Εγχειρήματα σαν αυτό που ξεκινά ο κ. Θεοδωράκης είναι απλώς η έκφραση αυτής της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει την προηγούμενη περίοδο του πελατειακού συστήματος, όταν ο κομματικός σωλήνας ήταν η μόνη δίοδος ανέλιξης στην πολιτική.
Τακτικές από τα παλιά: τα κομματικά χρίσματα που προκρίνουν τους κομματικούς έναντι των άξιων…
Παρά την ελάχιστη ανεργία, η πολυπολιτισμική Ελβετία ψήφισε να τεθεί φραγμός στους… Ευρωπαίους εργαζομένους.
Τα οικονομικά αποτελέσματα της εφημερίδας οδηγούν σε εσωτερικό …μνημόνιο.
Συνεχίζουμε με τα «μπαλώματα» (όρια εκλογικών δαπανών, εμφανίσεων κ.λπ.), για να μη διαταραχθεί το status quo των μεγάλων περιφερειών.
… δεν είναι τόσο από τα μέτρα, που κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να πάρει, πρέπει να ανησυχεί από την προϊούσα αμετροέπεια των στελεχών της.
Ως γνωστόν οι νόμοι είναι να τους ψηφίζουμε και όχι να τους εφαρμόζουμε. Οι δε δικαστικές έρευνες θα παραμείνουν εν τόπω χλοερώ, εν τόπω…
Ακόμη και με όρους ρωμαίικης καπατσοσύνης, οι αλλαγές των εκλογικών νόμων στο παρά πέντε που προωθεί αυτή η κυβέρνηση είναι απλή ανοησία.
Ανόητη και επιζήμια για την χώρα η καομματικοποίηση των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Οι ατυχείς επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου, το κακό σπυρί της πολιτικής ασθένειας που δέρνει (και) το κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς».
Στην Ελλάδα η εκλογολογία φουντώνει με κάθε ευκαιρία πιθανώς επειδή δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε τα σοβαρά.
Πριν καν εφαρμοστεί ο Καλλικράτης τον αλλάζουν για μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Το ήθος είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη της ενάρετης διαχείρισης.
Το ελληνικό σύστημα προκρίνει την οπισθοδρόμηση, επειδή ο λαϊκισμός έχει εύκολο αντίπαλο κάθε αλλαγή, η οποία εκ της φύσεως της ενέχει ρίσκο.
Το πρόβλημα λοιπόν με τον κ. Τσίπρα δεν είναι ότι αντιγράφει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ότι δεν έμαθε αυτά που κατάλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν είδε το 1985 τη χρεοκοπία με τα μάτια του.
Μια πρόταση για τις υπερεξουσίες του πρωθυπουργού.
Τα απλοϊκά αναλυτικά εργαλεία που συνοψίζονται σε συνθήματα του τύπου «ή εμείς ή αυτοί» δεν οδηγούν πουθενά.
Στην Ελλάδα ακόμη και στους αγώνες υπάρχει έλλειμμα οργάνωσης και πλεόνασμα μαγκιάς.
Δήμοι, ΜΚΟ και οργανώσεις πολιτών, πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση των επισιτιστικών προβλημάτων.
Οχι πως ξεκίνησαν οι Δεξιοί να διαβάζουν, απλώς σταμάτησαν και οι Αριστεροί.
