Οι φασίστες δυστυχώς δεν είναι μόνο της Χρυσής Αυγής και επίσης δεν είναι όλοι φυλακή.
Η επιμονή να ανάγονται τα πάντα στην κατάληψη της πρωθυπουργίας, υπονομεύει στη Δημοκρατία και στο τέλος τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Ενώ η ελληνική κοινωνία έχει χιλιάδες προβλήματα στο παρόν και βαδίζει χωρίς σχέδιο για το μέλλον, έχουμε μια μεγάλη μερίδα του πολιτικού της δυναμικού που ζει στο προχθές.
Από τους Κουίσλινγκ στους «Τσιριμώκους» είναι …πρόοδος.
Συγκεντρώσεις με όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά των αγώνων της μεταπολίτευσης.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχοντας ορατό το ενδεχόμενο των εκλογών δημιουργούν τις συνθήκες της τέλειας καταιγίδας, όπως ακριβώς το 2008.
Οποιαδήποτε κατάσταση κι αν συγκριθεί με κάποιον νοητό παράδεισο το αποτέλεσμα είναι μηδέν.
Κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια υποκύπτει τελικά στην άπειρη βαρύτητα του πελατειακού κράτους.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι ότι δεν αλλάζει τροπάρι και η αντιπολίτευση.
Αυτό που επιχειρείται είναι να συνεχιστεί ο πολιτικός κύκλος της οικονομίας όπως παλιά.
Στην Ελλάδα υπάρχει μια επίφαση συστήματος που ανατρέπεται διαρκώς.
Με αυτές τις αψυχολόγητες κινήσεις πανικού η κυβέρνηση θα θυμίσει στους εταίρους το διαρκές failure story της ελληνικής οικονομίας. Θα αποδείξει δε ότι οι φόβοι τους, για διολίσθηση της Ελλάδος στις κακές πρακτικές του παρελθόντος, είναι βάσιμοι.
Το να σωθεί η Ευρώπη είναι μια κουβέντα. Για να αλλάξει χρειάζεται επανάσταση, διαφορετική από εκείνες που ξέρουμε.
Πρέπει να ανησυχήσουμε σοβαρά από το γεγονός ότι σε τμήματα που ψηφίζουν αστυνομικοί η «Χρυσή Αυγή» έρχεται πρώτο κόμμα.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ικανό να κάνει όλες τις «έξυπνες κινήσεις» προς το μεγάλο λάθος.
Το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ (αλλά και της ΔΗΜΑΡ) είναι ότι υπήρξαν «προοδευτικοί» στα παλιά και παλαιοκομματικοί στα καινούργια.
Το πολιτικό μήνυμα του ελληνικού λαού είναι μακράν της συζήτησης που έκανε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του.
Eίτε ότι οι καταγγελίες του κ. Δρίτσα είναι ψευδείς, είτε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στην τακτική «γιούργια στον ταβά της εξουσίας» θεωρεί τις δημοκρατικές εκτροπές που ο ίδιος καταγγέλλει, λεπτομέρειες χωρίς σημασία.
«Χρειάζονται μόνο είκοσι χρόνια για ένα ριζοσπάστη να καταλήξει συντηρητικός, χωρίς να αλλάξει ούτε μία ιδέα»
Οι τοπικές κοινωνίες ψηφίζουν και με άλλα κριτήρια και δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τους την αγωνία για πολιτική επιβίωση των κομματικών αρχηγών και μηχανισμών.
