Η λογική του «κράτους όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» έχει ως τελικό αποτέλεσμα να ασχολείται το γκουβέρνο με όλα και να αποτυγχάνει στα πάντα. Ακόμη και σε αυτά που εμπίπτουν στις πραγματικές του αρμοδιότητες.

Η ομιλία της Γ.Γ. του ΚΚΕ ήταν το καλύτερο ευθυμογράφημα των γιορτών. Μας αποκάλυψε υποχθόνιο σχέδιο των ευρωπαίων ήταν η αντιστροφή της γνωστής παροιμίας. Αντί να μας κάψουν για να μας αλείψουν μέλι, μπούκωσαν στις επιδοτήσεις την αγροτιά, ώστε να αποκοιμηθεί για να περάσουν τα αντιλαϊκά σχέδια.

Ο κ. Βενιζέλος ανέβασε τον πήχη του ηθικολογικού νομικισμού του. Προφανώς πλειοδοτώντας στις προτάσεις κατά της διαφθοράς που διατύπωσε ο κ. Παπανδρέου ζήτησε να απαγορευτεί πλήρως η χρηματοδότηση των κομμάτων από ιδιώτες, ακόμη και οι μικρές εισφορές από φίλους και μέλη.

Η μακρά διαδικασία των συνομιλιών για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. μπορεί να καταλήξει επιτυχώς ή όχι. Δεκαπέντε χρόνια είναι πολλά για ασφαλείς προβλέψεις. Αυτή καθ’ αυτή η διαδικασία όμως ανοίγει παράθυρα ευκαιρίας για την Ελλάδα και την Κύπρο. Δεν πρέπει να τα αφήσουμε ανεκμετάλλευτα, ελπίζοντας πως ο χρόνος δουλεύει υπέρ ημών.

Μετά από τρία χρόνια θα τεθεί και στην Ελλάδα ερώτημα: «Είστε καλύτερα σήμερα απ’ όσο ήσασταν πριν τέσσερα χρόνια;» Πιθανώς να το θέσουν άρρητα οι ψηφοφόροι, πιθανώς ρητά οι πολιτικοί αρχηγοί.

Είναι προβληματικός ο ηθικολογικός κανόνας που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του τόπου. Σε ένα τοπίο όπου όλα είναι ηθική, τα πάντα μπορούν να θεωρηθούν ανήθικα. Και όταν γίνει αυτό, όλα παγώνουν.

Σε περιόδους οικονομικής στασιμότητας ή/και ύφεσης οι απλοϊκές αναλύσεις γίνονται πολιτική έκφραση. Τα προβλήματα μεταφράζονται αμέσως ως ενοχή κάποιων και τότε ο λαϊκισμός μπαίνει ενδυναμωμένος στο πολιτικό παιγνίδι.

Οι περισσότεροι πολίτες και πολιτικοί χαιρέτησαν με έκδηλη ανακούφιση τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού αφενός γιατί απομακρύνονται οι εκλογές και αφετέρου γιατί ανοίγει μια μικρή χαραμάδα συνεννόησης στα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τη χώρα.

Η δυναμική στην Ε.Ε. μοιάζει να γέρνει κατά της Τουρκίας. Ας την συνυπολογίσουμε πριν αρχίσουμε τις πλειοδοσίες και τις κορώνες για μικροκομματικούς σκοπούς. Ας χαρτογραφήσουμε το Συμβούλιο Κορυφής και μετά ας μιλήσουμε.

Γερμένο πάνω σ’ ένα δεκανίκι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει κατά τον κ. Βενιζέλο να συζητά «θέματα που ηχούν απειλητικά στα αυτιά της κοινωνίας». Απλώς πρέπει να περιοριστεί σ’ εκείνα που ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας…

Γιατί «η ΝΔ απογοητεύει, το ΠΑΣΟΚ χάνει, η Αριστερά δεν κερδίζει»;

Το ΚΚΕ έχει εγκλωβιστεί στη ρητορική του και στα ξύλινα σχήματα ανάγνωσης της πραγματικότητας με αποτέλεσμα να μην παράγει πλέον καμία θέση.

Το ΠΑΣΟΚ έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να διεκδικήσει με αξιώσεις την διακυβέρνηση του τόπου. Πρέπει να ξεκαθαρίσει αν κοιτά στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Οι γραφειοκρατίες όλων των χώρων από ένα σημείο και μετά εργάζονται περισσότερο για την διαιώνιση του ρόλου τους παρά για το καλό των μελών τους. Στον ελληνικό συνδικαλισμό τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι ένα κυκλικά αποδιδόμενο αξίωμα. Ούτε φυσικά αποτελεί παράσημο για πρότερους αγώνες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κάποιες συγκεκριμένες δουλειές -λίγες, μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 1986, αλλά σημαντικές- τις οποίες πρέπει να φέρει εις πέρας.

Η κυβέρνηση έχει πολλούς τρόπους να αποτύχει κι ένα μόνο για να επιτύχει. Να δει τι έκανε το ΠΑΣΟΚ και να πράξει τα ακριβώς αντίθετα. Αν διολισθήσει σε ΠΑΣΟΚικού τύπου πρακτικές είναι βέβαιο ότι θα απαξιωθεί πολύ ταχύτερα από το ΠΑΣΟΚ.

Η Αριστερή ορθοδοξία, που παίζει χωρίς αντίπαλο στα ελληνικά πανεπιστήμια, βρίσκει κάθε λίγο και λιγάκι τρόπους για να μεταφέρει διαστρεβλωμένα στους ιθαγενείς την «ανάλγητη ρητορεία του νεοφιλελευθερισμού» που κυκλοφορεί στο εξωτερικό.

Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ ούτε ενωμένο, ούτε δυνατό είναι σ’ αυτή τη φάση. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται ότι είναι εδώ. Μπορεί όχι το ίδιο, αλλά το «σύστημα του».

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», λέει θυμόσοφα ο ελληνικός λαός. Και για να το παραφράσουμε: όσα ξέρει μια τοπική κοινωνία, ή οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να τα ξέρουν όλα τα υπουργεία…

Ένα μεγάλο κομμάτι της κυβερνώσας παράταξης σκιαμαχεί με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» που δεν υπάρχει. Ενώ υπάρχουν διάσπαρτα μικρά και μεγάλα συμφέροντα, κοινωνικές συμπεριφορές που γιγαντώθηκαν επί ΠΑΣΟΚ, διάχυτος λαϊκισμός που πρέπει να ηττηθεί για να πάει ο τόπος μπροστά, ένα μεγάλο κομμάτι του δυναμικού της «Νέας Δημοκρατίας» παγώνει στον φόβο του αόρατου εχθρού.