Πρέπει να σκεφτούμε λιγάκι σοβαρά την πρόταση του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου. Έστω να διερευνήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Αντί δηλαδή να σταθούμε για μια ακόμη φορά αρνητικά στις διεθνείς εξελίξεις να πάμε θετικά και μπροστά.

Πολλοί έχουν το δικαίωμα να κραυγάζουν για μια ακόμη φορά για την δυσμενή εξέλιξη περί το «νεομακεδονικό», αλλά εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τους πάρουμε στα σοβαρά.

Όσο βαθαίνει και πλαταίνει η Δημοκρατία, όσο περισσότερα δικαιώματα έχει να σταθμίσει, τόσο πιο πολύπλοκη γίνεται και εξ αυτού τόσο πιο ευάλωτη σε δημαγωγούς.

Όλα τα ζώα μαθαίνουν από τις εμπειρίες τους. Πολύ περισσότερο οι άνθρωποι. Μόνο κάτι αμετανόητοι εθνικιστές συνεχίζουν να εθελοτυφλούν προσθέτοντας εμπόδια στον ήδη δύσκολο δρόμο της χώρας στο διεθνές σκηνικό.

Τόμας Φρίντμαν: «Δεν διαφωνούμε για το τι πρέπει να κάνει η Αμερική, διαφωνούμε για το τι πρέπει να είναι η Αμερική.»

Όσο ο δημόσιος διάλογος περνά από τα παράθυρα τόσο θα εγκλωβιζόμαστε σε ανόητες -που μοιάζουν με εθνικοπατριωτικές- απόψεις.

Η εξωτερική μας πολιτική είχε βαλτώσει χρόνια τώρα στο νεομακεδονικό. Ξεκίνησε αιχμάλωτη από τις ρητορείες και τις κορόνες της δεκαετίας του ’90 και συνέχισε αιχμάλωτη από την έλλειψη θάρρους και συνεννόησης του πολιτικού κόσμου.

Η Αμερική αυτή τη στιγμή είναι τριπλά διχασμένη χώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι πόλεις και η ύπαιθρος. Διαφορετικά ψήφισαν οι ακτές και η ενδοχώρα. Διαφορετικά ψήφισαν οι νέοι από τους ηλικιωμένους. Ο τέταρτος διχασμός θα αφορά το ίδιο το ρεπουμπλικανικό κόμμα.

Είναι πολύ φιλόδοξο το σχέδιο «Κοινωνικής Στεγαστικής Πολιτικής» που εκπόνησαν τα υπουργεία Απασχόλησης και Εθνικής Aμυνας για εργατικές κατοικίες εντός των στρατοπέδων που απομακρύνονται. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και διπλά λάθος.

Δημιουργείται μια περίεργη ηθική πλειοψηφία στη χώρα η οποία έχει περισσότερο να κάνει με τη ρήση του Ιταλού σκηνοθέτη Βιτόριο Ντε Σίκα: «Η ηθική αγανάκτηση είναι στις περισσότερες περιπτώσεις 2% ηθική, 48% αγανάκτηση και 50% ζήλια».

Παρά τα όσα θρυλούμε η Ελλάδα δεν είναι για τις ΗΠΑ (όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο) το άπαν της οικουμένης. Είναι μια χώρα που έχει έκταση όσο η Αλαμπάμα, πληθυσμό όσο το Οχάιο και είναι μοναδική στο γεωπολιτικό χάρτη, όσο μοναδικό είναι και το Πακιστάν.

Το πρόβλημα με τον Τζορτζ Μπους Τζούνιορ δεν είναι η εγκυκλοπαιδική άγνοιά του. Είναι η επιμονή του σ’ αυτή. Δεν γνωρίζει, αλλά δεν θέλει και να μάθει. Δεν έχει τεκμηριωμένη άποψη και εμμένει σ’ αυτή.

Aν το δούμε τους δύο υποψηφίους για την προεδρια των ΗΠΑ με όρους του παρελθόντος οι διαφορές τους δεν φαντάζουν τεράστιες.

Αφού καμαρώσαμε τους μαθητές με τις ομοιόμορφες στολές τους, αφού τους ευχηθήκαμε -«άντε και του χρόνου!» – δεν τους ρωτάμε κι όλας γιατί παρελάσανε ή έστω τι γιορτάσαμε χθες;

Στον εικονικό κόσμο των γκάλοπ, όπου το κόστος δεν μετράται, είναι απορίας άξιον που τα ποσοστά γαλαντομίας δεν είναι ακόμη υψηλότερα. Διότι όποιον και να ρωτήσουν αν πρέπει να δοθεί «επίδομα βόλτας», «ναι» πρέπει να απαντήσει. Η «τζάμπα φιλευσπλαχνία» δεν έβλαψε ποτέ κανένα.

Η επόμενη Συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να μας δώσει ένα λιτό και φιλελεύθερο Σύνταγμα, γιατί αυτό που έχουμε είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας…

Αυτή η χώρα έχει περί τα 10 εκατομμύρια Έλληνες. Φιλέλληνες δεν γνωρίζω αν υπάρχουν. Aνθρωποι δηλαδή που δεν θα μαγαρίζουν με πλαστικά και σακούλες τις ακτές μας, που δεν θα σηκώνουν μαζί με τη σημαία κι ένα όροφο παράνομα στο εξοχικό τους…

Η Αριστερά για μια ακόμη φορά τρώει από τους έτοιμους αγώνες του παρελθόντος. Ο χύδην βερμπαλισμός της απαξιώνει πραγματικούς αγωνιστές και ακόμη χειρότερα υπονομεύει πιθανούς αυριανούς αγώνες με την τακτική του μύθου «λύκος στα πρόβατα».

Το Σύνταγμα που έχουμε πάσχει από την τελευταία αναθεώρησή του. Από καταστατικός χάρτης της χώρας κατάντησε Προεδρικό Διάταγμα γραμμένο σε πάπυρο. Ο πολιτικός κόσμος πρέπει σοβαρά να σκεφθεί το ενδεχόμενο άμεσης αναθεώρησής του.

Η κυβέρνηση οφείλει να δείξει ευαισθησία, σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που δείχνουν οι απεργοί πείνας και οι υποστηρικτές τους. Πρέπει να κάνει τον βίο των υπόλοιπων κρατουμένων «ίσο και ανθρώπινο» με εκείνο των καταδικασθέντων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Όλα τα άλλα είναι υποκρισίες. Ένθεν κακείθεν…