Ο τραπεζικός τομέας έχει εθιστεί σε καθεστώς χρόνιου προστατευτισμού με αποτέλεσμα να «μισεί» οποιαδήποτε αλλαγή
Μήπως έχει παραφρονήσει ο λαός μας και πρέπει το Υπουργείο Ανάπτυξης να μας διδάξει το ορθολογικά πράττειν;
Αν δεν εγκαταλείψουμε τη μίζερη προσέγγιση της οικονομίας από την πλευρά της κατανάλωσης και του εισοδήματος (ελεεινολογώντας την φτώχεια και την ακρίβεια) και δεν επικεντρωθούμε στην παραγωγή τότε πραγματικά θα αποκτήσουμε και φτώχεια και ακρίβεια.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι πως η ακρίβεια στην αγορά δεν αντιμετωπίζεται με νομοθετικά μέτρα, αλλά το γεγονός ότι όλοι καμώνονται πως δεν το γνωρίζουν.
Μία μέρα πριν τη λειτουργία της επιχείρησης τους προκύπτει (δίκην νταβατζή που παίρνει μερίδιο από την επιχειρηματική δραστηριότητα) το ΤΕΒΕ στο οποίο θα πληρώνουν εφ’ όρου ζωής κάποια αξιοσέβαστα ποσά.
Το κράτος των κ.κ. Σημίτη και Χριστοδουλάκη είχε προφανώς φανταστεί ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν όταν δήλωνε ότι «το κράτος είναι σαν μεγάλο μωρό.
Το ΙΝΚΑ και η ΓΣΕΕ να ανοίξουν πόλεμο και κατά του κράτους. Να ολοκληρώσουν την αντίδρασή τους καλώντας τους καταναλωτές να μην πληρώσουν τη ΔΕΗ (3,84% αύξηση φέτος), την ΕΥΔΑΠ (4,90% αύξηση), και φυσικά τον ΟΤΕ (21% αύξηση στο πάγιο!!!).
Εμείς οι πολίτες και καταναλωτές κάποτε πρέπει να βρούμε το δίκιο μας. Και η αγορά μπορεί να μας βοηθήσει τα μάλλα…
Δύο ισχυρότατα πλήγματα δέχθηκε η φιλοσοφία της ελεύθερης αγοράς τον χρόνο που πέρασε…
Η αλήθεια είναι πως όλο το σύστημα βλέπει την Σοφοκλέους ως Ναό του Τζόγου. Από την κυβέρνηση, που το 2000 πόνταρε τα πολιτικά της ρέστα, μέχρι και τους μικροεπενδυτές, που πόνταραν τις καταθέσεις τους.
Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ξέρει ποιος πληρώνει ποιόν, τι και γιατί.
Kάθε χρόνο τέτοια εποχή γιορτάζουμε μια άτυπη επέτειο. Θα μπορούσαμε αν την ονομάσουμε «H Hμέρα της Διαφθοράς». Tο Σώμα Eλεγκτών Δημόσιας Διοίκησης βγάζει την ετήσια έκθεσή του κι όλοι με περισσή υποκρισία αναφωνούμε: Πω, πω! πόσο διεφθαρμένος είναι ο δημόσιος τομέας!
Aν δεν συμμαζευτεί πρώτα ο τομέας των δαπανών, ο οποίος ελέω εκλογών επιστρέφει στο «Nικόλα δώστα όλα», κάθε φορολογική μεταρρύθμιση που θα νομοθετείται, θα χρειάζεται και μία επόμενη.
Yπάρχει ένας διάχυτος αρνητισμός για το παρόν, που ξεκινά αφενός από την ανιστόρητη νοσταλγία για το παρελθόν και αφετέρου από την ανάγκη να καταγγελθεί ο καπιταλισμός (ή η Δύση γενικώς) για τα στραβά όλου του κόσμου.
Aν το δούμε στεγνά και ίσως κυνικά, πρέπει να πούμε ότι το πολιτικό χρήμα είναι μια κερδοφόρος επένδυση και για τους επιχειρηματίες και για τους πολιτικούς.
H διαφθορά, τα «φρουτάκια», η διαπλοκή έχουν εμποτίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας τόσο βαθιά που (εν μέρει) δικαίως κάποιοι αναζητούν τους αναμάρτητους να εκσφενδονίσουν τους πρώτους λίθους.
Ενάμισι εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας πρέπει να καλύψει η Eυρωπαϊκή Ένωση στον τομέα τεχνολογίας. Kατά τα άλλα οι επιτήδειοι θα γεύονται τους καρπούς της ανομίας των, οι Έλληνες νέοι θα συνεχίσουν να ψάχνουν για δουλειά, και αλλοδαποί θα καλύπτουν τις καλές θέσεις εργασίας.
H αθέμιτη συναλλαγή έγινε ενδημικό φαινόμενο που διατρέχει οριζόντια την πολιτική σκηνή και κάθετα ολόκληρη την κοινωνία. H Πολιτεία συνεχίζει να απαντά με μια σειρά ελεγκτικών μηχανισμών: επιτροπές, «επιτροπούλες», συμβούλια, παρασυμβούλια, υπογραφές, συνυπογράφοντες, «ράμπο» κ.λ.π.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι θεσμοί της αγοράς μας κάνουν απάνθρωπους και εγωιστές. Ένα ανθρωπολογικό πείραμα που έγινε σε δεκαπέντε ξεχωριστές κοινότητες, με διαφορετικό βαθμό διείσδυσης των θεσμών της αγοράς δείχνει ακριβώς το αντίθετο!
Για να ανθίσουν οι οικονομίες, υποστηρίζει ο Francis Fukuyama, χρειάζονται ανθρώπους που θα δένονται με κάτι περισσότερο από νόμους. Xρειάζονται κοινωνικές αρετές, όπως η ευγένεια και η εμπιστοσύνη.
