Δεν μπορεί η Τουρκία χωρίς όρους και προϋποθέσεις να έχει ευρωπαϊκό προφίλ στις συναντήσεις κι ασιατικό στη συμπεριφορά της στο Αιγαίο.
Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μαθαίνουμε λίγα, φανταζόμαστε πολλά, αντιδράμε γρήγορα και φυσικά την πατάμε.
Κάποιοι κυκλοφορούν την άποψη πως πρέπει να κάνουμε δημοψήφισμα για το όνομα της πΓΔΜ. Να κάνουμε και για τα Ίμια και για τα χωρικά μας ύδατα και για την ακρίβεια…
Υπάρχουν δύο τρόποι για να αντιμετωπίσει κάποιος τις μελανές σελίδες της ιστορίας του τόπου του…
Με αφορμή το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στην εξωτερική μας πολιτική θυμόμαστε και πάλι το «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα».
Μετά την υποχώρηση του δεξιού αντικομμουνισμού, οι δύο χώροι συνέκλιναν στη ρητορεία τους, με τη διαφορά ότι από Αριστερά υπήρχε ιστορικά μεγάλη επεξεργασία απόψεων, ενώ από Δεξιά υπήρχαν δάνεια θέσεων.
Την πολύπλοκη παθογένεια της ελληνικής σκηνής έχει να διαχειριστεί στα τρία επόμενα χρόνια τούτη η κυβέρνηση. Αν αποφασίζει να την αντιμετωπίσει θα πάει καλά. Αν ασχοληθεί με την εικόνα της θα χάσει.
Η κατάσταση με το βασικό μέτοχο εκτραχύνεται και πάλι σε ένα νέο αριστεροπαραλογισμό. Φτιάχνεται αντιευρωπαϊκό κλίμα χωρίς λόγο.
Η συζήτηση πρέπει να γίνει σε βάθος κι ας είναι κομμάτι ανιαρή. Όχι με όρους γκρίνιας που την κάνει η Αριστερά, αλλά με όρους πραγματικότητας.
Η σπίθα που δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1990 για την ύπαρξη δικαιοσύνης διεθνώς είναι ακόμη αναμμένη, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των ακροδεξιών που κυβερνούν τις ΗΠΑ και των ακροαριστερών που φωνασκούν στην Ευρώπη.
Πολλά δάκρυα χύθηκαν στην Ελλάδα για την Περεστρόικα, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι η κυριαρχία της Αριστερής λογικής. Είναι η κυριαρχία του Αριστερού παραλογισμού.
Ένα άρθρο του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, που μετεγγράφει την άποψη του Αρχιεπισκόπου σε νομικισμούς και βαρύγδουπες εκφράσεις…
Η γνωστή ψεύτικη δήλωση του κ. Χένρι Κίσινγκερ («να χτυπήσουμε τη γλώσσα και τη θρησκεία τους») διακινείται και πάλι. Αυτήν τη φορά για να στηριχτεί ο Αρχιεπίσκοπος.
Αυτή η ραγδαία απαξίωση των θεσμών δημιουργεί κενό αξιών το οποίο κάλλιστα μπορεί να καλυφθεί από εύπεπτα όσο κι επικίνδυνα ιδεολογήματα, ή από λαϊκισμούς κάθε είδους και απόχρωσης.
Το μεγάλο ερώτημα για τα στελέχη της Ν.Δ. είναι ένα: Έχουν κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό τους για το πώς θα πρέπει να είναι μετά 50 χρόνια η Ελλάδα;
Ο χρόνος πάντα μετράει εναντίον της κυβέρνησης. Κάθε κυβέρνησης. Κάθε μέρα που περνά τα προβλήματα φουντώνουν κι αυτά δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν αν δεν εφαρμοστούν γρήγορα γενναία φιλελεύθερα μέτρα.
Kαι με τα αρχεία του «Φόρεϊν Όφις» η ιστορία χρησιμοποιείται ως μέσο εκτόνωσης και λαϊκής κατανάλωσης και όχι ως εκπαιδευτικό. Bεβαίως και η εκτόνωση καλή είναι για την ψυχική υγεία του καθενός, αλλά αν δεν μάθουμε την ιστορία όπως πραγματικά εξελίχθηκε, σίγουρα θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος…
Έχουμε εθιστεί στην παρακολούθηση των διπλωματικών κινήσεων σχετικά με το Κυπριακό και ξεχνάμε πως εκεί κάτω υπάρχουν άνθρωποι που ζουν, δρουν και δημιουργούν νέα τετελεσμένα.
Οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις προσφέρουν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια στις πληγείσες από το τσουνάμι περιοχές. Πιθανώς να το κάνουν για διαφημιστικούς λόγους. Είναι αυτό ηθικό ή ανήθικο;
Η λογική του «κράτους όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» έχει ως τελικό αποτέλεσμα να ασχολείται το γκουβέρνο με όλα και να αποτυγχάνει στα πάντα. Ακόμη και σε αυτά που εμπίπτουν στις πραγματικές του αρμοδιότητες.
