Αν δεν γινόταν έλεγχος από το ελληνικό κράτος για το τι απογίνονται τα κονδύλια της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες, τότε αυτό δεν είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, αλλά της Ευρωπαίας εισαγγελέως.
Στην Ευρώπη μόνο δύο χώρες έχουν βάλει έτσι στο στόχαστρο τις ΜΚΟ. Η Ρωσία του Πούτιν και η Ουγγαρία του Ορμπαν. Οπότε ας ευχηθούμε και μη χειρότερα…
Οταν οι ΜΚΟ «δεν στρέφονται κατά του υπουργείου», που λέει και ο κ. Πλεύρης, τότε οι, α λα ΟΠΕΚΕΠΕ, δουλίτσες με τις επιδοτήσεις γίνονται ευκολότερα.
Οταν στην Αττική παράγεται το μισό ΑΕΠ (ΙΟΒΕ, 2025) οι χαμένες ώρες στους δρόμους, σε ουρές και στο στριμωξίδι μεταφράζονται σε χαμένη παραγωγικότητα, που είναι η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας.
Γιατί «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα».
Είναι ο πρόεδρος που τη Δευτέρα βάζει υπέρογκους δασμούς, την Τρίτη τους μειώνει, Τετάρτη τους καταργεί, Πέμπτη τους ξαναβάζει. Παρασκευοσαββατοκύριακο δεν προλαβαίνει διότι πάει –εξόδοις των Αμερικανών φορολογουμένων– στη Φλόριντα για γκολφ.
Δεν ξέρουμε ποιοι βάζουν τις φωτιές. Για την ακρίβεια, δεν γνωρίζουμε καν πώς ξεκινούν αυτές.
Το κεντρικό κράτος δίνει την ευθύνη των δρόμων στους δήμους, χωρίς όμως την ελευθερία να ασκήσουν τα δέοντα για το πώς δεν θα καταστρέφονται.
Η απόδοση κοινών χαρακτηριστικών σε πληθυσμιακές ομάδες είναι ρατσισμός.
Η Συμφωνία του Μονάχου, πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μέγα λάθος. Αλλά, τουλάχιστον, δεν έγινε για τις μωροφιλοδοξίες ενός ηλικιωμένου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Editor's Picks
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
