Πρέπει να ξαναδούμε το ακροδεξιό φαινόμενο στην Ελλάδα και να μην το κρύψουμε κάτω από βολικές εξηγήσεις του στυλ «συμβαίνει και στην Ευρώπη».
Για πρώτη φορά μετά το 1974 τα δεξιά κόμματα συγκέντρωσαν άνω του 50%· την Κυριακή έφτασαν το 55%.
Μήπως πρέπει να κοιτάξουμε και στην απέναντι πλευρά της γνωστής παροιμίας, δηλαδή του γιαλού που αρμενίζουμε, για να εξηγήσουμε την άλλη «μεγάλη παραίτηση» από το διάβασμα, τη γνώση, την ενημέρωση;
Το πρόβλημα δεν είναι αν η ΝΔ θα έχει 155 ή 170 βουλευτές, αλλά τι κάνουν αυτοί. Νομοθετούν και ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία, κατά το συνταγματικό τους καθήκον, ή είναι απλώς ο «ευρύτερος κύκλος του βασιλιά»;
Αν πρέπει να σιωπήσει η αντιπολίτευση διότι «η Τουρκία, τα τουρκικά ΜΜΕ μπήξε, δείξε…» τότε τι θα κάνουν οι υφιστάμενοι του κ. Μητσοτάκη;
Ενας άλλος Ελληνας της διασποράς που ταλαιπωρείται δεκατρία χρόνια τώρα από «το ελληνικό κράτος και το κομματικό σύστημα που κάθε φορά το ιδιοποιείται».
Όσοι πιστεύουν ότι η «επίλυση του μεταναστευτικού» είναι απλώς θέμα πολιτικής βούλησης, θυμίζουν εκείνον που νόμιζε ότι θα βαράει το νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές.
Η αμετροέπεια του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να απαντάται με την ίση και αντίθετη αμετροέπεια.
Η διαμαρτυρία είναι υγεία σε μια δημοκρατία, αρκεί να κατανοήσουν όλοι ότι είναι μέσον και όχι σκοπός πολιτικής ύπαρξης. Οφείλει δε να είναι αναλογική και στα έργα και στα λόγια.
Δεν γνωρίζουμε τα πραγματικά περιστατικά της Πύλου και γι’ αυτό προσφέρουν άθλια υπηρεσία στη χώρα, αλλά και στον εαυτό τους, όσοι βγάζουν πρόωρα συμπεράσματα.
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Ένα ελεγχόμενο από τους Δημοκρατικούς Κογκρέσο θα προσπαθήσει να ζυγοσταθμίσει εκ νέου την αμερικανική δημοκρατία.
Tech & Innovation
Ο χειρότερος λόγος διώχνει τον κακό, λέξη, λέξη, χαρακτηρισμό, χαρακτηρισμό.
Editor's Picks
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Υπάρχει διάχυτη μια αίσθηση απελπισίας των πολιτών για έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα και πάντα εις βάρος τους.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
