Με αφορμή την υπόθεση των υποκλοπών, διάφοροι ηττημένοι από τις εξελίξεις αριστεροί έβγαλαν στην αγορά όλη την παλιά πραμάτεια τους.

Η Δύση είναι ανεκτική σε όλα τα δόγματα και κάθε πρόληψη. Μέχρι εκεί που τα δόγματα βάλλουν εναντίον αυτής της ανεκτικότητας, ενάντια στην αρχή της Δημοκρατίας.

Υπάρχει μια περίεργη σιωπή περί τα Θεία κάθε θρησκείας. Ακόμη και από εκείνους που θεωρούν τις θρησκείες ιδεολογίες σαν όλες τις άλλες, δηλαδή από τους άθεους.

Οι διαδικασίες ασφαλείας έχουν να κάνουν με το «απίθανο», που κάποια στιγμή γίνεται πραγματικό. Αυτό ελάχιστοι το κατανοούν και απ’ ό,τι φαίνεται το αυτό ισχύει και στις Αρχές Ασφαλείας…

Το τρομακτικό στην υπόθεση των υποκλοπών, δεν είναι ότι κάποιοι επιχείρησαν να κρυφακούσουν τον πρωθυπουργό και το μισό υπουργικό συμβούλιο. Πρέπει να μας ανησυχήσει το γεγονός ότι το κατάφεραν και η Ελληνική Πολιτεία το έμαθε τυχαία…

Από όσα είδαμε στην τηλεόραση η επιχείρηση του Λιμενικού για τη σύλληψη των ληστών ήταν θεαματική. Η επιτυχία όμως πού βρίσκεται;

Οι εχέφρονες κάθε πολιτικού χώρου οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα κάθε μορφή φυσικής βίας. Όποιον σκοπό κι αν διακηρύσσουν ότι έχουν εκείνοι που ασκούν τη βία.

Το «όφις» του κακού φταίει για την εξέλιξη του Κυπριακού. Αλλά αν για το κακό παρελθόν φταίει μόνο αυτό και καθόλου εμείς τότε πρέπει να αποχαιρετήσουμε κάθε ελπίδα για το μέλλον.

Το επικοινωνιακό πρόβλημα της κεντροαριστεράς είναι το παράδοξο της Δημοκρατίας. Όπως, συμβαίνει με την Δημοκρατία (όσο βαθαίνει και πλαταίνει, τόσο περισσότεροι παίκτες συμμετέχουν, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων, άρα είναι και πιο ευάλωτη σε απλοποιητικούς λαϊκισμούς), έτσι και η πρόταση της κεντροαριστεράς κινδυνεύει από την πολυπλοκότητά της.

Οι περισσότεροι επικεφαλής των ΔΕΚΟ δεν κρίνονται ανά διετία. Πρέπει να κρίνονται καθημερινά από την τιμή της μετοχής της επιχείρησης που διοικούν.

Είναι εκπληκτικό αλλά κάθε Έλλην δημοσιογράφος ξεχωριστά έχει άποψη επί παντός και η ελληνική δημοσιογραφία στο σύνολό της για τίποτε.

Το πολιτικό κλίμα μοιάζει πιο ασταθές από τον καιρό. Τα χιόνια διαδέχονται τις λιακάδες με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ζούμε ένα ιδιότυπο φαινόμενο του θερμοκηπίου στην πολιτική.

Περίεργο πράγμα ο χρόνος! Κανείς δεν ξέρει τι είναι -ούτε καν οι φυσικοί- μόνο που όλοι νιώθουμε την έλλειψή του. Κι όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερη αυτή φαντάζει…

Πριν από τα δίδακτρα υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να εισαχθεί ο ανταγωνισμός στην ανώτατη εκπαίδευση. Τα κουπόνια…

Φυσικό κι επόμενο ήταν να διαταραχθεί η ομαλή κοινωνική και οικονομική ζωή από την κακοκαιρία σε μια χώρα που δεν είναι συνηθισμένη σε κακοκαιρίες.

Μπορεί η ιδεολογική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού στην Ελλάδα να έχει γενέθλια αιτία τις διώξεις που υπέστησαν οι κομμουνιστές, δεν εξηγείται όμως εξ ολοκλήρου από αυτές.

Είναι ευκαιρία τώρα (που… διορθώνονται οι προηγούμενες συνταγματικές αναθεωρήσεις) να συμπληρωθεί η αναθεώρηση του 1986 και η πρόταση του κ. Γιάννη Βαρβιτσιώτη για τη λειτουργία «Συμβουλίου της Δημοκρατίας» λειτουργεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη, σαν την Ελλάδα, που δεν θέλουν καν να συζητήσουν τα «λάθη» του κομμουνισμού κάνει το εν λόγω μνημόνιο χρήσιμο. Διότι ιστορία που δεν γνωρίζουμε είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε.

Η δυνατότητα ψήφου στους μετανάστες, τουλάχιστον, στις δημοτικές εκλογές δεν είναι απλώς ένα βήμα για διεύρυνση της Δημοκρατίας στον τόπο μας. Είναι μια πρακτική απαίτηση των καιρών.

Οι απολύσεις λειτουργούν σαν καμπανάκι που μας ξυπνούν από τον αυτάρεσκο λήθαργό μας, που θέλουν την ελληνική οικονομία να είναι σαν την Ελλάδα: Ποτέ να μην πεθαίνει.