Είναι άσχημα τα πράγματα στον χώρο της ενημέρωσης. Θα γίνουν χειρότερα διότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στον χώρο δείχνουν παντελή έλλειψη ψυχραιμίας και απέραντη αμετροέπεια.

Αυτό που απαιτείται τώρα είναι συνολική αναθεώρηση του διεκδικητικού πλαισίου των εργαζομένων στο χώρο της ενημέρωσης.

Γιατί πρέπει οι αποδόσεις κεφαλαίου, δηλαδή τα μερίσματα, να φορολογούνται λιγότερο από τις αποδόσεις της εργασίας που είναι οι μισθοί;

Το πρόβλημα της ελλειμματικής και αδιάφορης για τα προβλήματα του τόπου πολιτικής μοιάζει να είναι βαθύτερο από την κυριαρχία των ΜΜΕ.

Η Ουγγραρία τον περασμένο μήνα δεν μπορούσε να δανειστεί ούτε για λίγες εβδομάδες. Το νόμισμά της κατέρρευσε. Εισαγωγές προϊόντων δεν μπορούσαν να γίνουν. Ετσι ο περήφανος Ορμπάν έτρεξε πίσω στο ΔΝΤ για βοήθεια.

Το στοίχημα είναι πώς θα αφαιρέσουμε εμπόδια από την επιχειρηματικότητα ώστε να προκόψουν οι επιχειρήσεις και μαζί τους να προκόψει ο τόπος. Αλλιώς το μόνο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα έχουμε θα είναι οι μισθοί.

Αν οι συνδικαλιστές δεν θέλουν να ακολουθούν τους κανόνες του Δημοσίου, προφανώς δεν πρέπει να τους ακολουθούν παντού. Οφείλουν να ζητήσουν από το κράτος να διακόψει το υποχρεωτικόν της πληρωμής της ΕΡΤ.

Η παραβίαση του ΚΟΚ ήταν μια συμβολική πράξη αντίστασης στον καπιταλισμό, ο οποίος, αφού πρώτα μας φόρτωσε τα αυτοκίνητα, μετά έθεσε περιορισμούς στην κίνησή τους.

Η ανελευθερία του λόγου στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη.

Ενώ η Ελλάδα χανόταν στην τρικυμία της διεθνούς κρίσης ένα ερώτημα υπήρχε στα σαλόνια των Αθηνών: πρέπει να επιστέψει ο εξόριστος βασιλιάς;