Μήπως δεν έγιναν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων, τα οποία ευσχήμως το ΚΚΕ αναφέρει ως «λάθη στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού»; Μήπως δεν υπάρχει ανάγκη για τη διεθνή καταδίκη αυτών των «λαθών»;
Μια συνταγματική αναθεώρηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να ασχολούμαστε με τις προθέσεις εκείνων που την ξεκινούν. Γι’ αυτό καλόν είναι να ασχοληθούμε με την ουσία της κι όχι με τη διαδικασία.
Η Ελλάδα είναι πάντα έτοιμη σε μια αναθεώρηση να υιοθετήσει τις προηγούμενες απόψεις των φιλελευθέρων, αυτές που τότε λοιδορούσε, είτε ως ανάλγητες είτε ως ανεφάρμοστες.
Από το να αφήσει κάποιος ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν στην Ελλάδα πυρήνες της Αλ Κάιντα, μέχρι το συμπέρασμα μερικών δελτίων ειδήσεων ότι η Ελλάδα αποτελεί πλέον στόχο της Αλ Κάιντα απέχει έτη φωτός.
Για να επιτύχει (τουλάχιστον αυτή) η συνταγματική αναθεώρηση χρειάζεται διάλογος σε βάθος επί παντός. Χωρίς φόβο και με πάθος για αλλαγές…
Αντιθέτως από τα υποβολιμαία θρυλούμενα, η Νέα Δημοκρατία «έχει πάγκο». Και, μάλιστα, καλό…
Aν δεν υπήρχε ο κ. Ξεκουκουλοτάκης θα έπρεπε να εφευρεθεί, μπας και μάθουμε τι στην ευχή σκέφτονται στα διάφορα υπουργεία για την πολιτική ζωή και τους θεσμούς αυτού του τόπου…
Τίθεται θέμα ηθικής τάξης αν ένας βουλευτής αγορεύει σε επαρχιακό πρωτοδικείο, αλλά πάλι από αυτό εξαρτάται το κύρος του Κοινοβουλίου;
Και στην Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος του Λα.Ο.Σ. θα βρει πρόσφορο έδαφος για μια θεαματική παρουσία στις δημοτικές εκλογές. Η ρητορεία των νυν αιρετών αρχόντων της ΝΔ καλλιέργησαν με συνέπεια τον λαϊκισμό στη συμπρωτεύουσα και το μόνο που έχει να κάνει ο κ. Καρατζαφέρης είναι να ανέβει και να δρέψει τους καρπούς της άφρονος πολιτείας των.
Παρατηρείται ένα ανησυχητικό φαινόμενο στην κυβέρνηση: Οι υπουργοί της δεν κατανοούν το επικοινωνιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρουν κι εργάζονται.
Ο παραλογισμός που ίσχυε σχετικά με το Εθνικό Τυπογραφείο, να πουλά δηλαδή τους νόμους ηλεκτρονικά, έπαψε να ισχύει.
Καλή η συζήτηση περί πρόβλεψης των σεισμών, αλλά, απ’ ό,τι αποδεικνύεται, στην Ελλάδα δεν έχουμε κατακτήσει ούτε την ακριβή μέτρηση των σεισμών που έγιναν…
Ο Θεός γίνεται εργαλείο στα χέρια κάποιων για να συντηρούν ή να επεκτείνουν την εξουσία τους, χωρίς μάλιστα να δέχονται κανέναν αντίλογο, επειδή ισχυρίζονται ότι μιλούν εκ μέρους Του.
Μια κοινωνία δεν κρίνεται από ένα έγκλημα κάποιου αλλοδαπού. Κρίνεται την επόμενη μέρα, από τη θλίψη ή την αδιαφορία της για την ανθρώπινη ζωή που χάθηκε…
Και φέτος τα πρωτοχρονιάτικα άρθρα διατύπωσαν την καθιερωμένη μελαγχολία. Όχι μόνο για την υγεία μας αλλά και για τον κόσμο.
Βρισκόμαστε σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Από τη μία, υπάρχει ένα ζήτημα εφαρμογής των νόμων που πρώτοι οι δικαστές επιζητούν. Από την άλλη, κινδυνεύει να αποδεκατιστεί το δικαστικό σώμα επειδή πολλοί λειτουργοί του αμέλησαν να υποβάλουν δηλώσεις «πόθεν έσχες».
Περίσσεψε η τηλεοπτική υστερία και γι’ αυτό το δραματικό γεγονός, για την εν ψυχρώ δολοφονία δύο αστυνομικών και την απόδραση του Μαξίμ Ζελίν. Χειρότερα: αυτή η υστερία θεωρείται πλέον κάτι σαν φυσικό φαινόμενο.
Μπορεί η κυβέρνηση Μπλερ να «απαγόρευσε» στη Βρετανία τη δημοσιοποίηση του ονόματος του Άγγλου πράκτορα, που φέρεται να συμμετείχε σε απαγωγές Πακιστανών, το όνομά του, όμως, είναι σε όλα τα βρετανικά σπίτια ελέω Διαδικτύου…
Κι αυτός ο θάνατος των αστυνομικών ήταν άδικος. Μπορεί ο Ρώσος να τράβηξε τη σκανδάλη, αλλά η αδιαφορία για την τήρηση των κανονισμών έκανε το έγκλημα εφικτό.
«Δουλειά της κυβέρνησης είναι να κρύβει τα μυστικά της, ενώ δουλειά των δημοσιογράφων είναι να τ’ αποκαλύπτουν»
