Η ευημερία είναι σύνθεση και του ιδιωτικού εισοδήματος και των δημόσιων παροχών. Μπορεί το πρώτο να είναι υψηλότερο απ’ ότι εμφανίζεται στις στατιστικές, το δεύτερο όμως είναι πραγματικό πρόβλημα της χώρας.

Κυριότερη συνεισφορά του 2004 θα είναι η κουλτούρα οργάνωσης με την οποία οσμώνεται το ελληνικό δημόσιο και κάποια στιγμή η ελληνική κοινωνία.

Μπορεί να απέτυχε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, ελπίζουμε όμως να χτίσουμε την «α-καπιταλιστική κοινωνία». Καπιταλισμό δίχως κεφάλαιο δηλαδή…

Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός πρέπει να εξεταστούν κάτω από το πρίσμα της παραγωγικότητας. Πόσα απ’ αυτά θα αυξήσουν την παραγωγική βάση της χώρας;

Ο υδροκεφαλισμός της πρωτεύουσας δεν είναι η ασθένεια. Είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια φωλιάζει στο μεγάλο κράτος.

Ένα ποτήρι νερό ήταν κομμάτι της φιλοξενίας μας, μέρος της παράδοσής μας. Τώρα έγινε υποδιαίρεση του ευρώ…

Οι αγρότες δεν παράγουν αυτά που έπρεπε να παράγουν, δεν πωλούν σε ανταγωνιστικές τιμές και μονίμως είναι με απλωμένο το χέρι. Είτε προς το κράτος είτε προς της Ε.Ε.

Σκεφθείτε μόνο να μπορούσαν να διασταυρωθούν όλες οι πληροφορίες που είμαστε αναγκασμένοι να δίνουμε στην ελληνική γραφειοκρατία. Ο «Μεγάλος Αδελφός» του Όργουελ θα ωχριούσε μπροστά στις δυνατότητες της…

Μόνο στην Ελλάδα απαντάται ο όρος «αισχροκέρδεια» και κανείς δεν διευκρινίζει που τελειώνει το κέρδος και που αρχίζει το αίσχος.

Το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν ασχολείται με την τιμή των καναπέδων; Ξέρετε πόσο έχουν πάει και με τι περιθώρια κέρδους δουλεύουν κάποιες «μπουτίκ επίπλων»;

Η αγορά είναι μια μορφή δημοκρατίας στην πράξη. Ίσως είναι η πιο άμεση δημοκρατία που έχει γνωρίσει ο κόσμος.

Το πολύ γαρ της ακρίβειας γεννά παραφροσύνη. Όταν μάλιστα είμαστε σε εποχή που δεν υπάρχουν ειδήσεις, μπορούμε να φτιάξουμε σκοτεινούς εχθρούς και να τους πολεμήσουμε με όλη τη δύναμη που μας προσφέρει η γραφίδα μας ή τα ερτζιανά.

Η αγορά είναι σαν το θερμόμετρο. Δείχνει ότι υπάρχει πυρετός στην οικονομία, αλλά ο πυρετός είναι αποτέλεσμα λοίμωξης της οικονομίας –δεν προκαλείται από το θερμόμετρο.

Δυστυχώς και με το νέο αναπτυξιακό νόμο ξένες επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν. Όχι γιατί θέλουν περισσότερα κίνητρα, αλλά επειδή χρειάζεται μακροβιότερη σοβαρότητα.

Οι συμβασιούχοι εμπαίζονται από τους πολιτικούς. Αλλά και οι ίδιοι εμπαίζουν όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Και τα λεφτά λείπουν απ’ αυτή τη χώρα και οι ώρες και κυρίως το μυαλό. Κάποιοι θέλουν την κοινωνία όμηρο στο ρυθμό της συντεχνίας τους.

Όλη αυτή η φασαρία για το χρηματιστήριο είναι μια χρυσή ευκαιρία να συζητήσουμε σοβαρά κάποια ζητήματα. Αν μπούμε στην κολοκυθιά του τζίρου («γιατί να παίξει 22 δις;», «αμ, πόσα να παίξει;» κ.ο.κ.) το παιγνίδι θα είναι χαμένο και στην επόμενη φούσκα της Σοφοκλέους…

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Η αποβιομηχάνιση της χώρας είναι στρατηγική επιλογή της ελληνικής κοινωνίας. Κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να διώξουμε τις ξένες επενδύσεις.

Πώληση προσωπικών πινακίδων κυκλοφορίας αυτοκινήτων από το Ιρλανδικο κράτος…

Αν ζούσαμε σε μια τόσο ηθική κοινωνία δεν θα χρειαζόμασταν καν κράτος. Η διαφθορά και η μη-παραγωγικότητα είναι συμπτώματα της ασθένειας. Το πρόβλημα υπάρχει στη δομή του κράτους καθαυτού.