Γερμένο πάνω σ’ ένα δεκανίκι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει κατά τον κ. Βενιζέλο να συζητά «θέματα που ηχούν απειλητικά στα αυτιά της κοινωνίας». Απλώς πρέπει να περιοριστεί σ’ εκείνα που ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτί μας…

Γιατί «η ΝΔ απογοητεύει, το ΠΑΣΟΚ χάνει, η Αριστερά δεν κερδίζει»;

Το ΚΚΕ έχει εγκλωβιστεί στη ρητορική του και στα ξύλινα σχήματα ανάγνωσης της πραγματικότητας με αποτέλεσμα να μην παράγει πλέον καμία θέση.

Το ΠΑΣΟΚ έχει πολύ δρόμο μπροστά του για να διεκδικήσει με αξιώσεις την διακυβέρνηση του τόπου. Πρέπει να ξεκαθαρίσει αν κοιτά στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Οι γραφειοκρατίες όλων των χώρων από ένα σημείο και μετά εργάζονται περισσότερο για την διαιώνιση του ρόλου τους παρά για το καλό των μελών τους. Στον ελληνικό συνδικαλισμό τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι ένα κυκλικά αποδιδόμενο αξίωμα. Ούτε φυσικά αποτελεί παράσημο για πρότερους αγώνες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει κάποιες συγκεκριμένες δουλειές -λίγες, μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 1986, αλλά σημαντικές- τις οποίες πρέπει να φέρει εις πέρας.

Η κυβέρνηση έχει πολλούς τρόπους να αποτύχει κι ένα μόνο για να επιτύχει. Να δει τι έκανε το ΠΑΣΟΚ και να πράξει τα ακριβώς αντίθετα. Αν διολισθήσει σε ΠΑΣΟΚικού τύπου πρακτικές είναι βέβαιο ότι θα απαξιωθεί πολύ ταχύτερα από το ΠΑΣΟΚ.

Η Αριστερή ορθοδοξία, που παίζει χωρίς αντίπαλο στα ελληνικά πανεπιστήμια, βρίσκει κάθε λίγο και λιγάκι τρόπους για να μεταφέρει διαστρεβλωμένα στους ιθαγενείς την «ανάλγητη ρητορεία του νεοφιλελευθερισμού» που κυκλοφορεί στο εξωτερικό.

Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ ούτε ενωμένο, ούτε δυνατό είναι σ’ αυτή τη φάση. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται ότι είναι εδώ. Μπορεί όχι το ίδιο, αλλά το «σύστημα του».

Όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος», λέει θυμόσοφα ο ελληνικός λαός. Και για να το παραφράσουμε: όσα ξέρει μια τοπική κοινωνία, ή οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να τα ξέρουν όλα τα υπουργεία…

Ένα μεγάλο κομμάτι της κυβερνώσας παράταξης σκιαμαχεί με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» που δεν υπάρχει. Ενώ υπάρχουν διάσπαρτα μικρά και μεγάλα συμφέροντα, κοινωνικές συμπεριφορές που γιγαντώθηκαν επί ΠΑΣΟΚ, διάχυτος λαϊκισμός που πρέπει να ηττηθεί για να πάει ο τόπος μπροστά, ένα μεγάλο κομμάτι του δυναμικού της «Νέας Δημοκρατίας» παγώνει στον φόβο του αόρατου εχθρού.

Η Αριστερά υποστηρίζει ότι η Προεδρία δεν μπορεί να είναι άβατο. Ορθόν. Ποιος θα είχε αντίρρηση αν ο κ. Λεωνίδας Κύρκος προτασσόταν ως υποψήφιος κι όχι ένας ενεργός πολιτικός ο οποίος (όπως είναι φυσικό εκ της θέσεως του) δημιουργεί συμπάθειες και αντιπάθειες με τις θέσεις που αναγκάζεται να παίρνει καθημερινά την πολιτική που ακολουθεί;

Είναι φυσικό κι επόμενο να «υπηρετούν συμφέροντα» όσοι δεν θέλουν να δουν τον κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι φυσικό να εργάζονται ως «παπαγαλάκια της Πρεσβείας», ή «πράκτορες» όσοι κατά την Αριστερά σπέρνουν εμπόδια στον προχαραγμένο δρόμο της Ιστορίας.

Η χώρα μας, όμως, έχει περάσει τις ασθένειες, τις φοβίες και τα κόμπλεξ του παρελθόντος. Είναι η ισχυρή χώρα της γειτονιάς της και η πιο ανεπτυγμένη Δημοκρατία. Δεν φοβάται να διαλαλήσει τις δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις της.

Το Πολυτεχνείο, όπως όλα όσα αξίζουν να θυμόμαστε, ήταν αποτέλεσμα της συγκυρίας. Ήταν το ένα πράγμα που έφερε το άλλο με αποτέλεσμα εκείνες τις τρεις ημέρες του Νοέμβρη που συγκλόνισαν (εκ των υστέρων) την Ελλάδα.

Είναι ακατανόητη η έκκληση περί «σεβασμού της θέλησης του κυπριακού λαού», διότι αφενός κανείς δεν αμφισβήτησε το δημοψήφισμα ως διαδικασία και αφετέρου κανείς δεν επιχειρεί να υποχρεώσει τον Κυπριακό λαό να ζήσει σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι Θεοί ερωτεύτηκαν παράφορα τον κ. Μητσοτάκη. Έχει όμως τα υπόλοιπες αρετές της Κασσάνδρας.

Παρουσίαση της τριλογίας του κ. Νίκου Θέμελη στο Πνευματικό Κέντρο Σιάτιστας.

Αν ψάχνουμε για σύμβολο ενότητας του ελληνικού λαού, ο κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος είναι ο ιδανικός υποψήφιος. Ο πρόεδρος του Συνασπισμού εκφράζει διαχρονικά και στρογγυλά όλα τα αριστερά στερεότυπα που έχουν εμποτίσει αυτή την κοινωνία μέχρι το μεδούλι.

Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν ακολουθήσουν «επιθετική πολιτική» στο Κυπριακό ακόμη κι αν διπλωματικά παγώσει ο χρόνος, η ζωή στα Κατεχόμενα δεν σταματά. Με άλλα λόγια: στην επόμενη διαπραγμάτευση δεν θα παζαρέψουμε μόνο εμείς το σχέδιο Ανάν. Θα το παζαρέψουν κι εκείνοι…