Αφού στο ερώτημα «βούτυρο ή κανόνια» απαντάμε «κανόνια» το επόμενο ερώτημα είναι: «βούτυρο ή τσιγάρα;». Αυτό το ερώτημα πρέπει να το απαντήσουμε σήμερα γιατί αύριο θα ξαναλλάξει. Θα γίνει «ψωμί ή τσιγάρα;»

Δεν υπάρχει επιχειρηματίας που ματαίωσε επένδυση επειδή οι χρηματοδοτήσεις του κράτους δεν ήταν επαρκείς. Απλώς όλοι γνωρίζουν ότι το κλίμα δεν τους σηκώνει. Κατ’ αρχήν είναι κατασυκοφαντημένοι. Αν συναλλάσσονται με το κράτος θα κατηγορηθούν για διαπλοκή. Αν βγουν στην αγορά σίγουρα θα τους κολλήσει η ρετσινιά του κερδοσκόπου.

Με ή χωρίς λοιπόν την απογραφή η ελληνική οικονομία έχει διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν παράγει, όσα θέλει να καταναλώσει κι αυτό φαίνεται από τις στατιστικές: 20% των Ελλήνων δηλώνουν ότι βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας.

«Εύκολα κι απλά» νομίζουμε ότι θα ξεπεράσουμε και τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας. Θαρρούμε πως με ένα τζακ-ποτ θα λύσουμε το ασφαλιστικό, με άσπρες τρύπες θα καλύψουμε τα ελλείμματα Ελπίζουμε ότι κάπου υπάρχουν κρυμμένα λεφτά που «εύκολα κι απλά» θα μας κλείσουν όλες τις τρύπες.

Εκτός από τους «πέντε νταβατζήδες, και τις πέντε συντεχνίες», φαίνεται ότι υπάρχουν και «πέντε ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων» που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί ώστε να βρίζουν και να απειλούν δημόσια ανώτατους λειτουργούς.

Στην Ελλάδα τα αυτονόητα είναι μονίμως υπό διωγμόν. Από την εποχή του νεομακεδονικού όταν η πρόταση της σύνθετης ονομασίας ήταν περίπου εσχάτη προδοσία, μέχρι τώρα που ο κ. Δούκας αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί ψιθυρίζοντας «κι όμως, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης ισχύει», ο λαϊκισμός μας απαγορεύει να δούμε κατάματα την υπάρχουσα κατάσταση.

Η διαπλοκή έχει κάποιο κόστος (το οποίο αυξάνει με τους νόμους περί διαφάνειας), αλλά έχει και κάποια οφέλη. Καιρός είναι να στοχεύσουμε στη μείωση του οφέλους, που σημαίνει λιγότερες ευκαιρίες διαπλοκής, δηλαδή λιγότερο κράτος.

Από την μετά-Μπαϊρακτάρη συζήτηση προκύπτει ένα ερώτημα: Γιατί όλη η αναζήτηση επικεντρώθηκε στους «νταβατζήδες» και όλοι αγνόησαν επιδεικτικά το δεύτερο μέρος της επισήμανσής του κ. Καραμανλή που αφορά τις συντεχνίες;

Η λογική της επιδότησης των πάντων από τον δημόσιο κορβανά εξυπηρετεί κατ’ αρχήν τα τρωκτικά του Δημοσίου. Όσα περισσότερα χρήματα διανέμονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσες περισσότερες ευκαιρίες διαφθοράς υπάρχουν και τόσο λιγότερες γίνονται οι πιθανότητες ελέγχου.

Η «δημοσιογραφία του πως θα πάρετε…», ζει, αλλά δεν θα βασίλευε αν δεν υπήρχε μια λαϊκή βάση να τη στηρίζει, αυτούς τους πάρα πολλούς πολίτες που τόσα χρόνια με το παραμικρό αναφωνούν: «που είναι το κράτος;»

Αντί να επικριθεί η κυβέρνηση διότι έχει μια βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας της και δεν αποφασίζει να την απασφαλίσει, επικρίνεται διότι αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μια βόμβα. Αντί να ερωτηθεί τι θα κάνει με τα «μαύρα χάλια» των ταμείων, ερωτάται γιατί το αναφέρει έστω …εγκυκλοπαιδικά.

Χωρίς αληθή στοιχεία οι οικονομικές επιλογές γίνονται στο βρόντο. Χειρότερα: η πιθανότερη κατάληξή τους είναι η αποτυχία.

Εδώ που τα λέμε, τυχεροί ήμασταν προχθές. Διότι αυτοί που φώναζαν «Κεντέρης- Κεντέρης» στο ΟΑΚΚΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να φωνάζουν «Τζέκος- Τζέκος». Κακά τα ψέματα: ο κ. Χρήστος Τζέκος είναι το ιδεατό ελληνικό όνειρο. Αμφίβολη επιχειρηματικότητα και ανοιχτά γραφεία των υπουργών.

Η επιχειρηματολογία των κ.κ. Παπουτσή και Καστανίδη για τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων φέρνουν στην επιφάνεια το παλιό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απόντος του αρχηγού του, αρχίζει να διολισθαίνει στον παλιό, κακό του λαϊκισμό.

Το αίτημα της Αριστεράς για περισσότερο κράτος στηρίζεται στην αξίωση της ισότητας, του κ. Φουκογιάμα, έχει ως υπόβαθρο την ασφάλεια.

Ας μην αυταπατάται η κυβέρνηση ότι η άμεση και η παραδειγματική αποπομπή του κ. Ι. Κεραμιδά θα λύσει το πρόβλημα. Κάποιοι θα θεωρήσουν εαυτούς πιο ατσίδες από το ελεγκτικό σύστημα που έχει φτιάξει το Μέγαρο Μαξίμου. Και θα το επιχειρήσουν πάλι…

Το αίτημα στον 20ο αιώνα ήταν λιγότερο κράτος, γράφει ο γκουρού της φιλελεύθερης σκέψης κ. Φράνσις Φουκογιάμα. Στον 21ο αιώνα πρέπει να ζητάμε περισσότερο κράτος!

Πως χάνεται αυτή η καταπληκτική ευκαιρία να καταγγελθεί η αγορά και ο νεοφιλελευθερισμός;

Ανοιχτή επιστολή στον Εμμανουήλ Κοντοπυράκη (Γενικό Γραμματέα Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας)

Η χώρα έχει δομικό πρόβλημα ανεργίας που χρόνια τώρα το κρύβουμε επιμελώς κάτω από χιλιάδες διορισμούς στο δημόσιο.