Aκόμη λοιπόν και με ίσους όρους να ξεκινούσαν τα δύο κόμματα η κυβέρνηση έχει ένα τεράστιο μειονέκτημα στην πορεία: τα πάντα στη χώρα λειτουργούν οριακά. Aρκούν μικρές και τυχαίες μεταβολές -μια βροχή, ένα χιόνι, ή ένας καύσωνας- για να γίνει το «έλα να δεις».

O συντηρητισμός στην Eλλάδα είναι μια κρυφή πραγματικότητα. Kάποιες φορές είναι χρήσιμος. Tις περισσότερες φορές όμως είναι άκαμπτος και γι’ αυτό επιζήμιος.

Θεωρητικώς πολλά καλά μπορούν να λεχθούν για την απλή αναλογική. Πρακτικώς, πολλά κακά μπορούμε να θυμηθούμε για την «άχραντη αναλογική».

Ο διάλογος για το εκλογικό σύστημα γίνεται. Απλώς η Νέα Δημοκρατία πρέπει να επιχειρήσει να τον μετατρέψει σε σοβαρό διάλογο…

Τα νεοελληνικά παραμύθια ανακυκλώθηκαν τόσο πολύ που έγιναν σκληρά δόγματα. O ελληνικός ανορθολογισμός έγινε κυρίαρχη ιδεολογία. Τώρα τελειώνουν. Οδυνηρά…

Το «κεφάλαιο τρομοκρατία» στην Ελλάδα δεν έχει κλείσει. Θα γίνει παρελθόν όταν στην κοσμοαντίληψη όλων καταργηθεί η «θανατική ποινή». Ακόμη και σε περιόδους πολέμου. Έστω «ταξικού»…

Ένα από τα λαϊκιστικά υπολείμματα της παπανδρεϊκής κληρονομιάς στον τόπο είναι και αυτά που είχε αποκαλέσει «ρετιρέ των μισθωτών»…

Ένα από τα κλασικά επέκεινα κάθε ανασχηματισμού είναι η γεωγραφική αποτίμηση της αξίας του…

Με λόγους αντιιμπεριαλιστικούς και δάκρυα για τους ιρακινούς κάποιοι έκρυβαν τα δικά μας θύματα στις εθνικές οδούς.

Στην Ελλάδα έχουμε μια νέα μόδα. Για όλες τις απολύσεις ευθύνεται ο αμερικανός πρεσβευτής. Το ακούσαμε παλιότερα για δημοσιογράφους, το εμπεδώσαμε και χθες δια στόματος του κ. Λαλιώτη.

Tο τελευταίο χαρτί του κ. Σημίτη με την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» που αργά ξεκίνησε για το κόμμα του, είναι να στελεχώσει την ηγεσία του κόμματος με άτομα που έχουν πραγματικές αναφορές στην κοινωνία και όχι στους διαβόητους μηχανισμούς.

Το Ολοκαύτωμα δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Πολύ περισσότερο της κυβέρνησης Σαρόν. Είναι η μελανότερη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι εκατομμύρια άνθρωποι αδίκως φονευθέντες. Χρειάζεται σεβασμό.

Μόνο αν ζούσε ο Αντρέας -ή έστω: αν πήγαινε στην Ουάσιγκτον ο κ. Κωνσταντόπουλος- ο τζούνιορ Μπους θα ‘τρωγε δυο ξεγυριστά χαστούκια για να μάθει να μην είναι πλανητάρχης.

Eνώ εμείς οι Έλληνες φρικιάσαμε με το Ιράν-γκέιτ -ένα σκάνδαλο στο οποίο ένας διεφθαρμένος αμερικανός πρόεδρος χρηματοδοτούσε τους εχθρούς των υποτιθέμενων εχθρών της πατρίδας του- ποιούμε την νήσσα για το Οτσαλάν-γκέιτ που αφορά την χώρα μας.

Εντάξει! Οι νεκροί δεδικαίωνται. Αλλά μέχρι ποίου σημείου; Μέχρι θανάτου της αλήθειας;

Στα δυτικά Βαλκάνια υπάρχουν δύο ειδών χώρες. Εκείνες που είδαν εδαφικές ευκαιρίες από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η Σλοβενία…

Το πείραμα που κάνει τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει προηγούμενο στον κόσμο. Προσπαθεί να ενώσει λαούς, μνήμες και Ιστορίες κάτω από κάτω από ένα Καταστατικό Χάρτη Αρχών.

Η χαρά των κωμωδών ήταν το βιβλίο της κ. Χίλαρι Κλίντον για τα έργα και τις ημέρες της στον Λευκό Οίκο.

Πολιτική αμπελοφιλοσοφία επιπέδου αριστερίστικου καφενέ η έγγραφη απολογία του «ΑΠΟ»…

Oυδείς από τους διαδόχους του Γεωργίου Παπαδόπουλου -στη νυν EYΠ- δύναται να «μας δέσει». Mπορούν όμως τρώσουν την Δημοκρατία.