«Το γράμμα του νόμου που αφορά την προστασία της εθνικής ανεξαρτησίας και οικονομίας στην Κούβα, επιτρέπει στις αρχές της χώρας μου να με φυλακίσουν για τη μόνη ανεξάρτητη πράξη που έκανα: να γράφω χωρίς να μου υπαγορεύει κανείς τι θα γράψω.» Ραούλ Ριβέρο Καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση από το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο.

Η αδιαλλαξία έστειλε στην γωνία την Τουρκία, και η διπλωματία της Ελλάδος έβαλε την Κύπρο στην Ε.Ε.

H νέα γενιά δείχνει μεγάλη ωριμότητα. Ξέρει πότε να διαδηλώσει και που να γυρίσει την πλάτη. Ευχής έργο θα ήταν να μεταλαμπαδεύσει λίγο από αυτή την ωριμότητα της στους σιτιζόμενους από το δημόσιο κορβανά ταγούς της κοινωνίας…

“Ούτε τα θύματα, ούτε οι ύποπτοι αυτού του πολέμου πρέπει να έχουν απονομή δικαιοσύνης δεύτερης διαλογής”, λέει η διεθνής Αμνηστία.

O προηγούμενος αντιαμερικανισμός ήταν συνεκτικός. Βασιζόταν στον ορθό λόγο. Ο τωρινός έρχεται ως απόλυτος παραλογισμός.

Ένα από τα βασικά αξιώματα που κυκλοφορούν στο ιδεολογικό παζάρι της Ελλάδας έχει ως εξής: οι Αμερικανοί, εκτός από «φονιάδες των λαών» είναι πηγή παντός κακού. Ότι και να κάνουν είναι εξ’ ορισμού «δαιμονικό»! Και αυτό «αποδεικνύεται» με μια σειρά συλλογισμών που κουβαλάν όμως μέσα τους το ίδιο το αξίωμα.

Οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν μια επιτυχή έκφραση: «Αν είσαι σφυρί, βλέπεις όλο τον κόσμο σαν καρφιά». Πόσο μάλλον αν είσαι ερευνητής του διαβόητου «American Enterprise Institute for Public Policy Research»…

Χαράματα στην Ουάσιγκτον οι δημοσιογράφοι όλου του κόσμου τρέχουν να ενημερωθούν για τον πόλεμο. Όχι για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά για τα επόμενα βήματα της πολιτικής. Δεν πάνε σε κυβερνητικά κτίρια αλλά συμμετέχουν σε «μπρίφιγκ» που κάνουν ειδήμονες σε διάφορες δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι εκτός από «χωροφύλακα» χρειάζεται και «δικαστής» στο παγκόσμιο σύστημα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας με τη σημερινή του μορφή αδυνατεί να παίξει αυτό το ρόλο. Αποδείχθηκε στην τωρινή κρίση. Αλλά ακόμη κι αν υπήρχε διαφορετική εξέλιξη, η ψήφος της Γαλλίας θα έκανε τον πόλεμο δίκαιο;

Ο κόσμος έχει γίνει εξαιρετικά πολύπλοκος για να τον διαχειριστεί μια δράκα γραφειοκρατών της Ουάσιγκτον, είτε είναι εκλεγμένοι, είτε όχι (και στην περίπτωση αυτής της κυβέρνησης των ΗΠΑ δεν είναι καν εκλεγμένοι).

Η ρήξη μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ είναι υπαρκτή και τα αποτελέσματά της θα είναι πολύ πιο μακροχρόνια από όσα προβλέπουν οι αντιαμερικανικοί τσαμπουκάδες στις σελίδες του ελληνικού τύπου.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ανδρώθηκαν γενιές αγραμμάτων (αυτό είναι γενεσιουργός αιτία του αχταρμά που διαμορφώνεται), αλλά ότι ανδρώνονται γενιές ιδεολόγων του ανορθολογισμού και της αγραμματοσύνης.

Πως θα ξέρουμε λοιπόν ποιος κέρδισε και ποιος έχασε στον ανορθόδοξο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των «Νιου Γιόρκ Τάιμς» Τόμας Φρίντμαν έχει έξι ιδέες για το τι μπορεί να θεωρήσει ως νίκη η αγγλοαμερικανική συμμαχία.

Η ειρωνεία είναι ότι η πιο απομονωτική στη λογική διοίκηση των ΗΠΑ έγινε η πλέον παρεμβατική στην πράξη.

Τετράωρη στάση εργασίας κήρυξαν οι συνδικαλιστές. Ζήτησαν να νεκρώσει η Ελλάδα.

Το «στρατόπεδο Δέλτα» θα μείνει στη συνείδηση όλου δημοκρατικού κόσμου ως το θλιβερό, το φασίζον πρόσωπο των ΗΠΑ…

Η Αριστερά από την προστασία των ανθρώπων πρέπει να ορίζεται. Από τις δολοφονίες ανθρώπων μόνο οι συμμορίες δολοφόνων πρέπει να ορίζονται.

Τόσους πολλούς νόμους που έχουν τις καλύτερες προθέσεις στοχεύοντας σε λάθος κατευθύνσεις, δεν έχουμε ματαδεί.

Καμιά είδηση έχει ο κ. Μίλερ να μας πει; Όχι για κανένα άλλο λόγο, γιατί ορισμένοι αρέσκονται να κάνουν είδηση, ότι κι αν λέει ο κ. Μίλερ…

Ο όρος «πολιτικό έγκλημα» έχει μια ιστορική και μια νομική φόρτιση στην Ελλάδα, γεγονός που θολώνει κατά πολύ την δημόσια συζήτηση. Από την άλλη έχει ένα σαφή χαρακτήρα στο εξωτερικό κάτι που επιτρέπει πολλές νοηματικές ακροβασίες.