Στις μεταγωγές γίνεται κάποιου είδους σκηνοθεσία για τις κάμερες της τηλεόρασης;
Οι αριστερές πολιτικές χτίζονται με τους φόρους των άλλων.
Η επιχείρηση «Παρίσι» ξεκίνησε ως φαντασμαγορικό επικοινωνιακό σόου το οποίο στράβωσε.
Η πολύ πρόωρη συζήτηση για την προεδρική εκλογή (σημειωτέον ότι ξεκίνησε πριν από αρκετούς μήνες) δεν δείχνει κάποια έφεση του πολιτικού συστήματος για μακροχρόνιο προγραμματισμό και σχεδιασμό.
Η κυβέρνηση κατάφερε να μπει στα δυο στενά του ΕΝΦΙΑ επειδή αρνείται να πράξει το αυτονόητο: να δώσει την φορολογία ακίνητων στους Δήμους.
Η «φάρσα των αστερίσκων» στην κοινή πολιτική της Ε.Ε. ως τι επαναλαμβάνεται;
Η συνωμοσιολογία και οι ακροβασίες για την ΕΛΣΤΑΤ και το ύψος του ελλείμματος.
Οι πομφόλυγες περί «κοινωνικής», «κινηματικής» ή «επαναστατικής» βίας έχουν την εξήγησή τους στο παρελθόν αλλά και το αμήχανο παρόν αυτού του χώρου.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
Όταν η κρατική ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε ευπαθείς ομάδες, φταίει πάλι ο νεοφιλελευθερισμός.
…ακόμη και για την σύλληψη Μαζιώτη.
Πριν 22 χρόνια ένα παιδί έπεσε νεκρό όχι από «το κράτος που δολοφονεί» αλλά από τους τρομοκράτες.
Η συζήτηση για την μικρή ΔΕΗ από τους τακτικισμούς πέρασε στην αριθμητική.
Η «επαναστατική υπερδιέγερση» των προηγούμενων χρόνων οδήγησε στην κόπωση σαν κατατονία.
Η «κοινή λογική» δεν αποτελεί πολιτικό επιχείρημα, αρκεί αυτή να υπάρχει σε μια χώρα. Δεν πολιτικοποιήθηκε από εκείνους που προσφεύγουν σ’ αυτή αλλά από τους πολέμιους της.
Ο κ. Βενιζέλος εμετρήθη σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, βρέθηκε ελλιπής, αλλά δεν αξιολογείται.
Και πριν από το 2010 υπήρχαν άνθρωποι που μια ατυχία της ζωής δεν τους επέτρεπε να αγοράσουν τα φάρμακά τους.
