Η συζήτηση πρέπει να γίνει σε βάθος κι ας είναι κομμάτι ανιαρή. Όχι με όρους γκρίνιας που την κάνει η Αριστερά, αλλά με όρους πραγματικότητας.

Η σπίθα που δημιουργήθηκε στην δεκαετία του 1990 για την ύπαρξη δικαιοσύνης διεθνώς είναι ακόμη αναμμένη, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των ακροδεξιών που κυβερνούν τις ΗΠΑ και των ακροαριστερών που φωνασκούν στην Ευρώπη.

Πολλά δάκρυα χύθηκαν στην Ελλάδα για την Περεστρόικα, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι η κυριαρχία της Αριστερής λογικής. Είναι η κυριαρχία του Αριστερού παραλογισμού.

Ένα άρθρο του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, που μετεγγράφει την άποψη του Αρχιεπισκόπου σε νομικισμούς και βαρύγδουπες εκφράσεις…

Η γνωστή ψεύτικη δήλωση του κ. Χένρι Κίσινγκερ («να χτυπήσουμε τη γλώσσα και τη θρησκεία τους») διακινείται και πάλι. Αυτήν τη φορά για να στηριχτεί ο Αρχιεπίσκοπος.

Αυτή η ραγδαία απαξίωση των θεσμών δημιουργεί κενό αξιών το οποίο κάλλιστα μπορεί να καλυφθεί από εύπεπτα όσο κι επικίνδυνα ιδεολογήματα, ή από λαϊκισμούς κάθε είδους και απόχρωσης.

Το μεγάλο ερώτημα για τα στελέχη της Ν.Δ. είναι ένα: Έχουν κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό τους για το πώς θα πρέπει να είναι μετά 50 χρόνια η Ελλάδα;

Ο χρόνος πάντα μετράει εναντίον της κυβέρνησης. Κάθε κυβέρνησης. Κάθε μέρα που περνά τα προβλήματα φουντώνουν κι αυτά δεν είναι δυνατόν να επιλυθούν αν δεν εφαρμοστούν γρήγορα γενναία φιλελεύθερα μέτρα.

Kαι με τα αρχεία του «Φόρεϊν Όφις» η ιστορία χρησιμοποιείται ως μέσο εκτόνωσης και λαϊκής κατανάλωσης και όχι ως εκπαιδευτικό. Bεβαίως και η εκτόνωση καλή είναι για την ψυχική υγεία του καθενός, αλλά αν δεν μάθουμε την ιστορία όπως πραγματικά εξελίχθηκε, σίγουρα θα επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος…

Έχουμε εθιστεί στην παρακολούθηση των διπλωματικών κινήσεων σχετικά με το Κυπριακό και ξεχνάμε πως εκεί κάτω υπάρχουν άνθρωποι που ζουν, δρουν και δημιουργούν νέα τετελεσμένα.

Οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις προσφέρουν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια στις πληγείσες από το τσουνάμι περιοχές. Πιθανώς να το κάνουν για διαφημιστικούς λόγους. Είναι αυτό ηθικό ή ανήθικο;

Η λογική του «κράτους όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» έχει ως τελικό αποτέλεσμα να ασχολείται το γκουβέρνο με όλα και να αποτυγχάνει στα πάντα. Ακόμη και σε αυτά που εμπίπτουν στις πραγματικές του αρμοδιότητες.

Η ομιλία της Γ.Γ. του ΚΚΕ ήταν το καλύτερο ευθυμογράφημα των γιορτών. Μας αποκάλυψε υποχθόνιο σχέδιο των ευρωπαίων ήταν η αντιστροφή της γνωστής παροιμίας. Αντί να μας κάψουν για να μας αλείψουν μέλι, μπούκωσαν στις επιδοτήσεις την αγροτιά, ώστε να αποκοιμηθεί για να περάσουν τα αντιλαϊκά σχέδια.

Ο κ. Βενιζέλος ανέβασε τον πήχη του ηθικολογικού νομικισμού του. Προφανώς πλειοδοτώντας στις προτάσεις κατά της διαφθοράς που διατύπωσε ο κ. Παπανδρέου ζήτησε να απαγορευτεί πλήρως η χρηματοδότηση των κομμάτων από ιδιώτες, ακόμη και οι μικρές εισφορές από φίλους και μέλη.

Η μακρά διαδικασία των συνομιλιών για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. μπορεί να καταλήξει επιτυχώς ή όχι. Δεκαπέντε χρόνια είναι πολλά για ασφαλείς προβλέψεις. Αυτή καθ’ αυτή η διαδικασία όμως ανοίγει παράθυρα ευκαιρίας για την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν πρέπει να τα αφήσουμε ανεκμετάλλευτα, ελπίζοντας πως ο χρόνος δουλεύει υπέρ ημών.

Μετά από τρία χρόνια θα τεθεί και στην Ελλάδα ερώτημα: «Είστε καλύτερα σήμερα απ’ όσο ήσασταν πριν τέσσερα χρόνια;» Πιθανώς να το θέσουν άρρητα οι ψηφοφόροι, πιθανώς ρητά οι πολιτικοί αρχηγοί.

Είναι προβληματικός ο ηθικολογικός κανόνας που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου. Σε ένα τοπίο όπου όλα είναι ηθική, τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν ανήθικα. Και όταν γίνει αυτό, όλα παγώνουν.

Σε περιόδους οικονομικής στασιμότητας ή/και ύφεσης οι απλοϊκές αναλύσεις γίνονται πολιτική έκφραση. Τα προβλήματα μεταφράζονται αμέσως ως ενοχή κάποιων και τότε ο λαϊκισμός μπαίνει ενδυναμωμένος στο πολιτικό παιγνίδι.

Οι περισσότεροι πολίτες και πολιτικοί χαιρέτησαν με έκδηλη ανακούφιση τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού αφενός γιατί απομακρύνονται οι εκλογές και αφετέρου γιατί ανοίγει μια μικρή χαραμάδα συνεννόησης στα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τη χώρα.

Η δυναμική στην Ε.Ε. μοιάζει να γέρνει κατά της Τουρκίας. Ας την συνυπολογίσουμε πριν αρχίσουμε τις πλειοδοσίες και τις κορώνες για μικροκομματικούς σκοπούς. Ας χαρτογραφήσουμε το Συμβούλιο Κορυφής και μετά ας μιλήσουμε.