ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Ο Τζόρτζ Χόρτον, αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη, έπρεπε να σιωπήσει για τις σφαγές και τις λεηλασίες του 1922, ακούγοντας τα κελεύσματα του νεοπασοκικού τυχοδιωκτισμού.

Το χειρότερο δεν είναι η έλλειψη ευαισθησίας που σύσσωμη η Αριστερά δείχνει αυτές τις μέρες προς ένα λαό, αλλά η εικονική πραγματικότητα που κατασκευάζουν με τις δηλώσεις οι Αριστεροί ταγοί του πνεύματος και της πολιτικής.

Τελικά οι κ.κ. Θεοδωράκης και Πάγκαλος θαυμάζουν το Ισραήλ για αυτά τα οποία καταγγέλλουν. Ας αποφασίσει λοιπόν η εθνικιστική Αριστερά τι ακριβώς είναι και τι ακριβώς θέλει.

Η εποχή των μεγάλων λόγων και των μηδενικών έργων, η περίοδος της παραμυθίας πέρασε ανεπιστρεπτί.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία.

Πόσοι άραγε από τους βουλευτές της Ν.Δ. ακούν τι λέει ο αρχηγός τους; Πόσοι το ασπάζονται και κυρίως: πόσοι μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα του στους ψηφοφόρους;

«Τις σκηνές φρίκης, όπου 19 μαύρες πλαστικές σακούλες σωρεύονταν στο πεζοδρόμιο, τις είδε στην τηλεόραση. Αλλά δεν φαντάστηκε πως αυτές οι σακούλες έκρυβαν τον αδελφό του»

Στα ζητήματα Δημοκρατίας, όπως η προστασία προσωπικών δεδομένων, ή η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών δεν χωρούν εκπτώσεις. Ούτε καν στις Βρυξέλλες.