Το να περιμένει ένα μεγάλο ηγέτη μια κοινωνία για να βγει από τα αδιέξοδά της, είναι σαν να ευελπιστεί κάποιος ότι θα ζήσει από το ΛΟΤΤΟ.

Tο μέγεθος της υπόθεσης Βατοπεδίου αναδεικνύει περισσότερα πράγματα από πιθανή πλάνη υπουργών και σκάνδαλο της κυβέρνησης.

Η χρηματοπιστωτική κρίση δεν οφείλεται στην υπερβολική παγκοσμιοποίηση. Αυτή είναι αναπόφευκτη, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης. Οφείλεται στη λειψή παγκοσμιοποίηση λόγω πολιτικής υστέρησης.

Οι κρατικές υποθέσεις δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και το τι λέγεται μεταξύ υπουργών (για τα καθήκοντά τους) αφορά τα δικά μας λεφτά. Οι δημόσιες παραινέσεις για σιωπή, του στυλ «εγώ δεν θα μιλήσω και καλώ και τους άλλους να το τηρούν» αφορά άλλου τύπου οργανώσεις και άλλου τύπου καθεστώτα.

Η τήρηση της φράγκικης δεοντολογίας θα προστάτευε την κ. Ζαχαρέα, τα Μέσα στα οποία εργάστηκε, αλλά και την κυβέρνηση. Θα γλίτωνε τον πρωθυπουργό από ρητορείες περί «μεσαιωνικών λογικών» και «προοδευτικών εκπτώσεων» που έγιναν καπνός μόλις μετά πέντε ημέρες…

Η διαφθορά φύεται και αναπτύσσεται στα χωράφια της αδιαφάνειας. Υπήρχε πολλή αδιαφάνεια πριν από το 2004, αλλά είχαν γίνει και κάποια μισά, δειλά, χωλά βήματα για τη βελτίωση της κατάστασης. Δυστυχώς πήγαμε πίσω.

Ο πρωθυπουργός, στη συνείδηση του κόσμου, δεν είναι κάτι διαφορετικό από το κόμμα και τα στελέχη του.

Ο προηγούμενος συντηρητισμός -όσο κι αν τον απεχθάνονται κάποιοι- ήταν συνεπής. Ηταν συντηρητισμός εντός κι εκτός της οικίας των οπαδών του. Ο νέος συντηρητισμός, είναι συντηρητισμός ευκαιρίας.

Η κυβερνηση παρέλαβε ένα χωράφι που ευνοούσε την ανάπτυξη των ζιζανίων της διαφθοράς και του έριξε λίπασμα. Αντί να ξεριζώσει τα ζιζάνια, ενισχύοντας τους θεσμούς ελέγχου και εξισορρόπησης των εξουσιών, άρχισε το ξερίζωμα των ελεγκτικών μηχανισμών

Το υπουργικό συμβούλιο πρέπει να συνεδριάζει για να ξέρει το Οικονομικών τι ποιεί το Εσωτερικών…

Eίπαμε, ότι το κράτος έχει συνέχεια, αλλά τόσο πολύ; Είναι συνέχεια μέχρι και των Οθωμανών κατακτητών;

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τα τεθωρακισμένα, απειλείται και από τη σταδιακή διάβρωσή της. Σε κάθε μηχανισμό αυτονομούνται γρανάζια του, που δεν απειλούν μεν το πολίτευμα, αλλά το χρησιμοποιούν.

Η ταύτιση του πολιτικού με τον πολίτη που έκανε ο πρωθυπουργός είναι εξίσου αυθαίρετη με την ταύτιση ηθικού και νόμιμου που έκανε ο κ. Βουλγαράκης. Για την ακρίβεια είναι το ίδιο δόγμα με άλλα λόγια.

Δεν μπορείς να αντιπολιτεύεσαι με σημαία την ηθική και να πολιτεύσεσαι μόνο με την νομιμότητα.

Η επιλογή της κ. Πέιλιν είναι θεμιτή, αν και κανείς δεν ρώτησε το παιδί. Αλλά επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι σεβαστή.

H ΔΕΘ δεν έχει πλέον ούτε ρόλο «εμποροπανηγύρεως». Είναι μια έκθεση που στήνεται από το κράτος για το κράτος.

Οι πολλές «αταξίες», μπορεί να μην αποδεικνύουν νοθεία, δείχνουν όμως έλλειψη σεβασμού στον κορυφαίο πολιτειακό θεσμό και μια προχειρότητα που τον απαξιώνει.

Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.

Το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε από τα 167,7 δισ. ευρώ το 2003 σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος (50% αύξηση σε τέσερα χρόνια!). Και το χειρότερο: ο χρόνος δεν έχει κλείσει ακόμη.

Για την Αριστερά, τίποτε, από τα «κακά του καπιταλισμού» δεν είναι λιγότερο κακό και τίποτε δεν είναι χειρότερο. Ολα τα άσχημα είναι εξίσου άσχημα.