Σε τι χρειάζονται οι υπουργοί; Μόνο για να κάνουν παχιές δηλώσεις πόσο τέλεια είναι τα πράγματα και μετά να κάνουν παχιά αυτοκριτική για το πόσο άσχημα ήταν και πόσο καλά θα διορθωθούν;

Θόρυβος. Αυτό είναι το συμπέρασμα από την πρώτη μέρα της δίκης. Όλοι ήταν εκεί για να γκρινιάξουν.

Αν οι κ.κ. Δημήτρης Κουφοντίνας και Σάββας Ξηρός δεν μας δουλεύουν με τις χθεσινές δηλώσεις τους (πράγμα εξαιρετικά πιθανό), τότε τα πράγματα είναι σοβαρότερα από την πρώτη ανάγνωση της γελοιότητας.

Η δίκη που ξεκινά σήμερα θα κρίνει πολλά. Περισσότερα από την ενοχή ή την αθωότητα των 19 κατηγορουμένων για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση και διάπραξη εγκληματικών πράξεων.

Η απάντηση στο ερώτημα «αν νίκησε ο Λάντεν» είναι «όχι ακόμα, αλλά ας μην ησυχάζουμε. Ο Τζούνιορ και η ακροδεξιά παρέα του θα κυβερνά για ακόμη 1,5 χρόνο τις ΗΠΑ…»

Οι 200.000 όμως που διαδήλωσαν το Σάββατο πιστεύουν ότι ο πόλεμος αυτός θα είναι άδικος.

Αν η φιλοσοφία ως γνωστικός κλάδος μπορεί να εκφράσει τις μεγάλες αλλά υπόγειες διαδρομές των ανθρώπινων κοινωνιών ο διχασμός της Δύσης είναι υπαρκτός πολλά χρόνια τώρα.

Θα πάμε να διαδηλώσουμε για τον καουμπόικο -κι όχι για τον αμερικανικό, όπως θα κάνουν άλλοι- χαρακτήρα της επέμβασης.

Πολλοί απ’ όσους είχαν σε εκτίμηση τον κ. Βενιζέλο αναρωτήθηκαν πώς ένα τέτοιο λαμπερό νομικό μυαλό κατάφερε να κάνει ένα τόσο χάλια Σύνταγμα.

Τα πρώτα συμπεράσματα μιας έρευνας του Πάντειου πανεπιστημίου.

Το να ισχυριζόμαστε ότι τόσο η αριστερά όσο και ο αντιδικτατορικός αγώνας δεν είχαν καμιά σχέση με την τρομοκρατία (ούτε καν στην πρώτη φάση) είναι σόφισμα.

Ωρυόμενος ο πρόεδρος του δημοκρατικού (πάντα) ΔΗΚΚΙ κ. Δημήτρης Τσοβόλας καταγγέλλει τις αρχές του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» για τον ευτελισμό που υπέστη η Δημοκρατία (Παρένθεση: έχετε προσέξει ότι οι πολιτικοί δεν ξευτελίζονται ποτέ; Πάντα η Δημοκρατία την πληρώνει!)

Όλος αυτός ο χώρος της Αριστεράς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετείχε ή στήριξε το τρομοκρατικό φαινόμενο στη χώρα, δεν θέλει να συζητήσει το ζήτημα.

Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει σε ανθρώπους που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τη θέση τους για να προωθήσουν διάφορες «εξυπηρετήσεις σε φίλους».

Ο κ. Πανταγιάς έλυνε κι έδενε εντός Μαξίμου επειδή η τυφλή εμπιστοσύνη που του είχε ο πρωθυπουργός του το επέτρεψε. Εξ ου και η οργή του τελευταίου…

Εμείς οι Έλληνες διακηρύσσουμε ότι είμαστε γενικώς κατά του πολέμου. Το σίγουρο είναι πως τασσόμαστε εναντίον κάθε Αμερικανικού πολέμου. Για παράδειγμα διαδηλώσαμε κατά της επέμβασης των Αμερικανών στο Αφγανιστάν πριν καν αυτή γίνει. Δεν διαδηλώσαμε κατά της επέμβασης των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, ούτε καν όταν αυτή έγινε.

Τελικά μόνο ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης έμειναν εντός του θέματος στη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Η συζήτηση αφορούσε τη διαφθορά, αλλά η Αριστερά βρήκε βήμα για να (ξανα)πει τον πόνο της.

Τα επιχειρήματα ότι πρέπει να υπάρξει αμνηστία και αμνησία στη βάση «ε, και τι έκαναν; Βόμβες έβαζαν!», ή «η οργάνωση βγήκε στη σύνταξη μην τα σκαλίζετε» είναι κάτι παραπάνω από εξωφρενικά. Είναι επικίνδυνα…

Η αντίθεση λοιπόν στον επικείμενο πόλεμο για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είναι πολιτική, αλλά για μια ακόμη φορά βαθιά συνωμοσιολογική. Ήμαστε (σχεδόν όλοι) αντιαμερικανοί και καλά είναι να ξεχωρίσουμε ποιοι είναι ενάντια στον πόλεμο ειδικώς και ποιοι εναντίον των ΗΠΑ γενικώς…

Μέχρι η Ευρώπη να αποδείξει ότι υποστηρίζει κάτι θετικό και συνεκτικό η διαρκής αντίθεση στις ΗΠΑ θα εκλαμβάνεται ως κυνικός πολιτικός υπολογισμός.