Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της προχθεσινής ημέρας στον ΟΗΕ δεν ήταν η ασυνάρτητη ομιλία του Αμερικανού προέδρου, αλλά το γεγονός ότι ουδείς από τους παρόντες ηγέτες άλλων χωρών που έδειξε η κάμερα δεν αναφώνησε «ωιμέ» ή έστω «ολαλά».

Αν οι κάτοικοι π.χ. της Σαντορίνης θέλουν να κάνουν το καλό, πρέπει να ζητήσουν την άδεια του υπουργού και, όταν αυτός ευκαιρήσει να ασχοληθεί, ξέρουμε το συμπούρμπουλο που θα ακολουθήσει.

Τι ισχύει; Η υπόσχεση του πρωθυπουργού ότι «εάν προκύψουν στοιχεία (στην εξεταστική), να εξετάσουμε το ενδεχόμενο σύστασης Προανακριτικής» ή η απόφανση του κ. Βορίδη, ότι η κυβερνητική πλειοψηφία έκλεισε το ποινικό κομμάτι, χωρίς να εξετάσει στοιχεία;

Η μεταφορά αρμοδιοτήτων σε μικρότερα σχήματα δεν παράγει «αγίους», αλλά έχει τα πλεονεκτήματα της ορατότητας και της εγγύτητας των συναλλασσομένων.

Ο δρόμος προς τον αυταρχισμό συνεχίζεται…

Είναι άλλο οι ιδιωτικές «επιχειρήσεις ακύρωσης» που γίνονταν στο παρελθόν και άλλο να επιχειρείται το ίδιο από μια κυβέρνηση, και δη του πιο ισχυρού κράτους στον κόσμο.

Ασχέτως αν υπήρξε ή όχι σκευωρία, η πολιτική ζωή δεν αναστατώθηκε επειδή κάποιοι ανέφεραν το κοντό τους ή το μακρύ τους στην εισαγγελία, αλλά διότι το νομικό πλαίσιο οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση.

Τελικώς τι ήταν ο συλληφθείς για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;

Η δημόσια συζήτηση για τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στη ΔΕΘ έχει γίνει κάτι σαν το τραγούδι του αείμνηστου Δημήτρη Μητροπάνου «τόσα δίνω, πόσα θες…».

Πώς προέκυψε τέτοιος χαλασμός και τόσο πάθος στο εγχώριο κομμάτι των κοινωνικών δικτύων για την δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;