Τα προβλήματα με το επικείμενο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τα «50 χρόνια τρομοκρατίας στην Ελλάδα».
Για λόγους κόστους ( ; ) υπάρχει μία μόνο αρτηρία να ενώνει τη νότια με τη βόρεια Ελλάδα. Αν –ο μη γένοιτο!– προκύψει κάτι πιο σοβαρό όλοι θα αναρωτιόμαστε πώς βρεθήκαμε γυμνοί και σε αυτήν την κρίση.
Υπάρχει κάποια μελέτη που να προβλέπει, έστω χονδρικώς, πώς θα λειτουργήσει η συγχώνευση του ΟΠΕΚΕΠΕ με την ΑΑΔΕ;
Υπάρχουν δύο σοβαρά ελλείμματα αυτοκριτικής στην Ιθάκη του κ. Τσίπρα, για τα μεγαλύτερα κρίματα της πολιτικής του πορείας.
Οι προφυλακίσεις δεν πρέπει να θεωρούνται «προκαταβολή ποινής».
Μετά πέντε χρόνια ολιγωρίας, φτάσαμε να δικαιώνεται το σύνθημα «με (παράνομους) αγώνες κατακτάμε τα δικαιώματά μας».
Οι αυστηρές ποινές είναι άχρηστες όταν ουδείς τις επιβάλλει. Οριακώς μπορεί να λειτουργήσουν και στην αντίθετη κατεύθυνση.
Η κυβέρνηση, προκειμένου να δείξει «αποφασιστικότητα», τελικώς γελοιοποιεί τη νομιμότητα.
Ενώ το ΠΑΣΟΚ επεξεργάζεται θέσεις επί παντός δείχνει να μην έχει αφήγημα, ο κ. Τσίπρας χωρίς επεξεργασία θέσεων μοιάζει να έχει αφήγημα.
Ο καλλιτέχνης ή οι κληρονόμοι του δεν έχουν λόγο για τη χρήση του έργου κι αυτό είναι πολύ λογικό. Ουδείς μπορεί εκ των προτέρων να κρίνει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της επανάχρησης ενός έργου.
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Η υπόσχεση της εντιμότητας δεν είναι πολιτική πρόταση. Δεν είναι καν μεταφυσική.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Ένα ελεγχόμενο από τους Δημοκρατικούς Κογκρέσο θα προσπαθήσει να ζυγοσταθμίσει εκ νέου την αμερικανική δημοκρατία.
Tech & Innovation
Ο χειρότερος λόγος διώχνει τον κακό, λέξη, λέξη, χαρακτηρισμό, χαρακτηρισμό.
Editor's Picks
Το κράτος δεν μπορεί να έχει έναν «αθλητικό επίτροπο» σε κάθε αγώνα ή έναν χωροφύλακα σε κάθε λογιστήριο. Οφείλει όμως να ψάχνει αμέσως και ενδελεχώς οποιαδήποτε καταγγελία, ακόμη και προφορική.
Υπάρχει διάχυτη μια αίσθηση απελπισίας των πολιτών για έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα και πάντα εις βάρος τους.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
