Για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος, σύμφωνα με τους παλιούς υπολογισμούς του κ. Χριστοδουλάκη, θα πρέπει να δουλεύουμε όλοι τζάμπα ένα χρόνο κι επτά μέρες.
Μαγικές λύσεις στην οικονομία δεν υπάρχουν. Όλα τα δυσνόητα πράγματα που ακούσαμε στην Βουλή, περί πρωτογενών ελλειμμάτων και ΑΕΠ, περί ρυθμών ανάπτυξης και δημοσιονομικών καταλήγουν σε μια απλή εξίσωση. Έσοδα, έξοδα.
Όταν όλοι ντρέπονται να εντρυφήσουν στην κακιά ιδεολογία που αρχίζει από «φ», φυσικό είναι να έχουν όλοι δυσκολίες να εφαρμόσουν την πολιτική που προκύπτει από την ιδεολογία «φ».
Υπάρχει ένα κυρίαρχο δόγμα στη χώρα, το οποίο μεταφράζεται στην εξίσωση: «ιδιώτης + πολιτικός = διαπλοκή».
Ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών, με τις μεθοδεύσεις του, δεν πήρε στο λαιμό του μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά κι ένα κομμάτι του αναπτυξιακού μέλλοντος της χώρας.
Στην Ελλάδα ουσιαστικά δεν υπάρχει οκτάωρο. Ούτε καν για τον δημόσιο τομέα. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι απλήρωτης εργασίας με το οποίο ουδείς ασχολείται.
Ζούμε το τέλος της ελληνικής ουτοπίας που θα μπορούσε να ονομαστεί «αεριτζίδικος σοσιαλ-καπιταλισμός». Η ουτοπία αυτή ήθελε τον πλούτο να παράγεται με ένα «καλό κόλπο».
Η διαφθορά είναι αδήριτη συνέπεια του κράτους. Όποιου κράτους.
Το παράνομο είναι ακριβό. Ο υπερπροστατευτισμός του κράτους στη γη δημιούργησε υπεραξίες δισεκατομμυρίων. Οι υπεραξίες πάντα φτιάχνουν διεφθαρμένους…
Η κωμωδία του Λαγονησίου εκθέτει ανεπανόρθωτα την Ελληνική Δικαιοσύνη της οποίας οι τελεσίδικες αποφάσεις δεν γίνονται σεβαστές. Ερωτήματα για το ΓΕΝ και την ΚΕΔ.
Το κόστος των λανθασμένων επιλογών δεν εξαφανίζεται επειδή δεν το επωμίζονται αυτοί που τις κάνουν. Απλώς διαχέεται και στο τέλος το πληρώνουμε όλοι.
Οι θεατρινισμοί έπαψαν να είναι χαριτωμένοι. Έγιναν επικίνδυνοι για την οικονομία μας.
«Τα δικά σας δικά μας και τα δικά μας δικά μας» ήταν η απάντηση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον Τρίτο Κόσμο που ζήτησε τη δικαιοσύνη του εμπορίου.
Η Ελλάδα ευτύχησε τα περασμένα χρόνια να έχει ένα από τα καλύτερα και τα πλέον εκτεταμένα συστήματα πρόνοιας.
Το μετεμφυλιακό μοντέλο της προστατευόμενης μεσαίας τάξης έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να επιτρέψουμε την άνθιση μια νέας που πιθανόν όμως να δημιουργήσει ανισότητες.
Η ευημερία είναι σύνθεση και του ιδιωτικού εισοδήματος και των δημόσιων παροχών. Μπορεί το πρώτο να είναι υψηλότερο απ’ ότι εμφανίζεται στις στατιστικές, το δεύτερο όμως είναι πραγματικό πρόβλημα της χώρας.
Κυριότερη συνεισφορά του 2004 θα είναι η κουλτούρα οργάνωσης με την οποία οσμώνεται το ελληνικό δημόσιο και κάποια στιγμή η ελληνική κοινωνία.
Μπορεί να απέτυχε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, ελπίζουμε όμως να χτίσουμε την «α-καπιταλιστική κοινωνία». Καπιταλισμό δίχως κεφάλαιο δηλαδή…
Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός πρέπει να εξεταστούν κάτω από το πρίσμα της παραγωγικότητας. Πόσα απ’ αυτά θα αυξήσουν την παραγωγική βάση της χώρας;
Ο υδροκεφαλισμός της πρωτεύουσας δεν είναι η ασθένεια. Είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια φωλιάζει στο μεγάλο κράτος.
