Ακόμη αν ήταν προχειρότητα όσα εδαμε με τα μάτια μας να συμβαίνουν στη Βουλή, τα συμπεράσματα είναι θλιβερά.
Το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε από τα 167,7 δισ. ευρώ το 2003 σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος (50% αύξηση σε τέσερα χρόνια!). Και το χειρότερο: ο χρόνος δεν έχει κλείσει ακόμη.
Για την Αριστερά, τίποτε, από τα «κακά του καπιταλισμού» δεν είναι λιγότερο κακό και τίποτε δεν είναι χειρότερο. Ολα τα άσχημα είναι εξίσου άσχημα.
H χιλιοπαιγμένη άρνηση για έργα υποδομής με βάση το ιστορικό ενδιαφέρον ενός τόπου, όταν μάλιστα αυτός ο τόπος έχει βουλιάξει από τα μικρά ιδιωτικά συμφέροντα, δεν πείθει πλέον…
Όλη η φασαρία περί ανεξαρητοποιήσεως του κ. Παυλίδη γίνεται για το ανώδυνο. Ως γνωστόν, μια ανεξαρτητοποίηση δεν έβλαψε ποτέ κανένα.
Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι μόνο ο κάλπικος πρωταθλητισμός. Το βασικό που πρέπει να μας ανησυχήσει, είναι ότι δεν υπάρχει σχεδιασμός ούτε για το προφανές.
Γίνεται κοινή πεποίθηση ότι και «συσκότιση», και «συγκάλυψη» και «αδράνεια» υπάρχει στην υπόθεση των καταγγελιών για τον πρώην υπουργό κ. Αριστοτέλη Παυλίδη.
Αν κοιτάξουμε τη μεταπολεμική ιστορία θα δούμε ότι οι χώρες που ακρωτηριάστηκαν ήταν δικτατορίες ή ημιδημοκρατίες με ηγέτες που ήθελαν να ισορροπήσουν τα εσωτερικά προβλήματα με εκστρατείες μεγαλείου.
Είναι η πολλοστή φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια που η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Iσως η ΔΟΕ θα πρέπει να ξεκινήσει ένα νέο είδος ελέγχων. Να ψάχνει για ψηφιακό ντόπινγκ των τελετών έναρξης.
Είτε υπάρξει τιμωρία για τα εγκλήματα στον Καύκασο είτε όχι, και παρά την οδύνη που ένας πόλεμος προκαλεί, δεν μπορούμε παρά να δούμε κάποια ελπιδοφόρα σημάδια για το μέλλον των ενόπλων συρράξεων.
Η Αμερική κατά τον Πολ Κρούγκμαν, καθηγητή Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Σε ότι αφορά την οικονομία η κυβέρνηση για κάθε παθογένεια δεν προτείνει κάποια λύση, προβάλλει κάποια δικαιολογία.
Ο «Καποδίστριας ΙΙ» Θα συναντήσει πολλούς υφάλους. Ο πρώτος και κυριότερος είναι ο λαϊκισμός της αντιπολίτευσης. Όχι της νυν, αλλά της προηγούμενης.
Μέγα θέμα προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποιοι ιεράρχες για την εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας που επιτρέπει στους γονείς να μην δίνουν λόγο γιατί τα παιδιά τους δεν θα παρακολουθούν την κατήχηση στα σχολεία.
Η απουσία της δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα ΜΜΕ είναι μια εμφανής ασθένεια, την οποία -όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία- κανένας νόμος δεν μπορεί να θεραπεύσει.
«Η διαφορά μιας λέξης και μιας περίπου ακριβούς λέξεως, είναι η διαφορά μεταξύ πυγολαμπίδας και αστραπής»…
Ο θάνατος των οκτώ εργατών ήταν ένα συνειδητό ρίσκο που πήρε η κυβέρνηση προκειμένου -κατά την αθώα εκδοχή- να αυξήσει την απασχόληση σε μια προβληματική περιοχή ή -κατά την εκδοχή της αντιπολίτευσης- να εξυπηρετήσει φίλους της εργολάβους.
Η χώρα που το 2004 ένιωθε ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, τώρα νιώθει ότι τίποτε δεν μπορεί να γίνει.
Το ιδεολογικό κενό της πρώην «νέας διακυβέρνησης».
