H ελληνική εργασία είναι μεν ακριβή αλλά ταυτόχρονα και χαμηλά αμειβόμενη. Tο πρόβλημα είναι στην παραγωγικότητα. Oι Έλληνες δουλεύουν πολύ, αμείβονται λίγο και παράγουν ελάχιστα.

Aντί να τσακωνόμαστε για ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που έχουμε όλοι μαζί, θα πρέπει καθένας από μας να ορίζει την ασφαλιστική του μοίρα.

Δεν μπορεί να γίνει λόγος για «ισχυρή», ούτε για «φτωχή Ελλάδα». Η χώρα μας βρίσκεται σε μια λεπτή μεταβατική φάση, όπου αποτινάσσει τις παλιές αντιπαραγωγικές δομές για να γεννήσει ένα πιο ορθολογικό οικονομικό σύστημα.

Το περίεργο στη χώρα μας είναι ότι όσο φουντώνει η συζήτηση για τη διαπλοκή, τόσο πιο έντονό γίνεται το αίτημα για περισσότερο κράτος.

Οι φορτηγατζήδες θέλουν χωροφύλακες στα πρατήρια για να ελέγχουν αυτό που οι ίδιοι πρέπει να ελέγχουν και οι καταναλωτές ένα υπάλληλο της αγορανομίας κάθε φορά που βγαίνουν να ψωνίσουν.

Οι δημοσιογράφοι το παίζουν αγορανομία, οι υπουργοί ασχολούνται με την τιμή των μούσμουλων και οι υπηρεσίες των υπουργείων μετατρέπονται σε διαχειριστές δικτυακών τόπων που μετρούν την τιμή της τομάτας.

Ποιος και πότε αμφισβήτησε το αμερικανικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης; Οι Αριστεροί στοχαστές ποτέ. Πάντα το είχαν αφοδευμένο ως αμερικανικό. Δεν θέλησαν καν να το κοιτάξουν. Μήπως το αμφισβήτησαν οι εργαζόμενοι λοιπόν;

Οι ομιλίες των Φράνσις Φουκογιάμα και Μισέλ Ροκάρ στην Αθήνα για τις κοινωνικές διαστάσεις της οικονομίας

Tο πολύ γαρ της θλίψης των ελληνικών ΜΜΕ για τα λουκέτα κοντεύει να τρελάνει και τους λίγους εχέφρονες που απέμειναν σ’ αυτό τον τόπο. Το γνωστό πανηγύρι έχει στηθεί και η κυβέρνηση εγκαλείται για πράγματα τα οποία ουδόλως φταίει, και γλιτώνει την απολογία για τα πραγματικά αμαρτήματά της.

Oι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ δεν ντράπηκαν από την ισχνή προσέλευση των 400-500 ατόμων στην διαδήλωση;

Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι ότι καταστράφηκαν 500 θέσεις εργασίας στην «Πάλκο», αλλά γιατί ταυτόχρονα δεν δημιουργήθηκαν άλλες χίλιες. Το πρόβλημα δεν είναι οι κλωστοϋφαντουργίες που φεύγουν, αλλά οι επιχειρήσεις πληροφορικής που δεν έρχονται.

Οι κάτοικοι του Έβρου, όπως είπε ο Νομάρχης τους, προτιμούν τη φτώχεια από ένα χρυσωρυχείο. Θεμιτό, αλλά ας ελπίσουμε ότι το εννούν…

Tο ζήτημα δεν είναι αν θα γίνουμε Αλβανία, αλλά πως μπορούμε να γίνουμε Ιρλανδία. Αλλά γι’ αυτό δεν απαιτούνται ελαστικότερες εργασιακές σχέσεις απαιτούνται σαφείς εργασιακές σχέσεις.

Δέκατη όγδοη σε κατάταξη είναι η χώρα μας στις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις την περίοδο 1998-2002, με μέσο όρο 1,06 δισεκατομμύρια δολάρια κατ’ έτος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αναδεικνύεται με την αποβιομηχάνιση είναι το γεγονός ότι οι θεσμικοί φορείς (κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις κ.λ.π.) επιμένουν στη θεωρία του στραβού γιαλού.

Αυτό που ζούμε είναι το τέλος ενός κοινωνικού μοντέλου, που διασπάθισε ότι είχε να διασπαθίσει και μόλις είδε το ταμείο άδειο ανακάλυψε την αξία της αρετής.

Η ελληνική οικονομία έχει δομικές δυσλειτουργίες. Είναι μια οικονομία μη παραγωγική.

Είναι απλοϊκή η ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας που θέλει την διαφθορά να εξισώνεται με το ταγκό.

Στη χώρα μας τα όρια μεταξύ τραπεζικής συναλλαγής και ληστείας γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.

Aν κάποιος επιχειρηματίας θέλει να χτυπήσει την ακρίβεια του το απαγορεύει ο νόμος.