Αντί των πραγματικών προβλημάτων, οι δήμαρχοι του ΣΥΡΙΖΑ ασχολούνται με την επανάσταση, ενώ ο δήμαρχος Χαλανδρίου το έριξε στην αρχαία τραγωδία.
«Τίποτε δεν εξασφαλίζει περισσότερο την ήττα από τον φόβο της ήττας»
…και η ανάακμψη της οικονομίας δια της ζήτησης.
Όλοι καταγγέλλουν τις πρόωρες με αφορμή την εκλογή προέδρου, αλλά…
Κάποια εμμονή με τις πρόωρες εκλογές έχει ο κ. Κώστας Καραμανλής…
…δεν είναι ο ριζοσπαστισμός του. Είναι ο ιδιότυπος συντηρητισμός του.
Οι νέες φοροαπαλλαγές στην εκκλησία είναι ακόμη μια πινελιά στην «κανονικότητα» του πελατειακού κράτους.
Δια του κόλπου των προεδρικών διαταγμάτων και των υπουργικών αποφάσεων η αποτέφρωση νεκρών δεν υλοποιείται οκτώ χρόνια μετά την νομοθέτηση της…
Στις μεταγωγές γίνεται κάποιου είδους σκηνοθεσία για τις κάμερες της τηλεόρασης;
Οι αριστερές πολιτικές χτίζονται με τους φόρους των άλλων.
Η επιχείρηση «Παρίσι» ξεκίνησε ως φαντασμαγορικό επικοινωνιακό σόου το οποίο στράβωσε.
Η πολύ πρόωρη συζήτηση για την προεδρική εκλογή (σημειωτέον ότι ξεκίνησε πριν από αρκετούς μήνες) δεν δείχνει κάποια έφεση του πολιτικού συστήματος για μακροχρόνιο προγραμματισμό και σχεδιασμό.
Η κυβέρνηση κατάφερε να μπει στα δυο στενά του ΕΝΦΙΑ επειδή αρνείται να πράξει το αυτονόητο: να δώσει την φορολογία ακίνητων στους Δήμους.
Η «φάρσα των αστερίσκων» στην κοινή πολιτική της Ε.Ε. ως τι επαναλαμβάνεται;
Η συνωμοσιολογία και οι ακροβασίες για την ΕΛΣΤΑΤ και το ύψος του ελλείμματος.
Οι πομφόλυγες περί «κοινωνικής», «κινηματικής» ή «επαναστατικής» βίας έχουν την εξήγησή τους στο παρελθόν αλλά και το αμήχανο παρόν αυτού του χώρου.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
