Οι παραλογισμοί με την αναγνώριστη πτυχίων…

Η απονομή του διεθνούς δικαίου είναι ατελής. Η προσέγγιση όμως του «όλα ή τίποτε» βοηθάει μόνο όσους πασχίζουν για το «τίποτε». Δηλαδή τους πρώην, νυν και μελλοντικούς εγκληματίες.

Η επιστροφή στην πολιτική λοιπόν είναι ένα λογικό αίτημα. Μόνο που αυτή πρέπει να είναι καθολική. Αλλιώς εκείνοι που επιστρέφουν θα νιώθουν πολλή μοναξιά.

Πολλοί θεώρησαν την κίνηση του αρχηγού του Συνασπισμού, να πάει την 22χρονη μετανάστρια στη δεξίωση για τα 34 χρόνια αποκατάστασης της Δημοκρατίας, «επικοινωνιακή». Ηταν, αλλά αυτό δεν μειώνει τη χρησιμότητά της.

Είναι δύσκολη η απονομή του δικαίου διεθνώς γιατί με κάθε πράξη παράγεται και δεν εφαρμόζεται υπάρχον δίκαιο.

Οι συνεδριάσεις των επιτροπών του Κογκρέσου δεν διαφέρουν σε πολλά από τις εγχώριες. Μόνο που εκεί είναι πραγματικά δημόσιες και ουδείς τις μεταφράζει ως ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ δύο ομάδων.

Η παραπαιδεία δεν είναι πρόβλημα. Είναι παράγωγο των προβλημάτων που έχει η παιδεία.

Η διαφθορά δεν είναι ανεξάρτητη του τελικού εκλογικού αποτελέσματος. Η διαφθορά έχει μεγάλο -άμεσο κι έμμεσο- οικονομικό κόστος. Αυτό μεταφέρεται στην τσέπη του πολίτη και διαμορφώνει τελικά την εκλογική του συμπεριφορά.

Κάθε δημοκρατικός πολίτης πρέπει να χαρεί για τη σύλληψη του Κάρατζιτς. Πρέπει όμως να θυμάται ότι πολλά εγκλήματα παραμένουν ατιμώρητα.

Η μάχη για τη δημόσια παιδεία τώρα ξεκινάει και τώρα θα φανεί ποιοι και πόσο κόπτονται για το δημόσιο πανεπιστήμιο.

H αύξηση των κρουσμάτων διαφθοράς την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ έχει να κάνει με ρηχή αντίληψη του φαινομένου της διαφθοράς.

«Η διάχυση του φωτός της επιστήμης απέδειξε την ατράνταχτη αλήθεια ότι οι μάζες των ανθρώπων δεν γεννήθηκαν με σαμάρια στην πλάτη, ούτε υπάρχουν μερικοί εκλεκτοί με μπότες και σπιρούνια που νομίμως θα τους καβαλήσουν στο όνομα του Θεού.» Τόμας Τζέφερσον

Oι μετανάστες είναι ο εύκολος στόχος των πολιτικών για να δείξουν ότι κάτι κάνουν για το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης, κι αυτό γιατί η μετανάστευση είναι η ορατή επίπτωσή της.

Το ελληνικό κράτος έχασε εκατό εκατομμύρια ευρώ. Οι μίζες αυτά δεν ήταν ζημία της εταιρείας. Προστέθηκαν στην τιμή όσων αγόρασε και πλήρωσε το ελληνικό Δημόσιο. Εχει την βούληση η κυβέρνηση, τουλάχιστον, να πάρουμε πίσω αυτά;

Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του δεν θέλει «να πέσει άπλετο φως στην υπόθεση». Αφορά τη συνήθη πρακτική των κομμάτων. Κανείς δεν έχει την διάθεση ούτε την τόλμη να αναταράξει το τέλμα. Προτιμούν όλοι να βουλιάξουν σ’ αυτό…

Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα πολιτικού χρήματος σε όλο τον κόσμο. Για εμάς είναι και πρόβλημα διαφθοράς ακριβώς επειδή το έχουμε απονομιμοποιημένο.

Αν και οι ροές του πολιτικού χρήματος πολλάκις τέμνονται με την διαφθορά, το πρόβλημα με το πολιτικό χρήμα δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις η διαφθορά.

Το χειρότερο χαρακτηριστικό των κομμάτων δεν είναι η ανηθικότητά τους, αλλά η αναποτελεσματικότητα που επιδεικνύουν στη διαχείριση ακόμη και για τα του οίκου τους.

Kαι στην περίπτωση της Siemens λειτούργησε το «αόρατο χέρι». Επιδιώκοντας το ιδιωτικό τους συμφέρον οι αναταγωνίστριες επιχειρήσεις προώθησαν το κοινό καλό.

Αντί να περιμένουμε τη μαγική συνταγή που θα μας φτιάξει μια κοινωνία αγγέλων, μπορούμε προς το παρόν να περιορίσουμε τους διαβόλους που ενδημούν στον δημόσιο τομέα;