Το να ισχυριζόμαστε ότι τόσο η αριστερά όσο και ο αντιδικτατορικός αγώνας δεν είχαν καμιά σχέση με την τρομοκρατία (ούτε καν στην πρώτη φάση) είναι σόφισμα.
Ωρυόμενος ο πρόεδρος του δημοκρατικού (πάντα) ΔΗΚΚΙ κ. Δημήτρης Τσοβόλας καταγγέλλει τις αρχές του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» για τον ευτελισμό που υπέστη η Δημοκρατία (Παρένθεση: έχετε προσέξει ότι οι πολιτικοί δεν ξευτελίζονται ποτέ; Πάντα η Δημοκρατία την πληρώνει!)
Όλος αυτός ο χώρος της Αριστεράς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετείχε ή στήριξε το τρομοκρατικό φαινόμενο στη χώρα, δεν θέλει να συζητήσει το ζήτημα.
Ο κ. Πανταγιάς έλυνε κι έδενε εντός Μαξίμου επειδή η τυφλή εμπιστοσύνη που του είχε ο πρωθυπουργός του το επέτρεψε. Εξ ου και η οργή του τελευταίου…
Το πρόβλημα είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η τυφλή εμπιστοσύνη που δείχνει σε ανθρώπους που δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τη θέση τους για να προωθήσουν διάφορες «εξυπηρετήσεις σε φίλους».
Εμείς οι Έλληνες διακηρύσσουμε ότι είμαστε γενικώς κατά του πολέμου. Το σίγουρο είναι πως τασσόμαστε εναντίον κάθε Αμερικανικού πολέμου. Για παράδειγμα διαδηλώσαμε κατά της επέμβασης των Αμερικανών στο Αφγανιστάν πριν καν αυτή γίνει. Δεν διαδηλώσαμε κατά της επέμβασης των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, ούτε καν όταν αυτή έγινε.
Aν κάποιος επιχειρηματίας θέλει να χτυπήσει την ακρίβεια του το απαγορεύει ο νόμος.
Τελικά μόνο ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης έμειναν εντός του θέματος στη χθεσινή συζήτηση στη Βουλή. Η συζήτηση αφορούσε τη διαφθορά, αλλά η Αριστερά βρήκε βήμα για να (ξανα)πει τον πόνο της.
Τα επιχειρήματα ότι πρέπει να υπάρξει αμνηστία και αμνησία στη βάση «ε, και τι έκαναν; Βόμβες έβαζαν!», ή «η οργάνωση βγήκε στη σύνταξη μην τα σκαλίζετε» είναι κάτι παραπάνω από εξωφρενικά. Είναι επικίνδυνα…
Η αντίθεση λοιπόν στον επικείμενο πόλεμο για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είναι πολιτική, αλλά για μια ακόμη φορά βαθιά συνωμοσιολογική. Ήμαστε (σχεδόν όλοι) αντιαμερικανοί και καλά είναι να ξεχωρίσουμε ποιοι είναι ενάντια στον πόλεμο ειδικώς και ποιοι εναντίον των ΗΠΑ γενικώς…
Από το «Μητσοτάκης ή χάος» περάσαμε στο «Μητσοτάκης ή πόλεμος».
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ορθή πολιτική για την απομείωση του χρέους συνοδεύεται από χονδροειδή αιτιολόγησή της, καθώς έχουμε δύο κυβερνητικά αφηγήματα που αλληλογρονθοκοπούνται.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Tech & Innovation
Η κυβέρνηση, διά στόματος του εκπροσώπου της, είναι σε φάση «μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς» για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ένα θέμα που και κατά την ίδια δεν είναι σοβαρό.
Editor's Picks
Η διαδρομή του στην κορυφή της λίστας του «Forbes» κρύβει πολλά ταχυδακτυλουργικά κόλπα, τέτοια που, αν τα έκανε ένας απλός άνθρωπος, θα τα λέγαμε απάτες.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
