Οι δημοσιογράφοι το παίζουν αγορανομία, οι υπουργοί ασχολούνται με την τιμή των μούσμουλων και οι υπηρεσίες των υπουργείων μετατρέπονται σε διαχειριστές δικτυακών τόπων που μετρούν την τιμή της τομάτας.

Ποιος και πότε αμφισβήτησε το αμερικανικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης; Οι Αριστεροί στοχαστές ποτέ. Πάντα το είχαν αφοδευμένο ως αμερικανικό. Δεν θέλησαν καν να το κοιτάξουν. Μήπως το αμφισβήτησαν οι εργαζόμενοι λοιπόν;

Οι ομιλίες των Φράνσις Φουκογιάμα και Μισέλ Ροκάρ στην Αθήνα για τις κοινωνικές διαστάσεις της οικονομίας

Tο πολύ γαρ της θλίψης των ελληνικών ΜΜΕ για τα λουκέτα κοντεύει να τρελάνει και τους λίγους εχέφρονες που απέμειναν σ’ αυτό τον τόπο. Το γνωστό πανηγύρι έχει στηθεί και η κυβέρνηση εγκαλείται για πράγματα τα οποία ουδόλως φταίει, και γλιτώνει την απολογία για τα πραγματικά αμαρτήματά της.

Oι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ δεν ντράπηκαν από την ισχνή προσέλευση των 400-500 ατόμων στην διαδήλωση;

Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι ότι καταστράφηκαν 500 θέσεις εργασίας στην «Πάλκο», αλλά γιατί ταυτόχρονα δεν δημιουργήθηκαν άλλες χίλιες. Το πρόβλημα δεν είναι οι κλωστοϋφαντουργίες που φεύγουν, αλλά οι επιχειρήσεις πληροφορικής που δεν έρχονται.

Οι κάτοικοι του Έβρου, όπως είπε ο Νομάρχης τους, προτιμούν τη φτώχεια από ένα χρυσωρυχείο. Θεμιτό, αλλά ας ελπίσουμε ότι το εννούν…

Tο ζήτημα δεν είναι αν θα γίνουμε Αλβανία, αλλά πως μπορούμε να γίνουμε Ιρλανδία. Αλλά γι’ αυτό δεν απαιτούνται ελαστικότερες εργασιακές σχέσεις απαιτούνται σαφείς εργασιακές σχέσεις.

Δέκατη όγδοη σε κατάταξη είναι η χώρα μας στις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις την περίοδο 1998-2002, με μέσο όρο 1,06 δισεκατομμύρια δολάρια κατ’ έτος.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αναδεικνύεται με την αποβιομηχάνιση είναι το γεγονός ότι οι θεσμικοί φορείς (κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις κ.λ.π.) επιμένουν στη θεωρία του στραβού γιαλού.

Αυτό που ζούμε είναι το τέλος ενός κοινωνικού μοντέλου, που διασπάθισε ότι είχε να διασπαθίσει και μόλις είδε το ταμείο άδειο ανακάλυψε την αξία της αρετής.

Η ελληνική οικονομία έχει δομικές δυσλειτουργίες. Είναι μια οικονομία μη παραγωγική.

Είναι απλοϊκή η ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας που θέλει την διαφθορά να εξισώνεται με το ταγκό.

Στη χώρα μας τα όρια μεταξύ τραπεζικής συναλλαγής και ληστείας γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.

Aν κάποιος επιχειρηματίας θέλει να χτυπήσει την ακρίβεια του το απαγορεύει ο νόμος.

Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να εξυγιανθεί αν κατά’ αρχήν η κυβέρνηση δεν αποφασίσει να το αφήσει στην ησυχία του. Αν δεν πάψει ποικιλοτρόπως να το επιδοτεί και να ρυθμίζει κάθε τρεις και λίγο τα χρέη των ΠΑΕ.

Nα δείτε που όλη αυτή την ιστορία με την AEK πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Διότι, όποτε οι πολιτικοί μιλούν για σταυροφορία εξυγίανσης, επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό μυρίζει, δηλαδή κλοπή εισοδήματος όλων ημών των φορολογουμένων.

Εντέλει πρέπει να ρωτήσουμε τους εμποροπατέρες: Αν είναι να απαγορεύσουμε δια του ωραρίου τους ξένους να ψωνίσουν, τότε γιατί μπαίνουμε σε τόσα έξοδα για τους Ολυμπιακούς;

Οποιοσδήποτε θέλει να επιχειρήσει από τα χωριά που μαραζώνουν θα πληρώνει 50.000 δρχ. στο ΤΕΒΕ άσχετα να είναι ασφαλισμένος σε άλλο φορέα.

Τα νούμερα δείχνουν αύξηση της ιδιωτικής ευημερίας σε βάρος της δημόσιας περιουσίας. Δείχνουν αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε: Φάγαμε τα έτοιμα. Καιρός να παράγουμε καινούργια…