Στην Ελλάδα εφευρίσκουμε περίεργα ονόματα για να κρεμάμε τα προβλήματα. Ενα από αυτά είναι η «μεταναστευτική πολιτική». Κανείς δεν μας εξηγεί τι είναι, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν την έχουμε.

Τι θα έλεγε ένας δυτικός σε ένα μουσουλμάνο για το σχίσιμο του Κορανίου και δεν μπορεί να πει ο Έλληνας…

Πως είναι δυνατόν να εκλέγεται ο Μπερλουσκόνι πρωθυπουργός;

Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι πολυδιάστατο και γι’ αυτό δεν υπάρχει μια μαγική λύση. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλές πολιτικές οι οποίες δεν προσφέρουν θεαματικά αποτελέσματα, αλλά σιγά σιγά αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του προβλήματος.

Η συμπύκνωση των φαινομένων είναι η μεγάλη αξία του βιβλίου του Τάκη Θεοδωρόπουλου «Η Μελαγχολία της Δευτέρας. Από την ευφορία του 2004 στην κατάθλιψη του 2008».

Στην πληροφορική κοινωνία το μόνο σίγουρο είναι ότι πνιγόμαστε στην πληροφορία. Aυτό που μας λείπει είναι ο οδηγός σ’ αυτόν τον ορμητικό χείμαρρο, η πυξίδα στη θάλασσα των πληροφοριών.

Πολλάκις το πολιτικό κόστος διογκώνεται τεχνητά από το μιντιακό σύστημα. Οχι μόνο για τους γνωστούς λόγους, αλλά για την εντυπωσιοθηρία.

Πόσο μπολιάζουμε με τη δική μας δημιουργία τον οικουμενικό πολιτισμό που δημιουργείται ή απλώς ομφαλοσκοπούμε στις πέτρες που κάποτε σημάδευαν το κέντρο της Γης;

Between puritanical outrage and large-scale misappropriation of public funds, where is the middle ground?

Σα δεν ντρέπονται και οι Βρετανοί να σκανδαλολογούν ασυστόλως σχετικά με τις δαπάνες για σκυλοτροφές, που έκαναν οι βουλευτές τους και πλήρωναν οι φορολογούμενοι;