Η επιλογή των στελεχών είναι μια σημαντική και λεπτή υπόθεση. Οι πολιτικοί την αγνοούν επιδεικτικά.

Στις 17 Ιουνίου, οι περισσότεροι έλληνες πολίτες, ακόμη κι αν δεν θυμήθηκαν την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή, συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να αρχίσουν να κολυμπούν.

Η χωρίς κριτήρια επιλογή των «κολλητών» ενέχει πολλούς κινδύνους· όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για την κυβέρνηση.

Έχουμε ποινικοποιήσει ιδεολογικά την διαφωνία κατά την διάρκεια θέσπισης των νόμων και αθωώνουμε ιδεολογικά την έμπρακτη καταστρατήγηση τους, στο όνομα άλλων υψηλότερων «δικαίων».

Η χώρα χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια για να βγει από το τέλμα. Χρειάζεται τους καλύτερους στο τιμόνι των υπουργείων, κάτι που εκτός εξαιρέσεων δεν επιτεύχθηκε.

Aντί να αντιπαλεύουμε το Μνημόνιο θα έπρεπε να διαπραγματευόμαστε σκληρά για μέτρα που θα απαλύνουν τις επιπτώσεις της προσαρμογής.

Οι δημοσιογράφοι χρίζουν τους κορυφαίους στα κόμματα για πολύ πρακτικούς λόγους.

Δεν ξεκινά με καλούς οιωνούς η πρωθυπουργία του κ. Σαμαρά κι ας ελπίσουμε ότι οι επόμενοι μήνες θα μας διαψεύσουν.

Ελάχιστοι πίστεψαν ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να μας βγάλει από την ΟΝΕ, όπως ελάχιστοι πίστεψαν το 1981 ότι ο Α. Παπανδρέου θα μας έβγαζε από την ΕΟΚ.

Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας παραμένει η παραγωγή και γι’ αυτό συνεχίζει να το πληρώνει η κατανάλωση.

Στις εκλογές, οι ψηφοφόροι πάλεψαν με δύο πράγματα: την ανάγκη διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και την απέχθειά τους προς το παλιό πολιτικό σύστημα.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχει κυβέρνηση, υπάρχει και αντιπολίτευση. Παντού όμως υπάρχει σεβασμός (στην πράξη) στα αποτελέσματα της πλειοψηφίας.

Η χώρα διατρέχει θανάσιμο κίνδυνο να ζήσει τριτοκοσμικές καταστάσεις. Οφείλουν οι πολιτικοί αρχηγοί να κάνουν την υπέρβαση. Αλλιώς ο λαός δεν θα τους συγχωρέσει.

Σάμπως το Τείχος του Βερολίνου προβλεπόταν από καμιά συνθήκη;

Η οικονομική πραγματικότητα θα οδηγήσει σε κοινωνικές συγκρούσεις πιο σκληρές από τις προηγούμενες.

Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η ιδεολογική νομιμοποίηση της βίας και το βαθύτατο έλλειμμα σεβασμού προς τους δημοκρατικούς κανόνες.

Τι σημαίνουν οι λέξεις «ruthless» και «brutally» που εκστόμισε στην Αθήνα ο κ. Σλαβόι Ζίζεκ;

Έδειξε η Κερατέα «σε όλη την Ελλάδα το δρόμο της αξιοπρέπειας, της αυτοπεποίθησης και της ανατροπής»;

Τον δημοκρατικό πολίτη δεν πρέπει να τον νοιάζει το χρώμα της βίας, αλλά η ύπαρξή της.

Ας ελπίσουμε ότι το σοκ αυτής της άνανδρης επίθεσης στην κ. Κανέλλη, αλλά και στην κ. Δούρου, θα μείνει ανεξίτηλο. Οτι δεν θα το συνηθίσουμε και αυτό.