Έχει μια χρυσή ευκαιρία ο κ. Κώστας Καραμανλής. Μπορεί να γίνει έκτος από πρωθυπουργός της Ελλάδος και αναμορφωτής της χώρας.
Η απόφαση της στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου να τιμωρήσει με 10ημερη φυλάκιση τους μόνιμους στρατιώτες, οι οποίοι κατά την διάρκεια της παρέλασης φώναξαν σοβινιστικά συνθήματα κατά της Τουρκίας είναι απολύτως ορθή.
Οι ιδεοληψίες που διατρέχουν την Αριστερά είναι παρελθόν τουλάχιστον σε επίπεδο κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης.
«Η επιχείρηση δημιουργίας των πολυεθνικών κρατών που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ στα Βαλκάνια απέτυχε. Η μόνη λύση είναι η διχοτόμηση.» Ο παραπάνω συλλογισμός εμπεριέχει δύο ψεύδη κι ένα κίνδυνο.
Ο υπαρκτός λαϊκισμός είναι ιστορικά ο πιο ύπουλος φίλος της αντιπολίτευσης. Η άκριτη (ρητή ή άρρητη) υιοθέτηση όλων των κοινωνικών αιτημάτων μπορεί να κάνει ένα κόμμα κυβέρνηση, δεν του επιτρέπει όμως να κυβερνήσει.
Το γεγονός ότι δεν υπάρχει σχέδιο γι’ αυτή την εξέγερση ουδόλως πρέπει να μας καθησυχάζει. Οι λύκοι του εθνικισμού (είτε αλβανικού είτε σερβικού) στην αναμπουμπούλα χαίρονται.
Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει δεν είναι η παρουσία «παγκόσμιου χωροφύλακα», αλλά η απουσία «παγκόσμιου δικαστή».
«Εσείς αγαπάτε τη ζωή. Εμείς τον θάνατο», μας λέει η Αλ Κάιντα. Ε, λοιπόν πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Εμείς που αγαπάμε τη ζωή δεν πρέπει να αφήσουμε τον θάνατο να νικήσει.
Τα φουσκωμένα από την θρησκευτική μεταφυσική μυαλά των ισλαμιστών τρομοκρατών δεν αναλύουν κατά το δυτικό πρότυπο. Απλώς δολοφονούν. Είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβει αυτό η Αριστερά;
Τίποτε δεν είναι λυμένο και τίποτε δεν είναι δεδομένο. Όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Ειδικά μετά τα δημοψηφίσματα, τα οποία απέχουν μόλις ένα μήνα.
Ως προς το ήθος τα πράγματα είναι απλά. Ήθος πρέπει να έχουν όλοι είτε ασκούν εξουσία, είτε όχι. Ως προς το ύφος ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;
Ο κ. Κώστας Σημίτης κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην ελληνική ιστορία. Ήταν ο «λογιστής» που έγινε αναμορφωτής της σύγχρονης Ελλάδας.
Ακούγονται ήδη πολλά για την πρώτη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα περισσότερα άδικα κι επιφανειακά. Η νέα κυβέρνηση έχει ένα μόνο πρόβλημα. Είναι κυβέρνηση όλης της Νέας Δημοκρατίας. Δεν έχει σαφές πολιτικό στίγμα.
Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.
Στο φάσμα της κοινωνικής ιεραρχίας υπήρχαν δύο άκρα. Από την μια υπήρχαν οι μποέμ, λόγιοι και καλλιτέχνες. Από την άλλη οι μπουρζουάδες. Ήταν οι καταξιωμένοι επιχειρηματίες. Η νέα χιλιετία έφερε, όμως, στο προσκήνιο ένα νέο κοινωνικό στρώμα, που αποτελεί μίγμα των δύο. Είναι οι μποέμ-μπουρζουάδες, ή «Μπόμπος»
Κάθε διαδικασία αποκέντρωσης δημιουργεί βραχυχρόνια προβλήματα. Αυτό όμως που πρέπει όλοι να καταλάβουμε είναι ότι η συγκέντρωση εξουσιών δημιουργεί μακροχρόνια μεγαλύτερα και πιο ακριβά προβλήματα.
Απελευθέρωση διαδικασιών, αποκέντρωση εξουσίας πρέπει να είναι το ζητούμενο.
Η «Ατζέντα 2010» που εξήγγειλε ο σοσιαλιστής κ. Σρέντερ, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η διογκούμενη ανεργία και ο μηδενικός ρυθμός ανάπτυξης της γερμανικής οικονομίας, περιλαμβάνει πολλά φιλελεύθερα μέτρα.
Η 16η Ιουνίου του 2003 ήταν μια μεγάλη νίκη κατά του αριστερού συντηρητισμού. Κι αυτό το ξέρει καλά ο κ. Ραφαρέν γι’ αυτό μήνυσε στον κ. Καραμανλή ότι «η συντήρηση δεν είναι λύση».
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αυτές οι νέες ιδέες -στις οποίες σχεδόν βίαια ο κ. Παπανδρέου εκθέτει τον ελληνικό λαό- θα επιβιώσουν την βάσανο της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη δεν πρόκειται να μάθουμε ποτέ αν δεν τις δοκιμάσουμε.
